Προσπαθούσα να πείσω ενα φιλο μου εχθες, να δωσει μια ευκαιρια στην ψυχοθεραπεια.

Μπαίνοντας σε αυτο το διάλογο συνειδητοποίησα ολα τα οφέλη που εχω εισπράξει απο τη θεραπεια. Θυμηθηκα που ημουν, πως ημουν… εκανα συγκριση με το ΤΩΡΑ.

Εχω κερδισει παρα πολλά, αναμφισβήτητα, μα «έχασα» κι ένα.

Έχασα το «θα πέθαινα για σένα».

Δεν πεθαίνω για κανεναν σας μαγκες μου. Δε θελω και σαφως δεν προτίθεμαι.

Η μονη περίπτωση να ζήσω τοσο δυνατή αγάπη ειναι με τα παιδια μου, και μονο, οταν ερθει εκεινη η ώρα.

Το συναίσθημα του να πεθαινεις για καποιον και να πεθαινει κι αυτος για σενα ειναι ακραιο, μεθυστικο, υπέροχα χαοτικο και συγκλονιστικά δυνατό.

Ου α Ου

Όταν όμως για κάποιο λογο πρεπει να απομακρυνθεις απο αυτον τον άνθρωπο δεν εισαι ποτέ ξανα ο ίδιος. Nevaaaaaaah. Evaaaah.

Που να χτυπιεσαι κάτω!

Εισαι διαφορετικός.

Ο δικος μου διαφορετικός εαυτος λοιπον δε θελει να πεθανει για κανεναν και καμια.

Δεν μπορω να αποφασισω ακομα αν κερδισα η εχασα απο αυτη τη συνθηκη.

Θα θελα να ξαναζησω κατι τοσο έντονο αλλα οσο και να κρατήσει (το για παντα is not an option) το ΜΕΤΑ κρατάει πολυ περισσότερο. Σε σημαδεύει. Σαν ενα πανεμορφο τατουαζ που μετα γίνεται πληγη και μετα σου μενει μια ουλη ΝΑ.

Αντε να την ξαναβαψεις…

Δεν ειναι ευκολα τα πράγματα.

Οπότε μάλλον έχασα ένταση για να κερδίσω ηρεμία, και όσο το βλεπω γραμμενο, τόσο μου φαίνεται δίκαιη η μοιρασια.

Παω να κανω καφέ γιατί μου έπεσε βαριά η περισυλλογή πρωί πρωί.

Καλημέρες 🙂

Υ.Σ: τα bold ειναι στιχοι του Λεξ απ το τραγούδι ΜΠΟΜΠΑΝ. Νομιζω τους ίδιους εχει και στο ΚΡΙΜ.

Φυσικά και πρόκειται για παραπλανητικότατο τίτλο. Δεν υπάρχει τίποτα ντελικάτο στην ΠΟΛΕΜΙΚΗ τέχνη του «αφήνω πίσω».

There is nothing delicate about it! (Να το και στα εγγλέζικα.)

Από που να αρχίσω!

1. It tears you apart AGAIN.

2. It brings all the pain back AGAIN.

3. You keep on bleeding … AGAIN.

4. You think of stuff you don’t want to, you may do stuff you don’t want to.

5. You become a weaker, smaller and pitiful version of yourself.

You suffer! Every single day. For SO long.

You believe that it is never going to be over.

EVER.

And then, one day, after months even years…

the «scariest day» of them all,

(Usually it’s someones birthday or some other kind of anniversary)

you wake up, and you are free!

Like Natalie Portman in the absolutely amazing scene in V for Vendetta.

Free… and delicate!

Haha still no.

Just

flesh

and

bones

😀

Καθόλου υπερεκτίμημενη η δύναμη της.

Θεωρώ ότι έρχεται δεύτερη σε κυριαρχία, αμέσως μετά την ελπίδα και τη δικη της δύναμη.

[Ένας μικρός πρόλογος:

Τα τελευταία 6 χρονια ζουσα με ενα αγκαθι μονίμως καρφωμένο καπου αναμεσα στα πλευρα μου, απ την αριστερή μερια. Στην αρχη ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Με τον καιρο υπήρχε μικρή και σταθερή βελτίωση αλλά είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μάλλον κάπως έτσι θα ειναι τα πράγματα. Να μη κλαιω και στα καλα καθούμενα αλλα να μη ξεχνιέμαι κιολας εντελώς. Υπάρχουν όρια!]

Καθώς οδηγούσα λοιπόν προς το σπιτι, κάπου εκεί στην κατηφόρα της περιφερειακής Υμηττού που σε βγαζει καρφι στην Κατεχάκη, μπαίνει ενα τραγούδι.

Γνώριμο τραγουδι. Ξένο. Συνδεδεμένο με πολλές πολλές πολλές στιγμές.

Πρώτη σκέψη: ααα pixes

Δεύτερη: ωχ…

Τρίτη: τώρα θα πονέσω. Οι εικονες έρχονται. Τώρα θα πονέσω. Ελα, ενα τσιμπημα έστω, κάτι. Τώρα, τώρα ναι.

(εικόνες συνεχίζουν να ξεπηδανε σα νερο απο σπασμενο σωλήνα της ευδαπ)

Τέταρτη: δε πονάω.

Πέμπτη: όντως δε πονάω… περιεργο…

Έκτη: ΓΙΑΤΊ ΔΕ ΠΟΝΑΩ;;;

Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να αναρωτιέμαι γιατί δε πονάω;

Μήπως πάει κάτι λάθος; Μήπως δε τα θυμήθηκα καλα;

Γιατί οι εικόνες είναι θολές;

Γιατί δεν έχουν δύναμη επάνω μου;

– Σκάσε. Τα κατάφερες. Ρε! Τα κατάφερες!!!

– Ναι… τα κατάφερα αλλά δε πονάω πια 😦

Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα χωρίς καμία λογοκρισία.

Πόσο τρομακτικό. Να θεωρείς για αλλη μια φορα το οικείο ως ασφαλές ακόμα κι αν αυτό λέγεται πόνος, ακόμα κι αν λέγεται αγκάθι!

Προφανώς και δεν έμεινα άλλο στη χώρα των συναισθημάτων και πρυτάνευσε η λογική του:

Δε ποναω πια! Πόσο τέλειο!!! Πόσο τέλειο!!! Γαμάτη είμαι!!!

Αλλά ακόμα και για αυτό χρειάστηκε επεξεργασία, χρειάστηκε κόπος.

…

Τρελό.

είναι ο τίτλος ενός από τα βιβλία του Tom Robbins.

Το κομμάτι του, που με έφερε εδώ απόψε, είναι το εξής:

Σελ. 124

«Το να επιζητεις πραγματικά τη μηδαμινότητα του τίποτα ειναι χειρότερο κι από ήττα. Είναι δειλία, στενοκαρδία, είναι μια ατιμωτική υποχώρηση και παράδοση άνευ όρων.

Σαν τα μωρά παιδιά που φοβούνται τόσο πολύ τον πόνο ώστε απορρίπτουν τα μύρια γλυκά θαύματα της ζωής για να προστατευθούν απο το πλήγωμα.

Πώς μπορείς να σεβαστείς μια τέτοια αδυναμία, πώς μπορείς να θαυμάσεις εναν άνθρωπο που συνειδητά ενστερνίζεται την κενότητα, τη μετριότητα και την ασφάλεια αντι να ρισκάρει την πιθανή οδύνη που μπορεί να προκύψει από κάποιες απογοητεύσεις;»

 

Αυτό το post είναι αφιερωμένο.

Και λυπάμαι απέραντα.

 

Θέλω να μιλήσω για το φαινόμενο της καραντινας όπως το βιώνω εγώ.

Κανενός είδους κοινωνική, πολιτική, επιστημονική, προέκταση. Και καμια αναφορά στη σοβαρότητα της κατάστασης.

Τι σημαινει αυτο; αυτο σημαίνει οτι θα σας πω, πως μου φαινεται που ειμαι κλεισμενη μες το σπιτι και δεν δουλεύω υποχρεωτικά.

Περνάω υπέροχα.

Εννοείται πως τα χρήματα θα λείψουν αλλά και όταν παμε διακοπές (εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες), λείπουν. Και μάλιστα τότε λείπουν με πολυ γοργό ρυθμό!

Είναι η πρώτη φορά μετα το γυμνάσιο νομίζω, που εχω ελευθερο χρονο χωρίς αγχος. Βασικο.

Λοιπόν:

Ξυπνάω με ξυπνητήρι μια λογικη ώρα.

Ντυνομαι! #οχι_αλλες_πιτζαμες

Φτιαχνω πρωινό, που κατω απο κανονικές συνθηκες δε τρωω σχεδόν ποτέ στην ωρα του.

Το απολαμβάνω βλέποντας κάποια σειρά.

Κοιτάω τι δουλεις/ εκκρεμότητες υπάρχουν σε σπίτι/ εργασία, χωρις αγχος! Εχω ολη τη μερα μπροστά μου.

Φτιάχνω μεσημεριανό. Θα πειραματιστώ με καποια συνταγη που πριν δεν ειχα χρόνο, θα μιλήσω στο τηλέφωνο ή θα κάνω κάτι με το φίλο μου ο οποίος μόλις έχει ξυπνήσει.

Μετά, σειρα έχουν τα Ισπανικα. Θα διαβάσω ισπανικα λοιπόν, τα οποια τα ξεκίνησα τωρα στην καραντινα.

(Παντα ήθελα να μαθω αυτη τη γλωσσα, και τωρα, λογω της κατάστασης, πολλα σαιτ προσφέρουν δωρεάν μαθήματα ή κάνουν γενναίες εκπτώσεις).

Μετα τα Ισπανικά, που ειμαι και λίγο θολωμενη, θα κάνω γιόγκα.

(Και στον τομεα της ασκησης παρεχονται δωρεάν υπηρεσίες σε βιντεο και app και το θεωρώ πολυ καλή ευκαιρία να γνωρίσει κανεις νεα είδη εκγύμνασης που πριν δεν είχε την ευκαιρία.)

Μετά τη γιόγκα είναι απαραίτητο ενα ζεστό μπάνιο, έπειτα ενα ελαφρυ βραδινό και μια ωραια ταινία ή αγκαλιά μ ένα βιβλίο.

Εχετε προσέξει πώς και η γυμναστική αλλα και ενα μυρωδάτο μπάνιο μας φτιαχνουν τη διαθεση;

Ειλικρινά αυτο το υποχρεωτικο διαλειμμα το είχα ανάγκη.

Προτεραιότητα όλων μας ειναι σαφως η υγεία.

Μεσα σε μια πολυ ασχημη κατασταση οσοι ειμαστε τοσο τυχεροί ωστε να μην κινδυνεύουμε αμεσα απο τον ιο, ειτε εμεις ειτε κοντινοι μας άνθρωποι, αντί να γκρινιαζουμε οτι βαριόμαστε κλπ, ειναι καλο να δουμε τι μπορουμε να κανουμε ΓΙΑ ΜΑΣ. Για την προσωπική μας εξέλιξη και για να βελτιώσουμε την ποιοτητα ζωης μας.

Ναι ακόμα και κατω απο αυτες τις συνθήκες μπορούμε να τη βελτίωσουμε!

Αν μη τι άλλο, χρόνο έχουμε. 🙂

Χρόνια μου πολλά, για αρχή.

Τις σκέψεις όσον αφορά την αναδρομή στην δεκαετια που πέρασε τις εχω γραμμένες σε προσωπικό, χειρόγραφο παρακαλώ, σημειωματάριο.

Εδώ θα μοιραστώ το συμπέρασμα!

Αυτό που δε γνώριζα καθόλου στα 20 αλλα πλέον ξέρω καλά, είναι μια και μόνο λέξη:

Ξεκινάει από Ε και έχει 7 γράμματα.

Ε π ι λ ο γ ή

Στα 20 δεν γνώριζα ότι μπορώ να επιλέξω. Θεωρούσα πως οτι μας συμβαίνει, μας αξίζει! Και σαφώς δεν είμαστε Θεοί για να αλλάξουμε τη μοίρα μας. Δηλαδή έλεος.

Στα 30 ξέρω πως η αξία που δίνουμε στο κάθε τι, είναι επιλογή μας. Δεν πιστεύω πια σε ξόρκια και βασκανίες.

(Άλλο το ξεμάτιασμα!)

Είναι επιλογή μας το τι/ ποιόν θέλουμε να εχουμε στη ζωη μας. Τι ανεχόμαστε, τι απολαμβάνουμε και τι θα θελαμε να δοκιμάσουμε.

Οπότε εκτός απο τη σωματική κόπωση που είναι λίγο αυξημένη και τον μεταβολισμό που ειναι ελαφρως πεσμένος, το άλλο πράγμα που με βρήκε στα 30 είναι η Επιλογή και η δύναμη* της.

*Η διόλου ευκαταφρόνητη.

 

Αγάπη δεν είναι τα ταξίδια και οι καφέδες.

Τα καπνιστα ρουμια με πορτοκαλι, οι τεκιλες με λεμόνι και τα φιλιά στη μπαρα.

Δεν είναι οι βόλτες στη χειμωνιάτικη λιακάδα, ούτε τα παθιασμένα μηνύματα του μεσονυχτίου.

Δεν ειναι καν το τραπέζι για 2 στο ρεστοράν, ούτε τα δώρα, ούτε τα λουλούδια.

Αγάπη είναι να γυρνάς πρώτος στο σπίτι και να πλένεις τα πιάτα για να τα βρει ο αλλος ετοιμα οταν θα γυρισει και θα τα χρειαστεί.

Αγάπη είναι τα πλυντήρια της Κυριακής και το σουπερμαρκετ του Σαββάτου.

Αγάπη είναι η κοτόσουπα του Άκη το συνάχι και το cold n flu.

Αγάπη είναι να ακυρώνεις τη βολτα στη λιακαδα, το ζεστο καφε, τα ρουμια και τις τεκιλες.

Αγάπη είναι να ξεβολεύεσαι και να μη σε νοιάζει*.

 

 

Τα άλλα ειναι … ωραία!

Τα κάνουν (more or less) ο λ ο ι.

 

*Χωρίς υπερβολές.

 

Το 2020 με βρηκε να πινω τον αχνιστό ελληνικό καφε μου δίπλα στο παράθυρο πάνω σε μία κουνιστή ξύλινη πολυθρόνα.

Εξω δάσος. Όλα χιονισμενα. Υπέροχο τοπίο.

Ακούω βήματα στη σκάλα. Μάλλον κάποιος ξύπνησε κι ανεβαίνει κι αυτός για τον πρώτο καφε της χρονιάς.

Η αλλαγή μας βρήκε, εμάς τα 8 άτομα που μένουμε εδώ, σε μια πέτρινη ταβέρνα λιγο πιο πάνω, να ακουμε νησιωτικα (στο δήμο Δελφών) και να πίνουμε κόκκινο μεστό κρασί.

Μετά, βγαίνοντας για ένα εορταστικό τσιγάρο και για να ικανοποιήσω το παιδί που ζεί μέσα μου, έκανα κούνια στην παιδική χαρα του χωριού!

Στο γυρισμό, χόρεψα μαζι με τους άλλους «καπνιστες» μακαρενα στο προαυλιο της Εκκλησίας και καταλήξαμε ολοι μαζι στο μοναδικο «μπαρ» του χωριου να ακούμε Eddith Piaf και να πινουμε σφηνάκια Hendrix.

Ήταν τόσο ήρεμα και ευχάριστα και διασκεδαστικά και αστεια και χουχουλιάρικα.

Όταν ήμασταν όλοι κάτι λίιιιγο παραπάνω απο tipsy, γυρίσαμε στο σπίτι, όπου μείναμε να συζητάμε με τις ώρες δίπλα απο το αναμένο τζάκι.

Το πιο σημαντικο πράγμα στη ζωη μας είναι οι ανθρωποι!

Εαν εισαι τυχερός, οπως εγώ, με έναν καινούργιο άνθρωπο που θα βρεθει στο δρόμο σου και θα τον ομορφυνει, παίρνεις δώρο κι αλλους σαν κι αυτόν.

Με αποτελεσμα; Να ζεις μια πρωτοχρονιά σαν τη δικη μου.!

Εύχομαι και η δικη σας πρωτοχρονιά να ηταν γεματη ζεστασια, κρασί, γέλιο, χώρο κι εν δυνάμει φίλους.

Και του χρόνου!!! Καλη χρονια!

 

 

Μια συλλαβή που λείπει.

Μια λάμψη στο βλέμμα.

Ένα χαμόγελο.

Μια αγκαλιά.

Η ζεστασιά που νιώθεις μέσα σου όταν συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω, ειναι ικανή να λιώσει και βουνα!

Τρυφερότητα, οικειότητα, η αίσθηση του ανήκω (έστω και στιγμιαία).

Υπέροχη.

Και αξέχαστη.