Προχθές βρέθηκα στο θέατρο Πέτρας όπου είχε συναυλία ο Λεξ.

Ούτε που ήξερα ποιος είναι μέχρι πρόσφατα.

Η επαφή με το σπορ ξεκίνησε από το Οomph και συνεχίστηκε ανεξαρτήτως.

Έρχετε ο Λεξ μου λένε, 6 ευρώ μου λένε.

Πήγα.

Το θέατρο γεμάτο, δεν είχα ξαναβρεθεί εκεί.

Πολύ ωραίο μέρος.

Κόσμος ακόμα και στα βράχια γύρω γύρω.

Δεν έψαξε κάνεις την πλαστική σακούλα που κρατούσα απροκάλυπτα στο χέρι με τις μπύρες από το ψιλικατζίδικο.

Παντού μαύρα μπλουζάκια και φωτοβολίδες.

Χέρια ψηλά.

10.000 φωνές ενωμένες σε κάθε στίχο.

Τι μου έκανε εντύπωση και τα μοιράζομαι όλα αυτα:

1. Ο τύπος θεωρώ ότι είναι ποιητής. Είναι φανταστικές οι εικόνες που σου μεταφέρει.

2. Αντίκρυσα ενα αυστηρά μαυροφορεμένο πλήθος, έναν κατακόκκινο ουρανό, γευτηκα τη μυρωδιά του χόρτου και όλη αυτή η χαοτική ατμόσφαιρα εμένα μου χάρισε… γαλήνη!

Οι στίχοι του είναι σκληροί, αληθινοί, θυμωμένοι.

Όπως και το πρόσωπο του.

Κι όμως, για εμένα, όλη αυτή η ιδιόμορφη ανθρώπινη θάλασσα, κι αυτος μαζι, εξέπεμπαν ηρεμία.

Ούτε οργή, Ούτε μισός.

Ευγένεια. Ασφάλεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω τρακα στριφτό από κάποιον αλλά ήταν η πρώτη φορά που μου απαντάνε ΤΟΣΟI.

Πόσες φορές σας έχει πατήσει κάποιος σε συναυλία; Ωραία, πολλές.

Κι εμένα.

Μου ζήτησαν συγγνώμη. ΟΛΟΙ. Με χαμόγελο.

Ένιωσα αποδοχή.

(δεν φορούσα μαύρα, δεν τραγουδούσα μαζί τους, δεν τα ήξερα τα τραγούδια απ εξω, έτσι κι αλλιως)

Ήμουνα κυριολεκτικά τουρίστας και ένιωσα ένα με αυτούς. Ένιωσα «ίση».

Ένιωσα ευγένεια και απογοήτευση και ελπίδα και αγάπη!

Έχω βρεθεί και στο rockwave να ακούω συγκροτήματα για πρώτη φορά (φυσικά και δε μιλάω για τους headliners).

Η μουσική που άκουγα, μου ήταν οικείά, όπως και το περιβάλλον.

Κι όμως. Σε καμία περίπτωση δεν ένιωσα όπως στο Πέτρας.

Εκει (Μαλακάσα) που έπαιζα και στην έδρα μου, ένιωθα outcast εάν δεν ήξερα τη μπάντα και τους στίχους.

Ενώ εδω;

Εγώ η καλλιεργημενη/ μορφωμενη/ καλομαθημένη του ιδιωτικού ένιωθα σπίτι μου 100%.

Δεν άκουγα χιπ χοπ, δεν είχα έρθει σε επαφή με αυτή την κουλτούρα, δεν κάνω μπαφους και δεν έζησα αυτά που άκουγα, ούτε σαν αστείο.

Ταίριαξα όμως. Ταίριαξα.

Και πέρασα υπέροχα.

Για άλλη μια φορά θα πω ότι βρήκα «χρυσό» στο μέρος που το περίμενα λιγότερο…

Don’t be afraid to explore things out of your comfort zone. And don’t judge without trying.

Κάποιες φορές ίσως χρειαζόμαστε όλοι λίγη «μουσική για τσόγλανους».

Ίσως.

Είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού του πιο αγαπημένου μου καλλιτέχνη (στο σύμπαν).

Και λέει ο ποιητής «is the darkness ours to take?»

Έλα μου ντε! Is it?

Everybody seems to have a part of it.

Bigger or smaller, ανάλογα με την περίπτωση.

Αλλά είναι όντως δικό μας;

Καθένας θεωρεί ότι έχει μια, ολοδική του, σκοτεινή πλευρά. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ για μένα και για τους άλλους.

Είναι όμως αυτό το σκοτάδι όντως δικό μας; Ιδιωτικο;

Κι αν έχουμε όλοι το… ιδιο;

Διαφορετικές εκφάνσεις προφανώς, αλλά του ίδιου πράγματος.

Μήπως αυτό το καθιστά κατά κάποιο τροπό δημοσιο;

Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί γράφω αυτή τη στιγμή…

Μου έχει καρφωθεί αυτός ο στίχος στο κεφάλι and I just wanted to share.

That’s all.

Αυτό το «άρθρο» έχω προσπαθήσει να το γράψω 4 φορές. Ελπίζω αυτή να είναι η τελευταία.

Συνήθιζα να έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση. Εννοείται δεν το καταλαβαίνα.

Το καταλαβα όταν αγάπησα κάποιον τόσο πολύ που έχασα εμένα.

Όταν κάποιος ΕΧΕΙ αυτοεκτίμηση δεν θα αφήσει ποτέ τον εαυτό του να φτάσει σε αυτό το σημείο.

Επίσης δε θα έμπλεκε εξ αρχής με κάποιον που με τη συμπεριφορά του θα τον ανάγκαζε να οδηγηθεί σε αυτού του είδους τα μονοπάτια.

Γιατί ό.τι και να είσαι, έχει βάλει και κάποιος άλλος το χεράκι του. Αρκετά.

(Αναφέρομαι σε ρομαντική σχέση Αλλά το έχω παρατηρήσει και σε φιλικές.)

Άτομα σαν εμένα λοιπόν, συνηθίζουν να αγαπάνε ανιδιοτέλεστατα πολύ κόσμο.

Καρδιά αγκινάρα.

Χαλί να με πατήσουν. Όλοι. Κι αν όχι όλοι, σίγουρα πολλοί.

Που είναι τα δικά μου θέλω; Που είναι η δική μου επιθυμία; Πώς φέρονται σ εμένα αυτοί που παίρνουν αχόρταγα την αγάπη, το ενδιαφέρον, την προσοχή μου;

Ο καλύτερος μου φίλος εδώ και χρόνια προσπαθεί να με κάνει να καταλάβω ότι πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας πρώτα απ όλα.

Εύκολο να το λες, αλλά στη πράξη σκαλωνει πολύς κόσμος.

Όχι να είμαστε ξεροκεφαλοι και εγωιστές. Δε λέω καθόλου αυτό.

Λέω να μάθουμε να τον φροντίζουμε όπως έχουμε μάθει να φροντίζουμε όλους τους άλλους. Απλόχερα και unconditionally.

(Δε μου ρχεται στα Ελληνικά)

Να τον ακούμε, να τον συγχωρούμε να τον περιποιούμαστε, να τον θαυμάζουμε, να τον προστατεύουμε.

Μόνο όταν το καταφέρουμε αυτό, δηλαδή την υγιή σχέση με τον εαυτό μας, θα μπορέσουμε να διαλέξουμε για τη ζωή μας τα κατάλληλα άτομα.

Αυτά που θα βοηθήσουν την εξέλιξη μας και θα δημιουργούν ένα ωραίο περιβάλλον για μας.

Όταν γίνεται αυτό το κλικ, φεύγει πολυς κόσμος απ τη ζωή μας.

Θα μπει άλλος που ούτε καν το φανταζόμασταν.

Ίσως ξαναγυρίσουν σε νεα βάση και καποιοι απ τους «φευγάτους».

Το ποσό αργά ή γρήγορα θα γίνουν αυτές οι μετακινήσεις, δεν το ξέρω.

Γι αυτό, υπάρχει μεγαλη πιθανότητα μοναξιας.

(Απαραίτητη εμπειρία για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του)

Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως είναι πως από κει και μετά, αφού ξεπεραστεί και το τελευταίο εμπόδιο, η μοναξιά θα γίνει μοναχικότητα.

Και η μοναχικότητα είναι πολύ γλυκιά.

Τόσο, που δεν πειράζει να περιμένεις λιιιιίγο ακόμα προκειμένου να βρεις αυτούς που πραγματικά αξίζουν να είναι δίπλα σου.

😀

Πολυδεύκη, για σένα

 

 

SPOILER ALERT:

Ναι τους βρίσκεις.

Ναι άξιζε τον κόπο όσο τίποτα.

Το φοβόμουν αυτό το προάστιο.

Ελάχιστες φορές είχα πάει και πάντα ένιωθα σαν τη μύγα μες το γάλα.

«Εδώ συχνάζουν οι ψαγμένοι και οι μπαφιάριδες», σκεφτόμουν. ΜΌΝΟ.

Δεν θεωρούσα τον εαυτό μου σε καμία περίπτωση το πρώτο και πιο διακριτά, ούτε το δεύτερο.

Εδώ και κανένα χρόνο έχει αρχίσει λοιπον αυτή η σχέση, όποτε δεν είναι ότι έχω «μεγαλώσει» εκεί, σε καμία περίπτωση…

Αλλά!

Έχει πολύ ωραία και φτηνά μαγαζιά, για όλα τα γούστα.

Έχει πάρα πολλά βιβλιοπωλεία.

Έχει πολύ ωραία γκράφιτι.

Έχει πολύ ωραία μέρη με θέα.

Έχουν όλοι αναπτήρα.

Μένουν πολλοί φίλοι και γνωστοί πια εκεί.

Κανείς δε νοιάζεται τι φοράς και τι όχι.

Υπάρχει το κλασσικό στυλάκι τοταλ μπλακ ποδήλατο και μπακπακ αλλά και … όχι.

Βρίσκεις κάθε καρυδιάς καρύδι.

Αρκετά απο τα πρόσωπα που συναντάς είναι ευγενικά και χαμογελαστά.

Έχει κόσμο πάντα και παντού.

Εκεί έχω περάσει πια πολλά ωραία βραδιά.

Έχω φάει και γ@@@ τα παγωτά.

Έχω κάτσει σε πεζούλια και παγκάκια.

Φιλίες και έρωτες έχουν περάσει από κει.

Κλάματα επίσης.

Αρκετές μπύρες, χώματα και τσιγάρα.

Βρίσκω και να παρκάρω άνετα πια..

Είναι ωραία τα Εξάρχεια!

Ταλαιπωρημένα, λίγο γερασμένα αλλά πάντα επίκαιρα.

Με χαρακτήρα πολύπλευρο και ενδιαφέροντα.

Είναι τόσο mix and match που καθένας θα μπορούσε να τα νιώσει «δικά του».

Give it a try, if you are not a fan yet.

I bet you will be, soon enough!

Ταταααν.

Είναι μία από τις κάπως ιδιαίτερες στη δική μου ζωή στιγμές, που νιώθω 100% καλά.

Δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό.

I am single. Though I’d very much like a quality companion.

Επαγγελματικά πάντα υπάρχουν θέματα. Μικρότερα ή μεγαλύτερα.

Οικονομικά το ίδιο.

Από υγεία σφύζουμε βέβαια! Που είναι το πιο σημαντικό αν και πολύ συχνά… we underestimate it.

Αυτό που θέλω να πω ξανά είναι ότι δεν συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερα θετικό.

Μη σου πω ότι είναι και προβληματική αυτή η περίοδος.

Εγώ όμως νιώθω καλά. Νιώθω δυνατή.

Είμαι περήφανη γι αυτά που έχω καταφέρει στη ζωή μου.

Είμαι περήφανη για τα άτομα που βρίσκονται μέσα σ αυτή (τους φίλους μου).

Είμαι περήφανη για τις εμπειρίες μου και για τον τρόπο που σκέφτομαι και δρω τα τελευταία χρόνια.

Δεν έφτασα εύκολα εδώ.

Ούτε αναίμακτα.

Πολλές φορές κουράστηκα.

Και έχω ακόμα δρόμο μπροστά μου…

Αλλά είμαι καλά, βαδίζω στο δρόμο που εγώ έχω διαλέξει, μαζεύω εφόδια.

Η ευτυχία όντως πηγάζει από μέσα μας.

Άλλες φορές αναβλύζει.

Άλλες φορές πρέπει εμείς να τη φτιάξουμε- ψάξουμε.

Το σίγουρο είναι ότι είναι στο χέρι μας σε μεγαλύτερο βαθμό απ ότι γνωρίζουμε.

I wanted to share this.

😀

Έχετε πάει ποτέ σινεμά μόνοι σας; Εννοώ μόνοι μόνοι, σε μια αδεια αίθουσα μόνοι;

For me that was a second!

Τρίτη βράδυ συνήθως πηγαίνω και βρίσκω κάτι φίλους στο κέντρο σε ένα ωραίο μαύρο μουτζουρωμενο μπαράκι όπου πάνω απ’τις τουαλέτες έχει μια φωτεινή επιγραφή (εξωτερικού χώρου) που γράφει «ακτινογραφίες».

Σήμερα κάπως μου την έδωσε και είπα να σπάσω τη ρουτίνα.

Κανονίζω λοιπόν σινεμά σε ταινία που έχει 1* στο Αθηνόραμα και 6.1 στο imdb.

Δεν με απασχόλησε καθόλου ούτε ο τίτλος ούτε το περιεχόμενο ούτε η βαθμολογία.

Μάλλον όμως απασχόλησε τους μπιζνεσμεν γιατί αυτή η ταινία δεν παιζόταν σχεδόν πουθενά.

Εμείς τη βρήκαμε στη Δάφνη.

Δεν αργησαμε να καταλαβουμε και το γιατί δεν ήταν τόσο δημοφιλής.

Είναι πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα να περπατάς μόνος σε μια άδεια αιθουσα ακόμα κι ας μην έχεις (πολύ λίγη και καλη) παρέα, όπως εγώ.

Χρειάζεσαι κυρίως ένα ζεστό ρόφημα μια ιόν αμυγδάλου και μια ταινία που δεν είναι απαισια.

Είναι τέλειο και σπάνιο!

Μια μεθυσμένη βραδιά ή μάλλον ελαφρώς ζαλισμένη βραδιά Τρίτης μετατράπηκε σε εμπειρία home cinema και γενικά σε «εμπειρία».

Respect.

We will always have Aτλαντίς my friend.

*Ατλαντίς: it’s the name of the movie theater and it’s also the name of a famous greek song from ξύλινα σπαθιά.

I am in love with someone else.

We broke up recently but I am in love with him still.

Of course.

And then you rise from the past and you call me.

I don’t wanna pick up the phone but I do.

I hear your voice.

You are laughing.

We are making jokes.

And I realise how much I ve missed you.

I forget all the bad things that you did to me and the aweful person you have become.

I smile wide while talking.

I keep on smiling.

Then reality strikes me.

I hang up on you before it gets too intimate and then I start to cry.

I realise that the memories of you are still strong.

They affect me. They affect me as much as the new ones do.

And you know what?

It’s been a very long time since we broke up.

Is that normal?

Is it real?

Does history play such a big role in our lives?

Maybe that’s why past should stay in the past.

F*ck this. It hurts.

Μόλις γύρισα από το σπίτι της καλύτερης μου φίλης και ενός πολύ καλού μου φίλου, που τυχαίνει να είναι ζευγάρι 11 χρόνια τωρα σχεδόν.

Τα παιδιά δεν έχουν μετακομίσει ακριβώς … ακόμα. Αλλά μέσα στη βδομάδα θα γίνει και αυτό.

Εγώ με τη σειρά μου μετακομίζω για να μείνω στο σπίτι μιας άλλης καλής φίλης που μετακομίζει.

Πολλή μετακόμιση!

Παρά τις δυσκολίες, μια κάποια γκρίνια, τα έξοδα που δεν είναι λίγα, ξέρετε τι συνειδητοποίησα;

Πολύ γουστάρω που μεγαλώνουμε.

Που δουλεύουμε και μπορούμε να σύντηρουμε μόνοι μας ένα σπίτι και να οργανώνουμε εν πάσει περιπτώσει τη ζωή μας όπως θέλουμε.

Ανεξάρτητα από γονείς και ανεξάρτητα γενικά.

Μπορεί να μην είχε έρθει ακόμα το τραπέζι, να μην είχαμε ξυλα για το τζάκι, να μην είχαμε ούτε φως, γιατί η ΔΕΗ θέλει το χρόνο της, όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Eίχαμε όμως κουβέρτες κι ενα ωραίο κουβερλι που στρωσαμε καταμεσής στο σαλόνι και είχαμε κεράκια για φωτισμό και ψημένη ρακί και πήραμε και σουβλάκια.

Ξέρετε πόσο ωραία ηταν;

Δεν είναι το κλασσικό Σάββατο βράδυ, σίγουρα όχι, ήταν όμως απ τα καλύτερα.

Η ενήλικη ζωή και οι ευθύνες εκτός από την προφανή σκληρή τους πλευρά, εχουν και μια δεύτερη γλυκιά- γουστοζικη πλευρά.

Και κυρίως, κρύβουν μία γενναία δόση έλευθεριας.

(όχι ποσοτικής, ποσοτικής με τίποτα, ποιοτικής!)

Δεν υπάρχει τίποτα λοιπόν πιο γοητευτικό, ελκυστικό, εθιστικό και σέξι, αν με ρωτας, απο δαύτη.

Nada.

Ώρες ώρες (ειδικά μετά από οποιουδήποτε τύπου απογοήτευση ή λίγο πριν την περίοδο) ανατρέχω στο ινσταγκραμ και κοιτάζω το προφίλ μου.

Θα μπορούσες να το πεις εγωπάθεια, μαστίζει αυτή την εποχή.

Δε θα πρωτοτυπησω, προφανώς το κανω για να ανεβάσω την αυτοπεποίθηση μου.

Δεν είναι όμως περίεργο;

Εγώ τα έχω ζήσει όλα αυτά, και τα θυμάμαι, Ναι!

Αλλά είναι αυτές οι ώρες που νιώθω τόσο βαρετή και εντελώς συνηθισμένη.

Δεν αναφέρομαι στο πως με βλέπουν οι άλλοι, αλλά στο πως βλέπω εγώ τον εαυτό μου.

Χρειάζομαι λοιπόν να μπω στο προφίλ, να το δω σαν «ξένο» και να πω:

-Πω ρε φίλε, πόσο φοβερή αυτή η τύπισσα. Κάνει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο, Ουάου.

(Ευτυχώς ταυτίζονται τα γούστα μας).

Η αμέσως επόμενη σκέψη συνειρμικά είναι:

«Εγώ δε θα τα εκανά ποτέ όλα αυτά.»

Και η τρίτη στη σειρά είναι:

«Εεε… εγω είμαι αυτή η τύπισσα.»

Πόσο παράξενο αλλά και χρήσιμο.

Όταν κάποιος έχει χαμηλό συναίσθημα σκέφτεται τις λιγότερο ωραίες εμπειρίες, τις λιγότερο ωραίες συναντήσεις, τις λιγότερο πετυχημένες επιλογές και τις λιγότερο ευχάριστες στιγμες και τότε

ΤΑΤΑΝ

Έρχεται το ίνστα για να σου θυμίσει τις πιο ωραίες και πετυχημένες και ευχάριστες.

Τίμιο.

Οπότε;

Μάλλον κι αυτό όπως όλα, έχει δύο όψεις;

#μαλλον_ναι

Τον καλύτερό μου φίλο τον γνώρισα πριν 9 χρόνια στην Πράγα.

Θα έλεγα ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, δεν εκδηλώθηκε όμως, παρά μετά από έναν χρόνο.

Μέναμε εγώ στον 4ο κι αυτός στον 3ο. Αναφερομαι σε ορόφους, στο ιδιο κτήριο!

Και μαζί και χώρια.

Πηγαίναμε κάθε μέρα μαζί στη σχολή, καθόμασταν δίπλα δίπλα, μετά για φαγητό, μετά ξανά μάθημα, γυμναστήριο, σινεμά, ταξίδια.

Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν χτύπησε το κουδούνι 12 τα μεσάνυχτα και την επόμενη είχα εξέταση.

Ανοίγω εντελώς απορημένη και αυτό που είδα, ήταν αξεπέραστο.

Παντοφλάκια σούπερ Μάριο, πιτζάμες, λιβανιστήρι.

Σαν αυτά που έχουν οι παπάδες, που κάνουν γκλιν γκλιν.

-Ήρθα να σε καπνίσω μου λέει, για αύριο.

Αυτό στα Κυπριακά ισοδυναμεί με τη θρησκευτική έκδοση του: «Ήρθα να σε ξεματιάσω, επειδή δίνεις μάθημα αύριο».

Μια άλλη σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ξεκινάει πάλι με κουδούνισμα.

Ανοίγω και βλέπω: Το φίλο μου, τη μεγάλη του βαλίτσα Και το σκύλο του.

-Χώρισα, μου λέει

-Το βλέπω, του λέω

Και μείναμε μαζί έναν καταπληκτικό μήνα.

Τι γέλια κάναμε, Τι κρασιά ήπιαμε, τι στη Βαρκελώνη πήγαμε γιατί δε λέει το καλοκαίρι στην Πράγα και είχαμε και 4 μέρες κενό.

Τι καήκαμε στη Μπαρτσελονετα γιατί δεν είχαμε λεφτά για αντηλιακο.

Οριακα πήραμε μια πετσέτα να τη μοιραστούμε 😋.

Τι κάναμε παζάρια στους πλανόδιους κοκτειλοπωλητες, γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση.

Ήταν μαγικά.

Μετά τελειώνει η σχολή, χωρίζουν οι δρόμοι μας, λέω ωραία ήταν… αλλά πάει!

Λίγο πριν με πνίξει ο λυγμός, (ευτυχώς) γίνεται η ανατροπή και ξεκινάει πανευρωπαϊκός γύρος συναντήσεων.

Αποφασίσαμε να περνάμε μαζί τα γενέθλια μας, no matter what σε όποια χώρα μας κάνει κέφι.

Και κάπως έτσι συνεχίζουμε δυναμικά ακόμα και σήμερα… 5 χρόνια μετά το «χωρισμό».

Αυτός ο φανταστικός τύπος που με στηρίζει πάντα, γελάει με τις γκάφες μου και θα τσακωνοταν με όλο τον κόσμο για να με υπερασπιστεί (ακόμα κι αν είχα άδικο) είναι ο καλύτερος μου φίλος!

Πολυδεύκη, για σένα.