Μεγάλωσα με 2 κοκερ σπανιελ. Η Κάρυ απο τα 8 μεχρι τα 14 και η Μαριλού από τα 15 μεχρι τα 29.

Η μαμά μου ήταν και μαμά τους ή αλλιώς το «αφεντικό». Ο άνθρωπος τον οποίο υπακούν και στον οποίο λογοδοτούν.

Παρ ότι έχω μάθει να ζω μαζί τους κι εκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν έφυγαν… δε νομίζω ότι είχα καταλάβει την ουσία τους.

Αυτο συνέβη μόλις εχθές! Όπου ενώ βρίσκομαι εδω και 15 μέρες σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης… εχθές το σούρουπο μου ήρθε η φλασια να κάνω hicking στο βουνό, με προορισμό ενα πετρόχτιστο μοναστήρι με BREATHTAKING θεα.

Ξεκινάω λοιπόν χωρίς καμία οργάνωση, εκτός απο ένα μπουκάλι νερό και τη Μοίρα, το σκυλί του φίλου μου, να διασχίσω ένα μονοπάτι που δε ξέρω (μπρος πίσω) μέσα σε 1 ώρα και 15′, καθώς μετά θα νύχτωνε.

Καταπληκτική ιδέα το ξέρω!

Η διαδρομή ηταν υπέροχη, τόσο, που απ την αφηρημάδα μου να κοιτάω γύρω γύρω εξτατικά, έχασα το μονοπατι. Δεν πτοήθηκα γιατί υπήρχε ασφαλτόστρωτος δρόμος, σαφως πιό άνετος, και καθόλου υποδεέστερος στό ζήτημα της θέας.

Η Μοίρα χάζευε, με άφηνε να προπορεύομαι, εγώ αγνάντευα και η ώρα περνούσε. Ήταν έτσι κι αλλίως οριακά το εγχείρημα από άποψη χρόνου. Τώρα πού είχα ξεστρατίσει και είχα πάρει την περιφεριακή οδό τα πράγματα ήταν σαφώς χειρότερα.

Έκανα 1 ώρα μόνο για να φτάσω στο μοναστήρι και διψούσα πολύ. Πολύ.

Βγάζω το μπουκάλι, ξεβιδώνω το καπάκι και κάνω τη χούφτα μου μπολάκι για να δώσω νερό στη Μοίρα. Να πιεί δηλαδή ο σκύλος πριν από μένα. Μου κάνει εντύπωση η κίνησή μου αυτή. Το ότι έβαλα αυθόρμητα ένα πλάσμα, με το οποίο δεν έχω και τόσο ιδιαίτερη σχέση, πάνω από μενα.

Το προσπερνάω. Απολαμβάνω για άλλη μια φορα τη Θεα, παίζω με τη μοίρα κυνηγητό στα βράχια και ο ήλιος δύει.

– Μα πόσο τυχερές είμαστε Μοίρα, την κατάλληλη ώρα φτάσαμε!! Ουαου!! Κοίτα χρώματα!!

Ε… νυχτώνει σε λίγο, αλήθεια τώρα θέλω όντως να προχωράω μέσα σε άγνωστα μέρη, στο βουνό, με φακό;;;

Μ@λ@κί@ παίχτηκε σκέφτομαι και ξεκινάω την κατάβαση απο το μονοπάτι (που κόβεις δρόμο!) σα γνήσιο κρικρι.

ΜΟΝΟΠΑΤΙ, ΜΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΣΦΑΛΤΟΣΤΡΩΜΕΝΟ ΔΡΟΜΟ.

Ειλικρινά δεν ξέρω ΠΩΣ σκέφτομαι ώρες ώρες…

Παρ όλα αυτα, ήμουν ήδη στο μονοπάτι και ο δρόμος ηταν αθέατος. Αφού μπήκα στο χορό, θα χορέψω.

Εννοείται φοβήθηκα, πολύ κακή η κρίση μου καθ όλη τη διάρκεια του εγχειρήματος ΑΛΛΑ είχα ένα σύμμαχο. Έναν πανίσχυρο σύμμαχο, τη Μοίρα. Η οποία φρόντιζε να είναι πάντα μπροστά μου σε μικρή απόσταση, οδηγώντας με «γρήγορα» και με ασφάλεια στο σπίτι.

Το με ασφάλεια είναι σχετικό καθώς έπεσα κανα δυο φορές απ τη βιασύνη/ τρομάρα μου (το ούφο!)

Μετά από τόσα χρόνια που υπάρχουν αυτά τα πλάσματα στη ζωη μου, μόλις χθές κατάφερα να πάρω μια ουσιαστική γέυση από τη δυναμική αυτής της σχέσης…

Μοίρα σε ευχαριστώ!!!

Απο Lynyrd Skynyrd

Είναι η πρώτη φορά που γράφω, με αφορμή τραγούδι, άλλων, απο τους radiohead.

Ας σταθούμε λιγο σ αυτό.

….. (λίγο) …..

Be a simple kind of man. Be something you love and understand.

Όχι μόνο να σε αγαπάς, να σε καταλάβεις κιόλας, σου προτείνουν τα παιδιά.

ΚΆΘΕ ΑΛΛΟ παρά εύκολο.

Αλλά σοφό.

Να σε αγαπάς και για τα καλά σου μα κυρίως για τα άσχημα. Να αγαπάς τις (μικρές) ατέλειες σου, τις λάθος επιλογές και τις άδικες συμπεριφορές σου.

Και για να τις αγαπήσεις, πρέπει να τις καταλάβεις 🙂 όχι να τις δικαιολογείς!

Πρέπει να καταλάβεις το ΓΙΑΤΊ.

α. Δε φώναξες στο φανάρι γιατί ο άλλος είναι @@@…

β. Δεν αγχώθηκες γιατί έχεις «πολλά να παραδώσεις»…

γ. Δε τον φιλήσεις γιατί ήσουν μεθυσμένη…

δ. Ολα τα παραπάνω … προφανώς και συμβαίνουν αλλα δεν ειναι οι αιτίες, είναι αφορμές.

Αν σε καταλάβεις, θα σε αλλάξεις και τότε οι ατέλειες θα ειναι όντως μικρές.

Μετά, μπορείς ελεύθερα να αγαπηθείς!!!

Υ.Σ: Η αγάπη και ο εγωισμός «μοιάζουν» αλλά δεν σχετίζονται.

Φυσικά και πρόκειται για παραπλανητικότατο τίτλο. Δεν υπάρχει τίποτα ντελικάτο στην ΠΟΛΕΜΙΚΗ τέχνη του «αφήνω πίσω».

There is nothing delicate about it! (Να το και στα εγγλέζικα.)

Από που να αρχίσω!

1. It tears you apart AGAIN.

2. It brings all the pain back AGAIN.

3. You keep on bleeding … AGAIN.

4. You think of stuff you don’t want to, you may do stuff you don’t want to.

5. You become a weaker, smaller and pitiful version of yourself.

You suffer! Every single day. For SO long.

You believe that it is never going to be over.

EVER.

And then, one day, after months even years…

the «scariest day» of them all,

(Usually it’s someones birthday or some other kind of anniversary)

you wake up, and you are free!

Like Natalie Portman in the absolutely amazing scene in V for Vendetta.

Free… and delicate!

Haha still no.

Just

flesh

and

bones

😀

Καθόλου υπερεκτίμημενη η δύναμη της.

Θεωρώ ότι έρχεται δεύτερη σε κυριαρχία, αμέσως μετά την ελπίδα και τη δικη της δύναμη.

[Ένας μικρός πρόλογος:

Τα τελευταία 6 χρονια ζουσα με ενα αγκαθι μονίμως καρφωμένο καπου αναμεσα στα πλευρα μου, απ την αριστερή μερια. Στην αρχη ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Με τον καιρο υπήρχε μικρή και σταθερή βελτίωση αλλά είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μάλλον κάπως έτσι θα ειναι τα πράγματα. Να μη κλαιω και στα καλα καθούμενα αλλα να μη ξεχνιέμαι κιολας εντελώς. Υπάρχουν όρια!]

Καθώς οδηγούσα λοιπόν προς το σπιτι, κάπου εκεί στην κατηφόρα της περιφερειακής Υμηττού που σε βγαζει καρφι στην Κατεχάκη, μπαίνει ενα τραγούδι.

Γνώριμο τραγουδι. Ξένο. Συνδεδεμένο με πολλές πολλές πολλές στιγμές.

Πρώτη σκέψη: ααα pixes

Δεύτερη: ωχ…

Τρίτη: τώρα θα πονέσω. Οι εικονες έρχονται. Τώρα θα πονέσω. Ελα, ενα τσιμπημα έστω, κάτι. Τώρα, τώρα ναι.

(εικόνες συνεχίζουν να ξεπηδανε σα νερο απο σπασμενο σωλήνα της ευδαπ)

Τέταρτη: δε πονάω.

Πέμπτη: όντως δε πονάω… περιεργο…

Έκτη: ΓΙΑΤΊ ΔΕ ΠΟΝΑΩ;;;

Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να αναρωτιέμαι γιατί δε πονάω;

Μήπως πάει κάτι λάθος; Μήπως δε τα θυμήθηκα καλα;

Γιατί οι εικόνες είναι θολές;

Γιατί δεν έχουν δύναμη επάνω μου;

– Σκάσε. Τα κατάφερες. Ρε! Τα κατάφερες!!!

– Ναι… τα κατάφερα αλλά δε πονάω πια 😦

Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα χωρίς καμία λογοκρισία.

Πόσο τρομακτικό. Να θεωρείς για αλλη μια φορα το οικείο ως ασφαλές ακόμα κι αν αυτό λέγεται πόνος, ακόμα κι αν λέγεται αγκάθι!

Προφανώς και δεν έμεινα άλλο στη χώρα των συναισθημάτων και πρυτάνευσε η λογική του:

Δε ποναω πια! Πόσο τέλειο!!! Πόσο τέλειο!!! Γαμάτη είμαι!!!

Αλλά ακόμα και για αυτό χρειάστηκε επεξεργασία, χρειάστηκε κόπος.

…

Τρελό.

είναι ο τίτλος ενός από τα βιβλία του Tom Robbins.

Το κομμάτι του, που με έφερε εδώ απόψε, είναι το εξής:

Σελ. 124

«Το να επιζητεις πραγματικά τη μηδαμινότητα του τίποτα ειναι χειρότερο κι από ήττα. Είναι δειλία, στενοκαρδία, είναι μια ατιμωτική υποχώρηση και παράδοση άνευ όρων.

Σαν τα μωρά παιδιά που φοβούνται τόσο πολύ τον πόνο ώστε απορρίπτουν τα μύρια γλυκά θαύματα της ζωής για να προστατευθούν απο το πλήγωμα.

Πώς μπορείς να σεβαστείς μια τέτοια αδυναμία, πώς μπορείς να θαυμάσεις εναν άνθρωπο που συνειδητά ενστερνίζεται την κενότητα, τη μετριότητα και την ασφάλεια αντι να ρισκάρει την πιθανή οδύνη που μπορεί να προκύψει από κάποιες απογοητεύσεις;»

 

Αυτό το post είναι αφιερωμένο.

Και λυπάμαι απέραντα.

 

Χρόνια μου πολλά, για αρχή.

Τις σκέψεις όσον αφορά την αναδρομή στην δεκαετια που πέρασε τις εχω γραμμένες σε προσωπικό, χειρόγραφο παρακαλώ, σημειωματάριο.

Εδώ θα μοιραστώ το συμπέρασμα!

Αυτό που δε γνώριζα καθόλου στα 20 αλλα πλέον ξέρω καλά, είναι μια και μόνο λέξη:

Ξεκινάει από Ε και έχει 7 γράμματα.

Ε π ι λ ο γ ή

Στα 20 δεν γνώριζα ότι μπορώ να επιλέξω. Θεωρούσα πως οτι μας συμβαίνει, μας αξίζει! Και σαφώς δεν είμαστε Θεοί για να αλλάξουμε τη μοίρα μας. Δηλαδή έλεος.

Στα 30 ξέρω πως η αξία που δίνουμε στο κάθε τι, είναι επιλογή μας. Δεν πιστεύω πια σε ξόρκια και βασκανίες.

(Άλλο το ξεμάτιασμα!)

Είναι επιλογή μας το τι/ ποιόν θέλουμε να εχουμε στη ζωη μας. Τι ανεχόμαστε, τι απολαμβάνουμε και τι θα θελαμε να δοκιμάσουμε.

Οπότε εκτός απο τη σωματική κόπωση που είναι λίγο αυξημένη και τον μεταβολισμό που ειναι ελαφρως πεσμένος, το άλλο πράγμα που με βρήκε στα 30 είναι η Επιλογή και η δύναμη* της.

*Η διόλου ευκαταφρόνητη.

 

Αγάπη δεν είναι τα ταξίδια και οι καφέδες.

Τα καπνιστα ρουμια με πορτοκαλι, οι τεκιλες με λεμόνι και τα φιλιά στη μπαρα.

Δεν είναι οι βόλτες στη χειμωνιάτικη λιακάδα, ούτε τα παθιασμένα μηνύματα του μεσονυχτίου.

Δεν ειναι καν το τραπέζι για 2 στο ρεστοράν, ούτε τα δώρα, ούτε τα λουλούδια.

Αγάπη είναι να γυρνάς πρώτος στο σπίτι και να πλένεις τα πιάτα για να τα βρει ο αλλος ετοιμα οταν θα γυρισει και θα τα χρειαστεί.

Αγάπη είναι τα πλυντήρια της Κυριακής και το σουπερμαρκετ του Σαββάτου.

Αγάπη είναι η κοτόσουπα του Άκη το συνάχι και το cold n flu.

Αγάπη είναι να ακυρώνεις τη βολτα στη λιακαδα, το ζεστο καφε, τα ρουμια και τις τεκιλες.

Αγάπη είναι να ξεβολεύεσαι και να μη σε νοιάζει*.

 

 

Τα άλλα ειναι … ωραία!

Τα κάνουν (more or less) ο λ ο ι.

 

*Χωρίς υπερβολές.

 

Μια συλλαβή που λείπει.

Μια λάμψη στο βλέμμα.

Ένα χαμόγελο.

Μια αγκαλιά.

Η ζεστασιά που νιώθεις μέσα σου όταν συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω, ειναι ικανή να λιώσει και βουνα!

Τρυφερότητα, οικειότητα, η αίσθηση του ανήκω (έστω και στιγμιαία).

Υπέροχη.

Και αξέχαστη.

 

 

I love them (Radiohead) but really not so sure about the title.

True love is never lost. I am sure of that although I am just thirty minus.

True love doesn’t need to wait.

It’s there or it is not.

What is more… is the «waiting» the most important quality of love so they named a song after it?

Recently I met THE guy. Whom i ve known for three months or sth. And I am not sure if I am in love with him. Because the previous times I were in love it felt different.

I have never experienced sth like that so I really cannot tell what it is, in one word.

But. I can definitely describe it.

This guy makes me laugh all the time. He says «well done» really often. He listens to a bunch of things that I tell him every day. He really does! Also, he drives me crazy (of course) and I do too… but the second we talk to each other it’s all gone. No kind of punishment or holding a grudge. No accusation and playing hard to get. We just work it out. Together.

I feel like he supports me 24/7. I feel safe and wanted. And this environment makes me want to become a better person. It makes me thrive. I have time for this now.

In the past, I was so consumed by inappopiate behaviours that didn’t really leave me time for anything else other than trying to make things right.

So I think that «true love» should and must be something like that. Not just something that waits or is everlasting.

True love should mean that we love the other person in a good way for us and the person. Not just for us…

So I wish you all a true love as described. Not just one that waits.

I know i am done waiting 🙂

Παράδεισος

Δεν είναι το σπίτι μεσα στα πεύκα με θέα το απέραντο γαλάζιο.

Δεν είναι το μαγευτικό τοπίο που μοιάζει βγαλμένο από ταινία star wars και LOTR μαζί.

Δεν είναι ούτε το ηλιοκαμμένο σοκολα του δέρματός μου.

Δεν είναι το κρητικό φαγητό, οι φίλοι που δεν είχα μα απέκτησα και οι βραδιες με dancehall και τεκίλα.

Παράδεισος

Φαντάζει (μετά απο τόσα χρόνια) που μπορώ να συνεννοηθώ με έναν άνθρωπο.

Εσένα.

Παράδεισος

Φαντάζει το ότι κοιμάμαι και ξυπνάω κάθε μέρα μαζι σου.

Το ότι με κάνεις να γελάω, το ότι μιλάμε με τα μάτια, το ότι νιώθω τυχερή που είμαστε μαζί και το ότι ξέρω πως νιώθεις το ίδιο.

Θέλω απλά να φωνάξω ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ και να ακουστεί μέχρι το Βερολίνο.

🙂

Παράδεισος.