Όλοι ή μάλλον σχεδόν όλοι (στην Ελλάδα ζουμε άλλωστε) έχουμε έναν τρόπο σκέψης.

Αυτός ο τρόπος, είναι τα επονομαζόμενά κουτάκια.

Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του.

Άλλοι έχουν πολλά κουτάκια. Στενά. Μικρά. Με κοφτερές ορθές γωνίες.

Άλλοι έχουν λιγότερα. Πιο μεγάλα, ευρύχωρα, φωτεινά, με αποστρογγυελεμενες άκρες.

Που θέλω να καταλήξω;

Αφενός τα κουτάκια είναι χρήσιμα γιατί περιορίζουν το χάος στις σκέψεις.

Αφετέρου το σχήμα τους… παίζει μεγάλο ρόλο!

Είναι δύσκολο να χωρέσεις μεγάλες ιδέες και όνειρα σε μικρά κουτάκια.

Επίσης είναι ακόμα πιο δύσκολο να χωρέσεις τις ιδέες και τα όνειρα των άλλων στα δικά σου κουτάκια. Δεν προορίζονται για εσένα και δε θα τα καταφέρεις ποτέ.

Είχα πρόσφατα μια συζήτηση με κάποιον ο οποίος έχει όλα τα κουτάκια του πολύ ακονισμένα. Και πολύ γεμάτα.

Γάμος; Check

Σπίτι; Check

Παιδί; Check

Δουλειά; Check

Χρήματα; Check

Με ρωτούσε λοιπόν για ένα σχέδιο που έχω, και απορούσε που αντί να γεμίζω τα κουτάκια του, προσπαθώ να γεμίσω τα δικά μου.

Ήταν τέτοιο το μέγεθος της απορίας του που μετά από ένα σημείο άρχισα να αμφιβάλω για τον εαυτό μου.

Άρχισα να νιώθω άσχημα, να ντρέπομαι για τα όνειρα μου.

Ενιωθα ότι ξεκίνησα να μικραινω σιγά σιγά σιγά μέσα στο δωμάτιο μέχρι που έγινα σαν μια κουκίδα επάνω στο χαλί.

1. Το πόση δύναμη έχουν οι σκέψεις των άλλων επάνω μας είναι κάτι που το καθορίζουμε ΕΜΕΙΣ.

Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι.

2. Σε ενα γενικοτερρο πλαίσιο επικοινωνίας:

Δεν ζητήθηκε η γνώμη σου, οπότε μη την πεις.

ΚΑΝΟΝΑΣ: τη γνώμη μας, χωρίς να ζητηθεί, τη λέμε ΚΑΤ ΕΞΑΙΡΕΣΗ όταν πρόκειται για έπαινο ή όταν θεωρούμε ότι το άτομο διατρέχει κίνδυνο/ ώστε να το «προστατεύσουμε από μια κατάσταση».

Η κοινωνία έχει τα στενότερα κουτάκια, το θέμα είναι εμείς να τα φαρδύνουμε, όχι να στενέψουμε μαζι τους.

Όπου δε χωράς να φεύγεις.

Είπαμε, δεν είναι όλα για όλους. Eκτός απ τους κανόνες.

οι κανόνες είναι για όλους 😀

Ο Θάνος, με ρώτησε μια μέρα καθως μιλούσαμε, ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυθόρμητου και παρορμητικόυ.

Ιδού!

Παρόρμηση:

Είναι η πολύ πολύ έντονη επιθυμία να κάνεις κάτι, χωρίς να έχεις σκεφτεί τις συνέπειες. Είναι το «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Γιατί ο έχων σώας τας φρένας, εάν ξέρει ότι θα του βγει σε κακό, κάθεται στα αυγά του!

Αυθορμητισμός:

Είναι η φανταστική ιδέα που έχεις συλλάβει και προχωράς στην υλοποίηση της ΜΟΝΟΝ όταν έχεις σκεφτεί τις συνέπειες και αξιολογείς ότι είναι εντάξει.

Εμένα προσωπικά ο αυθορμητισμός μου φαίνεται φλώρος. Γι αυτό επένδυσα από νωρίς στον παρορμητισμο.

Μιλάμε για έναν υπερμεγέθη όγκο αποφάσεων χωρίς ίχνος σκέψης για το μετά.

Άλλοτε μου «καθότανε», κι ενώ πολλά πράγματα θα μπορούσαν να έχουν στραβώσει, πήγαν καλά.

Άλλοτε, όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρχαν συνέπειες.

Παρ’ όλο που οι περιπτώσεις με τις συνέπειες ήταν περισσότερες, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να χτίζω το βασίλειο των παρορμησεων.

Μου έχουν χαρίσει μοναδικές εμπειρίες. Για αυτό άλλωστε είναι και τόσο ελκυστικές.

Μου έχουν χαρίσει όμως περισσότερες πληγές. Οι όποιες δυστυχώς ξεχνιούνται πάνω στό χείμαρρο του «έδω και τώρα» .

Γιατί τα λέω όλα αυτά..

Τα λεω όλα αυτα γιατί μέσω μιας παρορμήσης, για κάποιους, ή αυθορμητισμού, για κάποιους άλλους, πήρα μια απόφαση… ριζοσπαστική.

Τις είχα σκεφτεί τις συνέπειες, αλλά αυτό δεν καθιστά την απόφαση λιγότερο ριζοσπαστική. Έτσι προκύπτει ο διχασμός των απόψεων!

… Η οποία μου ξάνα- άλλαξε τη ζωή

Που θέλω να καταλήξω:

Να είστε αυθόρμητοι… Όχι παρορμητικοί! Να ενθουσιάζεστε, να σκέφτεστε και να πράττειτε αναλόγως.

Σε κάθε περίπτωση να έχετε θάρρος.

Και θα σας… κάτσει!!! 😉

Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρεις χρονιά αλλά μεγαλώνετε χωριστά.

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάς εκτιμάς και σέβεσαι.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχεις πάψει να εκτιμάς ή να σέβεσαι αλλά τους αγαπάς.

Υπάρχουν και άνθρωποι που έρχονται από το πουθενά και κερδίζουν το σεβασμό την εκτίμηση και την αγάπη σου.

Δεν είναι κακο να αφηνεις πίσω ότι πια δεν σου ταιριάζει. Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς, δε σημαίνει ότι δε νοιάζεσαι.

Σημαίνει ότι προστατεύεις τον εαυτό σου και μπράβο σου. Δεν ειναι κακο να εισαι η καλυτερη εκδοση του εαυτού σου χωρις αυτούς. Ίσως είναι κι εκείνοι καλύτεροι χωρίς εσένα.

Καλύτερα χώρια, πάρα frenemies παιδιά.

Είναι κακή αυτή η λέξη. Σπιλωνεις κάτι υπέροχο (όπως είναι η φιλία) με κάτι τόσο άσχημο.

Δεν μπορώ να διανοηθώ καν ποιος σκέφτηκε να φτιάξει αυτή τη σύνθετη λέξη.

Δε μπορώ να διανοηθώ καν ποιος την επέλεξε για τίτλο άρθρου.

Πραγματικά δεν μπορώ!

:*

… Η Disney μας μαθαίνει τη μια πλευρά.

Αυτή που όλα είναι ρόδινα, αμοιβαία, και η αγάπη πάντα νικάει.

Αμ δε!

(δυστυχώς σε αυτό το κείμενο θα είμαι ρεαλιστρια)

Αυτό που παθαίνεις όταν πρέπει να χωριστούν οι δρόμοι; Δε στο μαθαίνουν. Το περνάνε στο «ζησανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»

Το ότι για να ξεπεράσω εναν έρωτα χρειάστηκα όσα χρόνια τον έζησα (τραβηγμένο λίγο αλλά more or less accurate) δεν στο μαθαινει κανεις.

Όταν νιώθεις τα ίδια πράγματα… (τις πεταλούδες που λέει ο καλύτερος μου φίλος) για κάποιον άλλο και παθαίνεις πανικό στη σκέψη του τι μπορεί να πάθεις εάν αυτό στραβώσει, δε στο μαθαίνει κανεις.

Να μη σταματάς να ρισκάρεις και να τολμας οσα ράμματα κι αν εχει η καρδια σου, γιατί μόνο έτσι θα πάρεις αυτό που θελεις, ούτε αυτό στο έμαθε κανεις.

Τη δύναμη που χρειάζεσαι απαραίτητα, για να ζησεις κατι τοσο μεγαλο, απο την πιο μαγευτικη του εκφανση εως την πιο σκοτεινη, ούτε αυτό διδάσκεται.

Και τώρα που ένα πεταλουδισιο φτερό μέσα μου κουνήθηκε, και φοβάμαι, φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι. (Και τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη!)

Τώρα τι γίνεται;

Για γυριστε μια ταινια παρακαλώ πολύ, για την κουνελοπριγκιπισσα με τα ροζ αυτιά, ώστε να βρει το μαγικό φίλτρο που θα της δώσει πολλή πολλή δύναμη και τολμη ώστε να προσπαθησει να διεκδικήσει γι ακόμη μια φορά την ‘ευτυχία’ της.

(Ασε… χαμός…)

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγα λεπτά όταν χτύπησε η πορτα και μια γλυκύτατη κοπέλα με ενημερωσε ότι «Η κυρία Ψ έχει πέσει απ το ταξί. Είπε να σας ενημερώσουμε.»

(Η κυρία Ψ είναι μια χαρά, μην ανησυχείτε)

Το γεγονός όμως αυτό, της πτώσης, με έβαλε σε σκέψεις.

Μου αρέσει η βροχή οκ; τρελαίνομαι. Θα βγω ευχάριστα έξω να χορέψω οριακά ξυπόλητη…. ΤΏΡΑ. Που είμαι νέα.

Η κυρία Άννα που δεν είναι πια, έπεσε! Και θα μπορούσε ίσως να έχει τραυματιστεί!

Μου αρέσουν τα χιόνια, τα αεροπλάνα, οι βράχοι και τα ψηλά βουνά.

Τώρα!

Μεγαλώνοντας είναι πιθανό να αρχισω να τα φοβάμαι ή (σχεδόν σίγουρο) να μην μπορώ να τρέχω πηδάω χορεύω όπως σήμερα!

Τα νιάτα μας τα θεωρούμε δεδομένα, δεν ειναι όμως. Κάνε σήμερα όσα έχεις φανταστεί.

Βγες! Νετφλιξ θα βλέπεις και στα 100, εξερευνήσε, ρίσκαρε, κανε σεξ, χόρεψε στη βροχή!

Δεν θα υπάρχει η επιλογή για πάντα …

Be present 💙

Ειναι το τραγούδι που η μελωδία του στο μυαλό μου, εδω και χρονια, είναι συνυφασμένη με το αίσθημα της ελευθερίας.

Αυτό που νιώθεις όταν βγάζεις το κεφάλι σου έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και σε χτυπαει ο ήλιος στο κούτελο ενώ ταυτοχρονα σου χαϊδεύει ένα αεράκι το μάγουλο!

Πρώτη φορά πριν 1′ πρόσεξα τους στίχους που εκφράζουν ακριβώς το αντίθετο. Το να είσαι παγιδευμένος δηλαδη σε μια κατάσταση.

#το αντίθετο της ελευθερίας είναι αυτό.

Κοίτα να δεις πως μια τόσο γλυκιά και ξεγνοιαστη μελωδία έχει τόσο σκουρόχρωμο περιεχόμενο.

Αλλά και στη ζωή έτσι δε γίνεται; το σκούρο δε το καταλαβαίνεις με την πρώτη… φωλιάζει σιγά σιγά ντυμένο με την αίσθηση του ελκυστικού. Το άτιμο.

Που θελω να καταληξω; !

Υπηρξε ενα αναπάντεχο κενό στην ερωτική μου ζωη το όποιο με κάποιο μαγικό τρόπο μυρίστηκαν οι πρώην. (Ως συνήθως)

Universe works in mysterious ways.

Το σκ λοιπόν πήρε φωτιά το κινητό! Οι συμμετοχές ήταν πολλές και οι περισσότερες ξακουστές από τις ροζ ιστορίες.

Στα πλαίσια του smalltalk ήταν φανερό πως από την τελευταια φορα που επικοινώνησα με κάθε έναν από αυτούς, δεν είχε αλλάξει τίποτα. Μα τίποτα όμως.

Ένα μήνυμα αρκούσε για να μου το αποδείξει.

Πλασάρουν ακριβώς το ίδιο πράγμα με άλλη μέθοδο.

Και ευχονται τι να πω… να μη το θυμάμαι; να μη το αναγνωρισω; Καταλήγω πως μάλλον ούτε οι ιδιοι καταλαβαίνουν τι κάνουν.

Σαν το halcyon birds λοιπόν. Το ακούς και σου αρέσει και μπορεί να μην προσέξεις το στιχο… και τότε την πατάς.

Αλλά ο υπέρηφανος almost 31 εαυτός μου είναι επιτέεεελους τσακάλι σε τέτοιου είδους τεχνάσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς (γιατί το τραγούδι ακόμα μου αρεσει)

με αποτέλεσμα να σφραγιστεί ακόμα πιο ερμητικά η πόρτα που οδηγεί σε χρόνους παρελθοντικους.

Και έρχομαι εδώ να προσθέσω ότι οι άνθρωποι χωρίς πολλή πολλή προσπάθεια και πολλές φορές και βοήθεια δεν αλλάζουν.

Μπορεί να αλλάζουν περιτύλιγμα, μπορεί να πιστεύουν και οι ίδιοι ότι άλλαξαν, η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική!

Μπλοκ. Ντιλιτ. <3.

Με αγάπη το λεω.

Με αγάπη στον εαυτό μου!

Όλοι έχουμε μπαγκάζια. Άλλοι πιο μικρά άλλοι πιο μεγάλα.

Άλλοι έχουν ενημερώσει ότι θα φέρουν μαζί τους μια αποσκευή για επιβίβαση, και μια χειρός.

Άλλοι φοράνε όλα τους τα ρούχα και ελπίζουν να γλιτώσουν το κόστος της αποσκευης πιστεύοντας ότι είναι προτιμότερο το να νιώθεις άβολα για ² ωρες από κάποιο αντίτιμο σε ευρώ.

Άλλοι σου λένε ότι έχουν μόνο αυτό που βλέπεις. Το τσαντάκι με το διαβατηριο και τα κλειδιά ενω από πίσω έρχεται η μεταφορική με το φορτηγό που περιέχει τα πραγματικά τους υπάρχοντα.

Ο άσσος στο μανίκι είναι το να ξέρεις εσύ ο ίδιος ποιες και πόσες είναι οι αποσκευές σου!

Αυτό βέβαια προϋποθέτει να έχεις πακετάρει ο ίδιος τα πράγματα σου, προσεκτικά, και να μην πετάς σε μια άδεια κούτα ο.τι βρίσκεις μπροστά σου, άκριτα.

Οταν ξερεις ακριβώς τι κουβαλάς μπορείς να οργανώσεις καλύτερα το ταξίδι σου και είσαι και κατάλληλα προετοίμασμενος για πιθανά «απρόοπτα».

Δε γίνεται με μια νταλίκα τίγκα στη βαλίτσα να περιμένεις ότι θα χωρέσουν τα πράγματα σου σε ένα λοκερ, κάτω από μια κουκετα σε κάποιο χοστελ.

Ούτε και τη χρειάζεσαι για ένα μόνο Σαββατοκύριακο.

Επισης δε γίνεται να πιστεύεις ότι φορώντας τα όλα, φάτσα φορά, θα σε αφήσουν να μπεις σε κάποιο εξεζητημένο ξενοδοχείο.

Ό.τι συμβαίνει στίς αίθουσες των αεροδρομίων… που οδηγούν σε ταξίδια! Το ίδιο συμβαίνει και στο μεγάλο ταξίδι της ζωής!

Δε γίνεται να προχωράς από τόπο σε τόπο κουβαλώντας όλα σου τα υπάρχοντα, ούτε να προσπαθείς σε χειραποσκευή 8 κιλων να βάλεις μέχρι και τα σεμεδακια της γιαγιακας σου.

Σε κάθε ταξίδι, πρέπει να διαλέξεις.

Στα περισσοτερα ταξιδια παίρνεις τα βασικά. Τα απαραίτητα. Και αν χρειαστείς κάτι άκομα γιατί θα μείνεις πολύ, ζητάς να σου το στείλουν ή παίρνεις νέο!

Γιατί όχι;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να διαλέξεις. Και διαλέγω σημαίνει έχω 2 και παίρνω 1.

Δε σημαίνει παίρνω και τα 2.

Καλές επιλογές λοιπόν!

Και αέρα στα φτερά μας!

Η ετυμολογια της λέξης υπομονή είναι η αρχαία λέξη υπομονή.

Από την άλλη, η συγγενική της λέξη υπομένω προέρχεται από την πρόθεση υπό και το ρήμα μένω.

Υπομονή και Υπομένω λοιπόν.

Η υπομονή είναι αρετή, σε γλιτώνει από κακοτοπιές, ανοίγει καλύτερα το δρόμο σου και τελικά σου προσφέρει αυτό που επιθυμείς ή τέλος παντων σε φέρνει πιο κοντά στο στόχο!

Το ρήμα υπομένω… κανει ακριβώς το αντίθετο. Έχεις ήδη βρεθεί σε κακοτοπιές, ο δρόμος σου φαίνεται δύσβατος και ο στόχος σου πιο μακρινός.

Η μαγκιά είναι να ξέρεις

1. Να τα αναγνωρίζεις

2. Να τα ξεχωρίζεις

3. Και να χωρίζεις από άτομα και καταστάσεις όταν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της υπομονής και όταν αντιληφθείς ότι υπο-μένεις.

Δύσκολο το silver lining my friends. Πολύ δύσκολο.

…

Μεγάλωσα με 2 κοκερ σπανιελ. Η Κάρυ απο τα 8 μεχρι τα 14 και η Μαριλού από τα 15 μεχρι τα 29.

Η μαμά μου ήταν και μαμά τους ή αλλιώς το «αφεντικό». Ο άνθρωπος τον οποίο υπακούν και στον οποίο λογοδοτούν.

Παρ ότι έχω μάθει να ζω μαζί τους κι εκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν έφυγαν… δε νομίζω ότι είχα καταλάβει την ουσία τους.

Αυτο συνέβη μόλις εχθές! Όπου ενώ βρίσκομαι εδω και 15 μέρες σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης… εχθές το σούρουπο μου ήρθε η φλασια να κάνω hicking στο βουνό, με προορισμό ενα πετρόχτιστο μοναστήρι με BREATHTAKING θεα.

Ξεκινάω λοιπόν χωρίς καμία οργάνωση, εκτός απο ένα μπουκάλι νερό και τη Μοίρα, το σκυλί του φίλου μου, να διασχίσω ένα μονοπάτι που δε ξέρω (μπρος πίσω) μέσα σε 1 ώρα και 15′, καθώς μετά θα νύχτωνε.

Καταπληκτική ιδέα το ξέρω!

Η διαδρομή ηταν υπέροχη, τόσο, που απ την αφηρημάδα μου να κοιτάω γύρω γύρω εξτατικά, έχασα το μονοπατι. Δεν πτοήθηκα γιατί υπήρχε ασφαλτόστρωτος δρόμος, σαφως πιό άνετος, και καθόλου υποδεέστερος στό ζήτημα της θέας.

Η Μοίρα χάζευε, με άφηνε να προπορεύομαι, εγώ αγνάντευα και η ώρα περνούσε. Ήταν έτσι κι αλλίως οριακά το εγχείρημα από άποψη χρόνου. Τώρα πού είχα ξεστρατίσει και είχα πάρει την περιφεριακή οδό τα πράγματα ήταν σαφώς χειρότερα.

Έκανα 1 ώρα μόνο για να φτάσω στο μοναστήρι και διψούσα πολύ. Πολύ.

Βγάζω το μπουκάλι, ξεβιδώνω το καπάκι και κάνω τη χούφτα μου μπολάκι για να δώσω νερό στη Μοίρα. Να πιεί δηλαδή ο σκύλος πριν από μένα. Μου κάνει εντύπωση η κίνησή μου αυτή. Το ότι έβαλα αυθόρμητα ένα πλάσμα, με το οποίο δεν έχω και τόσο ιδιαίτερη σχέση, πάνω από μενα.

Το προσπερνάω. Απολαμβάνω για άλλη μια φορα τη Θεα, παίζω με τη μοίρα κυνηγητό στα βράχια και ο ήλιος δύει.

– Μα πόσο τυχερές είμαστε Μοίρα, την κατάλληλη ώρα φτάσαμε!! Ουαου!! Κοίτα χρώματα!!

Ε… νυχτώνει σε λίγο, αλήθεια τώρα θέλω όντως να προχωράω μέσα σε άγνωστα μέρη, στο βουνό, με φακό;;;

Μ@λ@κί@ παίχτηκε σκέφτομαι και ξεκινάω την κατάβαση απο το μονοπάτι (που κόβεις δρόμο!) σα γνήσιο κρικρι.

ΜΟΝΟΠΑΤΙ, ΜΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΣΦΑΛΤΟΣΤΡΩΜΕΝΟ ΔΡΟΜΟ.

Ειλικρινά δεν ξέρω ΠΩΣ σκέφτομαι ώρες ώρες…

Παρ όλα αυτα, ήμουν ήδη στο μονοπάτι και ο δρόμος ηταν αθέατος. Αφού μπήκα στο χορό, θα χορέψω.

Εννοείται φοβήθηκα, πολύ κακή η κρίση μου καθ όλη τη διάρκεια του εγχειρήματος ΑΛΛΑ είχα ένα σύμμαχο. Έναν πανίσχυρο σύμμαχο, τη Μοίρα. Η οποία φρόντιζε να είναι πάντα μπροστά μου σε μικρή απόσταση, οδηγώντας με «γρήγορα» και με ασφάλεια στο σπίτι.

Το με ασφάλεια είναι σχετικό καθώς έπεσα κανα δυο φορές απ τη βιασύνη/ τρομάρα μου (το ούφο!)

Μετά από τόσα χρόνια που υπάρχουν αυτά τα πλάσματα στη ζωη μου, μόλις χθές κατάφερα να πάρω μια ουσιαστική γέυση από τη δυναμική αυτής της σχέσης…

Μοίρα σε ευχαριστώ!!!