Ελληνικό Καλοκαίρι

Το ελληνικό καλοκαίρι ξεκινάει με αϋπνία, εσπρέσσο Φρέντο σκέτο και μικρό η όχι συνωστισμό σε κάποιο λιμάνι.

Το ελληνικό καλοκαίρι λοιπόν (το ορίτζιναλ) προϋποθέτει νησί για μπάνια και χωριό το 15 Αύγουστο.

Καθότι Ιούνιος, βρισκόμαστε ακόμα στο Α σκέλος.

Ξεκινάμε με αϋπνία και Φρέντο Εσπρέσσο, το πλοίο θα το προσπεράσω καθότι δεν το συμπαθώ, και φτάνουμε στο νησί!

Ελληνικό καλοκαίρι είναι το:

1.  «έχει κι άλλους εδώ, ας πάμε παρακάτω»

2. ντομάτα που μυρίζει ντομάτα και έχει γεύση ντομάτα. το ίδιο ισχύει για το καρπούζι και το πεπόνι.

3. ελληνικό καλοκαίρι είναι να σε ξυπνούν τα τζιτζίκια το πρωί και να σε κοιμίζει ο παφλασμός της θάλασσας το βράδυ.

4. ελληνικό καλοκαίρι είναι το ηλιοβασίλεμα, με μπύρα στο χέρι και μουσική υπόκρουση από ξύλινα σπαθιά μέχρι ιμάμ μπαϊλντί με θέα το Αιγαίο.

5. ελληνικό καλοκαίρι είναι και η ζακετούλα το βράδυ, μαζί με το αουταν.

6. Αλλά κυρίως ελληνικό καλοκαίρι είναι τα αλατισμένα μαλλιά, το βιβλίο με τις βρεγμένες σελίδες, το ηλιοκαμενο μέτωπο και η ανεμελιά! το   ανεπιτήδευτο χαμόγελο που απλά δε λέει να φύγει.

Με λίγα λόγια: ελληνικό καλοκαίρι είναι για μένα η χρυσή τομή της ηρεμίας με την ευτυχία.

Μου είχε λείψει πολύ και το καλοκαίρι και η θάλασσα, και η Ελλάδα γενικά.

Χαίρομαι που γύρισα και χαίρομαι που το ζω!

Αέρα στα πανιά σας!

ΙΚ

2024

Ξεκινάμε με το 2014. Η χρονιά που περίμενα να πάνε όλα τέλεια και τα πήρε το άγριο κύμα.

Πλησιάζοντας το 2024 θυμόμουν την πανωλεθρία και φοβόμουν τι θα φέρει η χρονιά.

Και φυσικά η αυτοεκπληρούμενη προφητεία εκπληρώθηκε μερικώς! Ήταν σίγουρα η χρονιά με τις περισσότερες αλλαγές, και εάν με ρωτούσες τότε, όχι δεν πέρασα καλά.

Σήμερα όμως, ανατρέχοντας στα Highlights του ινστα συνειδητοποίησα με απέραντη χαρά ότι το 2024 ήταν μια ΜΑΓΙΚΗ ΧΡΌΝΙΑ!

Πήγα σε ένα τέλειο πάρτυ!!! (του γάμου μας)

Είχα μια υπέροχη πελώρια κοιλιά την οποία ανέβασα στο πανί, στο αεροπλάνο, την πήγα ταξίδι του μέλιτος στη Νορβηγία, την ανέβασα σε βουνά και λόφους μέχρι που… έκανε ΜΠΑΜ!

Και μετά ξαφνικά, είχα οικογένεια 😀

Έγινα μαμά, και τι μαμά!

Και μετά κάναμε πικ Νικ και εκδρομές και ταξίδια και διακοπές και μπάνιο στη θάλασσα και δεν παρατήσαμε τα όνειρα ούτε τους στόχους μας. και βρήκαμε δουλειά στο Εξωτερικό και σπίτι και μετακομίσαμε και δε το βάλαμε ποτέ κάτω, κάνεις από τους 3.

Και κουράστηκαμε, και κουραζόμαστε και μαλώνουμε και φωνάζουμε και κρατάμε μούτρα και πληγωνόμαστε και συγχωρούμε και τα ξαναβρίσκουμε και προχωράμε, και οι 3, μαζί!

«Κι αν μπουν βουνά, ανάμεσα μας, θα το ανέβουμε μέχρι την κορυφή, γιατί είμαστε οικογένεια να γιατί».

2024 σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά.

Έμαθα ΠΑΡΑ πολλά, έκλαψα πάρα πολύ μα κυρίως: γέμισες μέχρι πάνω πάνω την καρδιά μου!


	

Barrett

Πέρασαν 8 χρόνια από τότε που για περίπου 4 χρόνια, καθόμασταν στη γνωστή γωνία, 4 άτομα, 4 μέρες τη βδομάδα.

4 χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά 🙂

Όλα αυτά τα χρόνια, νοσταλγούσα την επιστροφή! Τη:  μπύρα μπάρα Μπάρετ.

Τη νοσταλγούσα με όλη μου την καρδιά.

Έλεγα θα πάω και θα είναι σα να μη πέρασε μια μέρα.

Και πήγα!

Και ήταν…  περίεργα 🙂

Περπατούσα το δρόμο ανάποδα γιατί αυτή τη φορά δεν παρκαρα στη Σοφοκλέους αλλά ήρθα με ταξί.

Δε φορούσα ολ σταρ και δεν είχα μεγάλη τσάντα πλάτης.

Δεν ήμουν κουρασμένη από την δουλειά.

Δεν είχα τσιγάρα μαζί.

… Περίεργο σκηνικό αλλά συνεχίζω:

Να τη η Πρωτογένους!

Με τόσα νέα άγνωστα μαγαζιά.

Με τόσα πολύ νεώτερα μου πρόσωπα και με τόσα ξένα πρόσωπα.

Μπαίνω μέσα, η γωνιά είναι εκεί, και σκέφτομαι «ίσως άμα κάτσω,ίσως τότε να επιστρέψει η μαγεία.»

Η μουσική είναι ξαιρετική, όπως πάντα, η παρέα επίσης εξαιρετική αλλά κάτι δεν κολλάει.

Και τότε με χτυπάει η πραγματικότητα. ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ.

Αυτή τη φορά ήμουν μια απλή επισκέπτης,

μια γυναίκα

με προσεγμένο ντύσιμο, εράτη και γελαστή.

δεν ήμουν η ατίθαση κοπέλα, με τα πιρσινγκ και το μπλε μαλλιά που δεν ήξερε πως θα εξελιχθεί η νύχτα!

Όταν φεύγεις από μια κατάσταση, ένα πρόσωπο ένα μέρος, έχεις στο μυαλό σου ότι η κατάσταση, το πρόσωπο, το μέρος έμειναν ίδια.

ίσως να μην έχεις καταλάβει πως αναπόφευκτα  όλα αλλάζουν, μα κυρίως εσύ!

Ένα είναι σίγουρο και σταθερό:

Barrett σε ευχαριστώ για ΟΛΑ. Για όλα τα γέλια, τις μπύρες, τα τσιγάρα, τις ιστορίες 🙂

Ευχαριστώ για τους ανθρώπους και τις μουσικές.

Ήσουν είσαι και θα είσαι το αγαπημένο μου αθηναϊκό μαγαζί.

Όμως δεν είμαι πια η ίδια. Όπως ούτε κι εσύ!

Οπότε αυτό θα είναι το αντίο μου,

Και είναι Bittersweet.

Cause we ‘re the fishes.

ΙΚ 35.0

ΙΚ junior μου λείπεις!

ώρες ώρες είναι σχεδόν αβάσταχτο.

Προφανώς ο εαυτός μας δεν είναι στατικός, είναι κάτι που διαρκώς αλλάζει, διαμορφώνεται, προσαρμόζεται.

Σήμερα λοιπόν, εννοείται ημέρα διακοπών, συνειδητοποίησα ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ μου λείπεις.

Εσύ η ΙΚ ετών 29- 32.

Μου λείπει η ρουτίνα σου η άτρωτη.

Μου λείπουν τα ταξίδια σου. Μου λείπουν οι τρελές γεμάτες αδρεναλίνη ιδέες σου που ήταν ένα κλικ μακριά από την υλοποίηση.

Μου λείπει που η υπομονή δεν έπιανε 16 ώρες στη μέρα σου.

Μου λείπουν τα τσαλίμια σου, το πονηρό χαμόγελο σου και η αστείρευτη θετική ενέργεια σου.

Μου λείπουν οι Παρασκευές σου που ξημέρωναν Κυριακή.

Μου λείπει που δεν ήξερες το που θα ξημερώσουν.

Μου λείπει που έπαιζες Tetris με τις προτεραιότητες λες και ήταν πίστα στον κινητό σου.

Μου λείπει που ήξερες λιγότερα και ενθουσιάζουν περισσότερο.

Μου λείπει η ελαφρώς πιο αδύναμη εκδοχή σου, ναι! μου λείπει!

Μου λείπει να σκέφτομαι για έναν! Μου λείπει η μοναξιά και το χουζούρι σου!

Μου λείπουν ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ και Η ΜΟΥΣΙΚΗ σου.

Μου λείπει το Βερολίνο σου. Μου λείπει πολύ.

Μου λείπει που άκουγες όλη μέρα ραδιόφωνο και ήξερες τα πολιτιστικά απέξω.

Μου λείπουν οι εναέριες τούμπες σου και οι γραμμωμένοι γλουτοί σου.

Μου λείπει το χάος ΣΟΥ. Μου λείπουν οι γκάφες σου.

Μου λείπει γενικά η έκδοση 30.0 (όχι η πιο παλιά).

Από την άλλη- Έκδοση 35.0

Θαυμάζω τη δύναμη σου. Θαυμάζω που κυνηγάς τα όνειρα μας. Θαυμάζω που φέρνεις τον κόσμο στα μέτρα σου. Θαυμάζω το πώς βλέπεις τη ζωή. Θαυμάζω την επιμονή και – ω ναι – την υπομονή σου. Θαυμάζω που λες ευχαριστώ και συγγνώμη σα παιδι. Θαυμάζω τη δίψα σου να μαθαίνεις όπως επίσης θαυμάζω υπέρμετρα την ευγένεια και την καλοσύνη σου. Θαυμάζω που ακόμα πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη και στον Πίτερ Παν.

Δεν είναι εύκολο το 35.0 παρ’ όλο που καμιά φορά ίσως και να φαντάζει έτσι.

ευτυχισμένη μέρα

μια ευτυχισμένη μέρα ήταν η σημερινή.

ήταν η μέρα μετά από μια μακριά νύχτα.

ήταν η μέρα μετά από ένα γερό και δύσκολο καύγα.

ήταν η μέρα με το μήνυμα «ξεκινάω, έρχομαι να σε πάρω»

ήταν η μέρα που είχε 2 ζευγάρια γυαλιά ηλίου ασορτι. ένα λευκό «μεγάλο» και ένα κόκκινο «μικρό».

ήταν η μέρα με το μπάνιο και τα ροζ καστρα.

ήταν η μέρα υπεροχής  συνάντησης με 6 Φρέντο εσπρέσσο, γάλα με παγάκια και πολλά πλαστικά  καλαμάκια.

ήταν η μέρα με τα τρανταχτά γέλια και τους Ausländer.

ήταν η μέρα με τα όμορφο σαλόνι και τα νορβηγικά ταξίδια.

ήταν η μέρα με το ντελιβερι στο κρεβάτι και

φυσικά μια ευτυχισμένη μέρα δε θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένη χωρίς 2 πιάτα μακαρόνια με κιμά.

ο γάμος είναι μια απόφαση.

η απόφαση δεν είναι για μια μέρα, για έναν τόπο και για ένα φόρεμα.

η απόφαση είναι για την ομάδα. αφορά την συνειδητή κοινή πορεία και αντίληψη του εμείς.

ο γάμος είναι η απόφαση ότι είσαι ομάδα όχι για μια χρονιά. όχι για να δεις πως θα πάει και να κοιτάς για μεταγραφή, αλλά για όσο πάει.

και δεν πάει μόνο του. θέλει δύο για να πάει.

αυτό είναι ο γάμος και είναι απαιτητική συνθήκη.

Από την άλλη ΑΥΤΗ είναι μια ευτυχισμένη μέρα.

Για μένα η σημερινή μέρα είχε αξία μεγαλύτερη από εκείνη με το λευκό φόρεμα και το (ομολογουμένως αξέχαστο) πάρτυ.

αυτό ήταν διασκέδαση και η διασκέδαση είναι…εύκολη. καμιά σχέση με την ευτυχία.

ο γάμος εξ ορισμού, δεν εμπεριέχει καμία από τις δύο έννοιες.

Όμως είναι μεγάλη η ευτυχία τις ημέρες όπου το καταφέρνει.

Αρχές Αυγούστου του ’25 και η ευτυχισμένη μέρα.

Το κεφάλαιο Μητσος

Ένα από τα μεγαλα κεφάλαια στη ζωή μου.

Αν και αναφέρω συχνά τον Πολυδεύκη εδώ, ίσως επειδή μου έλειπε περισσότερο, δε σημαίνει ότι μονοπωλούσε την καρδιά μου ως φίλος.

Ιδού Μήτσος.

Ενώ λοιπόν μετά από μεγάλο καθημερινό αγώνα να συμφιλίωσω την επί 10 χρόνια  ελεύθερη επαγγελματία- πανιά- ποτά- Βερολίνο με την 1 χρόνο υπάλληλο- μαμα- σουπερμάρκετ- baby swimming και μπορώ να πω ότι εδώ και 2 μέρες πάει σημαντικά καλύτερα…

Έρχεται μήνυμα από το Μήτσο. Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα  βιντεάκι από τα παλιά.

Τότε που περνούσαμε ώρες ατελείωτες στο μπλε λύκο να τριγυρνάμε τις μικρές ώρες από κέντρο Άλιμο γιατί κι εγώ θα βαριομουνα να πάω με τα μέσα, να τραγουδάμε από muse μέχρι Μποφίλιου.

και ξαφνικά να τα δάκρυα ποτάμι…

Τι ποτά έχουμε πιει τι τραγούδια τι ιστορίες τι εξομολογήσεις τι έρωτες διαφωνίες τι απόσταση μετα ξανα-μαζι.

Τον Μήτσο τον ξέρω από τα 17 🙂 Μιλούσαμε στο msn για το επαγγελματικό μας μέλλον.

Από το Μήτσο γνώρισα τον Ψηλό, τον Κ, την Ελένη.

Εκεί να δεις αναμνήσεις και μαγικές στιγμές.

Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους φίλους μου το έχω πει πολλές φορές και είμαι πολύ τυχερή που έχω ζήσει ο.τι ζησει μαζί τους.

Από Πατησίων μέχρι Βουλιαγμένης, από Πράγα Βουδαπέστη, από τα σεπτούμ και τα τατουάζ μέχρι τα βινύλια το συλλεκτικό Χάρι Πότερ και το σημαντικότερο: από τη Βανδή μέχρι τη Μπιορκ: θα σ αγαπώ ως το άπειρο κι ακόμα παραπέρα.

Και τα χιλιόμετρα όπως η ηλικία, δεν είναι παρά ένας αριθμός.

Ευτυχώς τα δάκρυα δε μετριούνται, ακόμα εδώ θα ήμασταν!

Φιλιά.

Εργοτάξιο

Η ζωή μου τον τελευταίο χρόνο πραγματικά θυμίζει εργοτάξιο.

Όλο κάτι γίνεται, όλο κάτι περιμένεις, όλο κάτι προκύπτει, προχωράς, χαίρεσαι.

Μετά παίρνεις απόσταση λες: πωωωω καλό γίνεται αλλά έχει ακόμα.

Και ξανά κάτι γίνεται, κάτι περιμένεις, προχωράς χαίρεσαι.

Θέλει πολλή πολλή υπομονή πολλή. Επιμονή και Παρωπίδες. Αμε! Είναι καλές καμιά φορά οι παρωπίδες, μόνο μπροστά.

Και παγωτό.

Δεν έχω ιδέα γιατί μπήκα να γράψω, συνήθως μοιράζομαι «συμπεράσματα» αλλά μάλλον σήμερα ψάχνω από κάπου δύναμη.

(Δε βρήκα παγωτό)

Δευτέρα αύριο.

Πάλι εργοτάξιο.

Θα βάλουμε το κράνος μας και θα ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Όπως έχω ξαναπεί αν μη τι άλλο η ελπίδα σκοτώνεται πολύ πολύ πολύ δύσκολα. Μονή της δε νομίζω ότι πεθαίνει, ούτε καν τελευταία.

Με αγάπη,

ΙΚ

Ουράνια Κουνέλια

Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων κατεβήκαμε οικογενειακώς στο κέντρο της πόλης. Θέλαμε να τη χαρούμε πολύβουη και στολισμένη.

Με τα γυαλιά ηλίου στα μαλλιά και ύστερα στα μάτια βρεθήκαμε σιγά σιγά στη λίμνη.

Καλλιτέχνες έπαιζαν πιάνο, σαντούρι και άλλοι τραγουδούσαν .

Υπήρχαν κι αλλες οικογένειες, πολλά ζευγάρια αλλα και παρέες. Κάθε τρεις και λίγο έβλεπες παιδια με γαλότσες και πολυχρωμους σκούφους να μετακινούνται προς πάσα κατεύθυνση.

Ακομη υπήρχαν και αυτοι που παρά το κρύο και τους εορτασμούς δε χαλασαν τη ρουτινα τους και έκαναν γυμναστική!

Που θέλω να καταλήξω; ότι ενω φαινομενικά γινόταν ένας χαμός, η ατμόσφαιρα απέπνεε τόση  ηρεμία που σχεδόν σε καθηλώνε. Δεν είχα ξανανιώσει κατι τέτοιο, τόσο έντονο.

Βρεθηκα λοιπον μονη μου, στην ξύλινη εξέδρα οκλαδόν, δίπλα σε κάτι κύκνους.

Ο ήλιος, ο ουρανός, το νερο, το χιονισμένο τοπίο, οι γλάροι, ο κύριος που ψαρεύει.

Ηταν σα να ΕΠΡΕΠΕ να σταματήσω να περπαταω να ΕΠΡΕΠΕ να σταματησω να σκέφτομαι, να ΕΠΡΕΠΕ να σταματήσω να φοβάμαι.

(Οι άλλοι συνέχισαν κανονικά, θα τους συναντούσα αργότερα)

Λίγο πριν μπορώ να γράψω εδώ, διάβασα ένα απόφθεγμα του Milorad Pavić σύμφωνα με το οποίο «Η κατεύθυνση κατά την οποία ο φόβος σου μεγαλώνει, είναι η σωστή».

Χαίρομαι λοιπον που κατά το μυθοστοριγραφο τα πηγαίνω περίφημα, αλλά πιο πολύ χαίρομαι για εκείνη τη στιγμή που το περιβάλλον μού επιβλήθηκε. Που  ΕΠΡΕΠΕ να δεχτώ τη γαλήνη και ΕΠΡΕΠΕ να υποταχτω για λίγο στο τίποτα.

«Τι κανεις; Τίποτα. Τι σκέφτεσαι; Τίποτα. Τι ακολουθεί; δε ξέρω δε το σκέφτομαι, τίποτα.».

Εκείνη τη στιγμή, τη στιγμη του τίποτα, εμφανίστηκε στον ουρανό ένα λευκό κουνελι από σύννεφα.

Ηταν σα να χοροπηδάει προς τις σκέψεις μου και τελικά να τις τρώει μια μια.

Και όσο τις έτρωγε τόσο φουντώνε και τόσο πεταγοντουσαν ψηλά τα αυτιά του.

Και όσο τις έτρωγε τόσο πιο φουντωτή αισθανόμουν κι εγώ και γέμιζα γέμιζα γέμιζα, μέχρι που έσκασα από ηρεμία, και μόνο τότε πήρα μια ανάσα, χαμογέλασα και σηκώθηκα.

«-Που είστε; έγραφε το μήνυμα.

-Τέλεια, μια μηλόπιτα πάρτε μου και σε 5′ είμαι εκει.»

Η αγάπη είναι σπουδαία και τεράστια και δυνατή. Το ίδιο και η ηρεμία. Η αγάπη καμία φορά δε φτάνει, και μπορεί κανείς να πληγωθεί. Η ηρεμία δεν πληγώνει. Μόνο θεραπεύει.

Πόσο τυχερή είμαι που βρήκα και τις δύο.

Δε θα έκανα βόλτα στη λίμνη διαφορετικά, και δε θα είχα δει ποτέ με τα μάτια μου κουνέλια που τρωνε τις σκέψεις και πετάνε με τα αφτιά τους.

Κάπου εδώ έφτασε το τέλος της γραφής μα και της χρονιάς.

Εύχομαι πολλές στιγμές ηρεμίας, υγεία, δύναμη και φαντασία.

Μακάρι να μετατρέπουμε κάθε πρόκληση και φόβο σε ουράνια- παραμυθένια περιπέτεια.

Πολλά φιλιά και χρονιά πολλά!

Τα κεφτεδάκια

Πάντα έλεγα γι αυτούς που έχουν παιδιά ότι «υπάρχουν 2 κύρια είδη λουομένων:

αυτοί που κουβαλάνε μπύρες και αυτοί που κουβαλάνε τα (τάπερ με) κεφτεδάκια.»

(τότε. τώρα κουβαλαμε βιολογικά φρούτα και σπόρους τσία)

Δεν ήθελα να είμαι στην ομάδα κεφτεδάκια.

Ήθελα να φοράω το πολύχρωμο μαγιό μου, να φαίνεται ότι κάνω πανιά από τις γραμμωσεις στα χέρια και στην κοιλιά , να έχω τα στριφτα στην τσάντα μαζί με την πετσέτα και χρήματα για να πίνω sol με λεμόνι.

Σήμερα, ανήκω στην ομάδα κεφτεδάκια.

Κουβαλάω μια τσάντα 32l τίγκα.

Κάνω κεφάλι με μισή μπύρα, το κάπνισμα ανήκει στο παρελθόν, φοράω ένα μαγιό της μαμάς μου, γιατί το σώμα μου δεν έχει επανέλθει ΜΑ συνειδητοποιώ ότι τελικά… δε με νοιάζει και πολύ.

Εάν θέλω μπύρα, πίνω χωρίς αλκοόλ και το ότι κουβαλάω σνακ στην παραλία μου γλιτώνει χρόνο χρήμα και θερμίδες.

Πριν το παιδί άκουγα «θα προσαρμοστείς εσύ στο παιδί ή το παιδί σ εσένα»

Και όμως. Το παιδί είναι σαν κάθε άλλη σχέση.

Απαιτεί τροποποιήσεις και από τις 2 πλευρές. Δεν είναι ούτε μονο ασπρο, ούτε μονο μαύρο.

Το παιδί θα πάει για μπάνιο γιατί ΕΣΥ το θέλησες, αλλα κι εσύ θα κατσεις 2 ωρες αντί για 102 στην αμμουδιά γιατί ΤΟ ΠΑΙΔΙ πρέπει να φάει και να ξεκουραστεί.

Θα πας στην παραλία με θερμός και τάπερ ΑΛΛΑ εάν θες, θα πιείς και τη μπύρα σου με ή χωρίς αλκοόλ.

Το σώμα θα επανέλθει και του χρόνου θα φοράς και πάλι το πολύχρωμο μαγιό σου.

Δε θα πας βέβαια στην παραλία νταλα μεσημέρι … γιατί τώρα σε νοιάζει! Αλλά δε σημαίνει ότι θα χάσεις κάτι από όσα είχες.

Είναι απλά, διαφορετικά. Μαγικά διαφορετικά.

Ζητώ συγγνώμη απ την ομάδα κεφτεδάκια που τόσα χρονια σνομπάρα.

Έχει κι αυτή τη νοστιμιά της  🙂

Team Work

Σε μια σχέση πάντα μπαίνει ο εγωισμός στη μέση. Θέλοντας και μη.

«Εγώ ξέρω καλύτερα, εγώ θα το έκανα έτσι, εγώ έκανα λάθος αλλά δε ζητάω συγγνώμη γιατί τι είμαστε; τίποτα αδύναμοι;»

Πόσο οικεία σας φαίνονται άραγε όλα αυτά;

Σε μια σχέση όμως, τα μέλη είναι συμπαίκτες Όχι αντίπαλοι. Για να νικήσει η ομάδα, πρέπει να υπάρχει συνεργασία.

Συνεργασία σημαίνει υποχώρηση, σημαίνει αναγνωρίζω τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία τόσο τα δικά μου όσο και του «συμπαίκτη» μου.

Το κυριότερο όμως είναι αυτόν τον τρόπο σκέψεις να τον έχουν και τα 2 μέλη.

Να ξέρουν δηλαδή πως, ακόμα κι αν ξεχνιούνται για λίγο και νομίζουν ότι είναι εχθροί,  στο τέλος της ημέρας μόνο  οι 2 τους μένουν, και αυτοί είναι η ομάδα.

🙂

Πόσο ανακουφιστικό είναι να βλέπεις αγκαλιασμένος ένα επεισόδιο στο νετφλιξ, μετά από μια αρκετά έντονη μέρα, χωρίς να μεσολαβήσει διάλογος;

Θα γίνει και αυτός!

Αλλά πόσο ωραίο είναι το «pilot» της σχέσης να βασίζεται στην ομόνοια και όχι στον εγωισμό. Στο δάσος και όχι στο δέντρο.

Σ. Σε ευχαριστώ 🙂