[Μπήκα να τσεκάρω άρθρα του παρελθόντος και υπήρχε ήδη ένα με αυτό τον τίτλο οπότε προστέθηκε η ουρίτσα για έξτρα μοναδικότητα]

Τις τελευταίες λίγες μέρες βιώνω ένα συναισθημα για πρώτη φορά. Η μάλλον βιώνω το ίδιο συναίσθημα σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη φορά.

Το υποφαινόμενο.

Άνθρωποι που αγαπάω και εκτιμάω, φίλοι και ακόμα πιο αγαπημένοι, μέσω της συμπεριφοράς τους επέλεξαν να μην συνεχίσει η κοινή μέχρι τώρα πορεία μας.

Πάει ο συνοδοιπόρος… Πάει το συν δηλαδή. Οδοιπόρους πια έχουμε πληθώρα.

Έτσι, επέλεξα κι εγώ τον εαυτό μου. Δεν τον έριξα, ούτε τον ξεπούλησα για να πετύχω αυτό το «συν».

Ήταν σκληρό και δύσκολο, όμως, μεσά απο αυτό, έφτασε η πρώτη φορά στη ζωή μου που βιώσα το «εσύ θα χάσεις».

Δεν το βιώσα εγωιστικά και εκδικητικά… Δεν τα έχω μέσα μου αυτά τα στοιχεία γιατί δεν … έτυχε.

Το βιώσα αναγνωριζοντας την αξία μου, τη δύναμη μου. Ξέρω τα στραβά μου, και τα μαύρα μου. Αλλά ξέρω και τα θετικά που είναι μεγαλύτερα και περισσότερα και πολυ πιο ισχυρά.

Είναι η πρώτη φορά που έχω τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Ναι είμαι περήφανη!

Ναι! Μπορώ να κάνω τους γύρω μου ευτυχισμένους (όσους ενδιαφέρονται, δε θα το παίξω ερυθρός σταυρός) αφού κατάφερα να γίνω εγώ πρώτα, μέσα μου!

Ναι, δε θα συμφωνήσω σε οτιδήποτε λιγοτερό από όσα αξίζω, οσο ωραίο και να ήταν το όνειρο.

Είναι πραγματικά λυτρωτική η αίσθηση!

Δεν μπορώ λοιπόν πάρα να ευχαριστήσω όσους με έφεραν εδω. Για όλες τις εμπειρίες από τις καλύτερες μέχρι τις χειρότερες. Από τις πιο αστείες μέχρι τις πιο λυπηρες. Από τις πιο έντονες μέχρι τις πιο ισχνές. Όλες!

Ακούγεται ίσως ειρωνικό αλλά το λέω μέσα απ την καρδιά μου

Με έκαναν να νιώθω πιο δυνατή από ποτέ. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα και που θα ειμαι από δω και μπρος .

Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι, οι συγκυρίες, οι επιλογές, η θεραπεία ίσως σταματούσα μόοοολις ένα βήμα πριν βρω το χρυσό.

Δεν ήθελα να περάσω τη ζωή μου χωρίς αυτούς, δεν την είχα φανταστεί χωρις αυτούς. Τώρα όμως, ακόμη και αυτό, φαντάζει μια legit επιλογή, μια πολύχρωμη επιλογή!

😀 I stood MY ground.

Y.Σ: στα τελευταία αρκετά αρθρα αναφέρω τη θεραπεια. Δεν παίρνω ποσοστά! Άλλαξε τη ζωη μου, και τωρα που έφτασε στο τέλος της… συνειδητοποιώ με ευγνωμοσύνη το ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ.

Ειναι το τραγούδι που η μελωδία του στο μυαλό μου, εδω και χρονια, είναι συνυφασμένη με το αίσθημα της ελευθερίας.

Αυτό που νιώθεις όταν βγάζεις το κεφάλι σου έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και σε χτυπαει ο ήλιος στο κούτελο ενώ ταυτοχρονα σου χαϊδεύει ένα αεράκι το μάγουλο!

Πρώτη φορά πριν 1′ πρόσεξα τους στίχους που εκφράζουν ακριβώς το αντίθετο. Το να είσαι παγιδευμένος δηλαδη σε μια κατάσταση.

#το αντίθετο της ελευθερίας είναι αυτό.

Κοίτα να δεις πως μια τόσο γλυκιά και ξεγνοιαστη μελωδία έχει τόσο σκουρόχρωμο περιεχόμενο.

Αλλά και στη ζωή έτσι δε γίνεται; το σκούρο δε το καταλαβαίνεις με την πρώτη… φωλιάζει σιγά σιγά ντυμένο με την αίσθηση του ελκυστικού. Το άτιμο.

Που θελω να καταληξω; !

Υπηρξε ενα αναπάντεχο κενό στην ερωτική μου ζωη το όποιο με κάποιο μαγικό τρόπο μυρίστηκαν οι πρώην. (Ως συνήθως)

Universe works in mysterious ways.

Το σκ λοιπόν πήρε φωτιά το κινητό! Οι συμμετοχές ήταν πολλές και οι περισσότερες ξακουστές από τις ροζ ιστορίες.

Στα πλαίσια του smalltalk ήταν φανερό πως από την τελευταια φορα που επικοινώνησα με κάθε έναν από αυτούς, δεν είχε αλλάξει τίποτα. Μα τίποτα όμως.

Ένα μήνυμα αρκούσε για να μου το αποδείξει.

Πλασάρουν ακριβώς το ίδιο πράγμα με άλλη μέθοδο.

Και ευχονται τι να πω… να μη το θυμάμαι; να μη το αναγνωρισω; Καταλήγω πως μάλλον ούτε οι ιδιοι καταλαβαίνουν τι κάνουν.

Σαν το halcyon birds λοιπόν. Το ακούς και σου αρέσει και μπορεί να μην προσέξεις το στιχο… και τότε την πατάς.

Αλλά ο υπέρηφανος almost 31 εαυτός μου είναι επιτέεεελους τσακάλι σε τέτοιου είδους τεχνάσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς (γιατί το τραγούδι ακόμα μου αρεσει)

με αποτέλεσμα να σφραγιστεί ακόμα πιο ερμητικά η πόρτα που οδηγεί σε χρόνους παρελθοντικους.

Και έρχομαι εδώ να προσθέσω ότι οι άνθρωποι χωρίς πολλή πολλή προσπάθεια και πολλές φορές και βοήθεια δεν αλλάζουν.

Μπορεί να αλλάζουν περιτύλιγμα, μπορεί να πιστεύουν και οι ίδιοι ότι άλλαξαν, η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική!

Μπλοκ. Ντιλιτ. <3.

Με αγάπη το λεω.

Με αγάπη στον εαυτό μου!

Όλοι έχουμε μπαγκάζια. Άλλοι πιο μικρά άλλοι πιο μεγάλα.

Άλλοι έχουν ενημερώσει ότι θα φέρουν μαζί τους μια αποσκευή για επιβίβαση, και μια χειρός.

Άλλοι φοράνε όλα τους τα ρούχα και ελπίζουν να γλιτώσουν το κόστος της αποσκευης πιστεύοντας ότι είναι προτιμότερο το να νιώθεις άβολα για ² ωρες από κάποιο αντίτιμο σε ευρώ.

Άλλοι σου λένε ότι έχουν μόνο αυτό που βλέπεις. Το τσαντάκι με το διαβατηριο και τα κλειδιά ενω από πίσω έρχεται η μεταφορική με το φορτηγό που περιέχει τα πραγματικά τους υπάρχοντα.

Ο άσσος στο μανίκι είναι το να ξέρεις εσύ ο ίδιος ποιες και πόσες είναι οι αποσκευές σου!

Αυτό βέβαια προϋποθέτει να έχεις πακετάρει ο ίδιος τα πράγματα σου, προσεκτικά, και να μην πετάς σε μια άδεια κούτα ο.τι βρίσκεις μπροστά σου, άκριτα.

Οταν ξερεις ακριβώς τι κουβαλάς μπορείς να οργανώσεις καλύτερα το ταξίδι σου και είσαι και κατάλληλα προετοίμασμενος για πιθανά «απρόοπτα».

Δε γίνεται με μια νταλίκα τίγκα στη βαλίτσα να περιμένεις ότι θα χωρέσουν τα πράγματα σου σε ένα λοκερ, κάτω από μια κουκετα σε κάποιο χοστελ.

Ούτε και τη χρειάζεσαι για ένα μόνο Σαββατοκύριακο.

Επισης δε γίνεται να πιστεύεις ότι φορώντας τα όλα, φάτσα φορά, θα σε αφήσουν να μπεις σε κάποιο εξεζητημένο ξενοδοχείο.

Ό.τι συμβαίνει στίς αίθουσες των αεροδρομίων… που οδηγούν σε ταξίδια! Το ίδιο συμβαίνει και στο μεγάλο ταξίδι της ζωής!

Δε γίνεται να προχωράς από τόπο σε τόπο κουβαλώντας όλα σου τα υπάρχοντα, ούτε να προσπαθείς σε χειραποσκευή 8 κιλων να βάλεις μέχρι και τα σεμεδακια της γιαγιακας σου.

Σε κάθε ταξίδι, πρέπει να διαλέξεις.

Στα περισσοτερα ταξιδια παίρνεις τα βασικά. Τα απαραίτητα. Και αν χρειαστείς κάτι άκομα γιατί θα μείνεις πολύ, ζητάς να σου το στείλουν ή παίρνεις νέο!

Γιατί όχι;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να διαλέξεις. Και διαλέγω σημαίνει έχω 2 και παίρνω 1.

Δε σημαίνει παίρνω και τα 2.

Καλές επιλογές λοιπόν!

Και αέρα στα φτερά μας!

Με έχει πιάσει το συναισθηματικό μου και ΝΑΙ πιστεύω στα ζώδια.

Μπορώ να αναγνωρίσω αμέσως έναν δίδυμο και με λίγη παραπάνω προσπάθεια ΚΑΙ έναν σκορπιό.

(Απλά ήθελα να κάνω λογοπαίγνιο με τον τίτλο)

Ξεκινάμε κανονικα τώρα.

ΚΟΜΜΆΤΙΑ.

Όλοι αποτελούμαστε από.

Άλλα τα θρέφουμε και … ανθίζουν!

Άλλα, για τους δικούς μας λόγους, δε θέλουμε να τα ταΐζουμε άλλο πια.

Πάντως ΟΛΑ μας ήταν χρήσιμα σε κάποια στιγμή της ζωής μας and that’s precisely why we invented them!

Tonight I experienced a moment when I really missed a part of mine that has been asleep for a looooong time.

Αυτό το κομμάτι πίστευα ότι δε θα μου έλειπε ποτέ και έχουν περάσει γύρω στα 7 χρόνια οπότε my chances were pretty good… I thought!

Tonight I also thought of it as nice, and cool and really funny part of my life although It really is on bottom 2.

Με λίγα λόγια ακόμα και σε άσχημες περιόδους πάντα υπάρχουν στιγμές με φως, χαραμάδες!

Οι όποιες μπορεί (ω ναι) να μας λειπουν ώρες ώρες. Και να τις αναπολούμε (ω ναι) με νοσταλγία!

Κοίτα να δεις!

Blast from the past. Once more.

😉

Life is a sum of all our choices.

Τάδε έφη Albert Camus και με ενέπνευσε στιγμιαία ώστε να έρθω εδώ και να γράψω αυτό.

Συνήθως τέτοιες μέρες έχουμε τα resolutions… φέτος δεν μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία αφού όλο το 2020 ήταν μια χρονιά «pause» στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που επιβίωσαμε και είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ αυτή τη φάση χωρίς ίχνος ειρωνείας.

Life is a sum of all our choices λοιπόν και μολις ειδα γραμμενη αυτή τη φράση σε υπότιτλο σειρας του netflix, συνεβησαν 2 πράγματά πρώτα πρώτα:

1. Χαμογέλασα

2. Μου ήρθαν στο μυαλό 2 πρόσωπα

(Το 2ο μόλις μου έστειλε μήνυμα στο κινητό)

Είναι πολύ σημαντικό για μένα αλλά φαντάζομαι για τον καθένα να νιώθει loved, respected and appreciated.

Αυτό άλλες φορές γίνεται μαγικά, αβασάνιστα και άλλες φορές γίνεται μετά από πολύ κόπο και μόχθο και πόνο ίσως.

Όταν ακούω τη λέξη επιλογές λοιπόν, μου έρχονται αυτοί οι 2 άνθρωποι στο μυαλό πριν απ όλα τα άλλα.

Άνθρωποι που επέλεξα να αφήσω και να μην αφήσω ποτέ.

Ακόμα και για εκείνους που αφήνουμε πίσω… ο κόπος ο μόχθος και ο πόνος, κάποιες φορές (όπως στη δική μου περίπτωση) δημιουργούν ένα πολύ δυνατό και θετικό αποτύπωμα.

Φαντάζομαι είναι αυτό που λένε «κερδίζεις κάτι χάνοντας κάτι».

Το μοιράζομαι τώρα γιατί δεν το είχα βιώσει ποτέ παλιότερα τόσο καθαρά.

So…

The sum of all my choices so far… I like 🙂

I hope you do too!

Take care, stay healthy and fluffy!

And have a very happy new year!!

Άλλη μια πολύ οικεία έννοια στη ζωή μου είναι το άγχος.

Στο Σχολείο: ✔ (for no apparent reason)

Στη σχολή: ✔✔

Μετά τη σχολή: ✔✔✔

6 χρόνια μετά τη σχολη: ✔✔✔ (still here)

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω ο.τι θέλω και θέλω ο.τι έχω σε πολυυυ μεγάλο βαθμό!!!

Τίποτα δεν μου χαρίστηκε, δεν έλειψαν τα εμπόδια και με λίγα λόγια… τα έχω κερδίσει όλα αυτά! Ο λ α!

Αντί λοιπόν να κάθομαι λιιιγο και να τα απολαμβάνω (όπως θα έπρεπε και όπως μου αξίζει) εγώ συνεχίζω να έχω άγχος.

Είναι μια συνήθεια και αυτό και έχουμε πει ότι είναι μεγάλη η δύναμη της… Αλλά νισάφι.

Όποιος έχει καμία ηρεμιστική ιδέα feel free to share 🙂

Η ετυμολογια της λέξης υπομονή είναι η αρχαία λέξη υπομονή.

Από την άλλη, η συγγενική της λέξη υπομένω προέρχεται από την πρόθεση υπό και το ρήμα μένω.

Υπομονή και Υπομένω λοιπόν.

Η υπομονή είναι αρετή, σε γλιτώνει από κακοτοπιές, ανοίγει καλύτερα το δρόμο σου και τελικά σου προσφέρει αυτό που επιθυμείς ή τέλος παντων σε φέρνει πιο κοντά στο στόχο!

Το ρήμα υπομένω… κανει ακριβώς το αντίθετο. Έχεις ήδη βρεθεί σε κακοτοπιές, ο δρόμος σου φαίνεται δύσβατος και ο στόχος σου πιο μακρινός.

Η μαγκιά είναι να ξέρεις

1. Να τα αναγνωρίζεις

2. Να τα ξεχωρίζεις

3. Και να χωρίζεις από άτομα και καταστάσεις όταν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της υπομονής και όταν αντιληφθείς ότι υπο-μένεις.

Δύσκολο το silver lining my friends. Πολύ δύσκολο.

…