Πέρασαν 8 χρόνια από τότε που για περίπου 4 χρόνια, καθόμασταν στη γνωστή γωνία, 4 άτομα, 4 μέρες τη βδομάδα.

4 χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά 🙂

Όλα αυτά τα χρόνια, νοσταλγούσα την επιστροφή! Τη:  μπύρα μπάρα Μπάρετ.

Τη νοσταλγούσα με όλη μου την καρδιά.

Έλεγα θα πάω και θα είναι σα να μη πέρασε μια μέρα.

Και πήγα!

Και ήταν…  περίεργα 🙂

Περπατούσα το δρόμο ανάποδα γιατί αυτή τη φορά δεν παρκαρα στη Σοφοκλέους αλλά ήρθα με ταξί.

Δε φορούσα ολ σταρ και δεν είχα μεγάλη τσάντα πλάτης.

Δεν ήμουν κουρασμένη από την δουλειά.

Δεν είχα τσιγάρα μαζί.

… Περίεργο σκηνικό αλλά συνεχίζω:

Να τη η Πρωτογένους!

Με τόσα νέα άγνωστα μαγαζιά.

Με τόσα πολύ νεώτερα μου πρόσωπα και με τόσα ξένα πρόσωπα.

Μπαίνω μέσα, η γωνιά είναι εκεί, και σκέφτομαι «ίσως άμα κάτσω,ίσως τότε να επιστρέψει η μαγεία.»

Η μουσική είναι ξαιρετική, όπως πάντα, η παρέα επίσης εξαιρετική αλλά κάτι δεν κολλάει.

Και τότε με χτυπάει η πραγματικότητα. ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ.

Αυτή τη φορά ήμουν μια απλή επισκέπτης,

μια γυναίκα

με προσεγμένο ντύσιμο, εράτη και γελαστή.

δεν ήμουν η ατίθαση κοπέλα, με τα πιρσινγκ και το μπλε μαλλιά που δεν ήξερε πως θα εξελιχθεί η νύχτα!

Όταν φεύγεις από μια κατάσταση, ένα πρόσωπο ένα μέρος, έχεις στο μυαλό σου ότι η κατάσταση, το πρόσωπο, το μέρος έμειναν ίδια.

ίσως να μην έχεις καταλάβει πως αναπόφευκτα  όλα αλλάζουν, μα κυρίως εσύ!

Ένα είναι σίγουρο και σταθερό:

Barrett σε ευχαριστώ για ΟΛΑ. Για όλα τα γέλια, τις μπύρες, τα τσιγάρα, τις ιστορίες 🙂

Ευχαριστώ για τους ανθρώπους και τις μουσικές.

Ήσουν είσαι και θα είσαι το αγαπημένο μου αθηναϊκό μαγαζί.

Όμως δεν είμαι πια η ίδια. Όπως ούτε κι εσύ!

Οπότε αυτό θα είναι το αντίο μου,

Και είναι Bittersweet.

Cause we ‘re the fishes.