…KitKat

Από σήμερα το πρωί στις 11:00, προσπαθώ να συμμετάσχω σε κάποιο πάρτυ.

(βρίσκομαι εκτός Ελλάδος οπότε αυτά συμβαίνουν, κάπως διαφορετικά, αλλά πάντα νομιμα)

Για 1002 λόγους τα κατάφερα σήμερα το… βράδυ! Στις 00:20.

Δε θα σχολιάσω το 13ωρο της συνεχούς προσπάθειας και της ατερμονης αλλαγης σχεδίων, αλλά θα σχολιάσω το: «τα καταφερα».

Βρίσκομαι στο Βερολίνο, και όποιος ξερει απο δω, θα καταλάβει τις ουρές και όλα τα συνεπακόλουθα.

Θα καταλάβει ότι: καλά τα πάρτυ ‘στον κήπο’ αλλά όταν ανοίγει το kit kat, το οποίο είναι fetish club, εσωτερικού χώρου, η εμπειρία είναι διαφορετική και θα καταλαβει επίσης πως μέσα στο kit kat πέρασα 6 μαγευτικές ώρες νομίζοντας ότι έχει περάσει ένα τέταρτο.

6 ώρες απόλυτης ελευθερίας καθώς όλοι οι συμμετέχοντες εκτός από τον εμβολιασμό (απαραίτητος για την είσοδο) υποβλήθηκαμε και σε Rapid Test. Ναι ναι.

Γενικά η κατάσταση στα κλαμπ του Βερολίνου είναι παρόμοια με δημόσιες υπηρεσίες στην Ελλάδα.

Στέκεσαι στην ουρα ατελειωτες ώρες, ελπίζοντας να καταφέρεις το σκοπό σου με την πρώτη, πράγμα σπάνιο. Ώσπου, να καταλήξεις σε επόμενη ουρά, με εξίσου αμφίβολο αποτέλεσμα.

Όταν λοιπον ξεπεράσεις όλα αυτά τα εμπόδια, που ειναι πολλά, θα βρεθείς να κάνεις Rapid test. Eαν το περάσεις και αυτό, Ε τότε ναι, είσαι «ελεύθερος»!

Η ελευθεριά σε ένα τέτοιο μέρος… προκαλεί αισθήματα χειμαρρώδη.

Δεν χρειάστηκε ούτε αλκοόλ (ούτε καν αυτό) για να υποστηρίξει την εμπειρία μου.

Αυτό που έζησα ήταν κα τα πλη κτ ικό.

Άνθρωποι μαζί, να χορεύουν μέσα στα ιδιαίτερα, μικροσκοπικά «κουστούμια» τους. Να γελάνε, να διασκεδάζουν, να ακούνε μουσική και να ρουφάνε τη ζωή απ το μεδούλι!!! Ανέμελοι!

Ο ερωτισμός ήταν κι αυτός στα ύψη.

Έχω ξαναβρεθεί στο συγκεκριμένο μέρος αλλά αυτή τη φορά όλα ήταν αλλιώς. Υπήρχε συνεχής, αδιάκοπη αλληλεπίδραση μεταξύ των παρεβρισκομένων. Ειτε για μια απλή γνωριμια, είτε για ένα τσιγαρο (ναι καπνιζεις μεσα), ειτε για ένα χορό, είτε απλα για να πεις ενα καλο λογο βρε αδερφέ.

Η αλληλεπίδραση αυτή όμως ολοένα και εντυνόταν, ολοένα και φούντωσε όσο περνουσε η ώρα, ώσπου κάποια στιγμή, άρχισε να γινεται εξαιρετικά προσωπική αλλά ταυτόχρονα και δημόσια…

Αυτό που με σόκαρε ήταν το γεγονός πως ότι περιγράφω συνέβαινε μαζικά, σαν κύμα! Η ενέργεια του χώρου ήταν εξωπραγματική…

Δεν έχω βρεθεί σε χώρο με περισσοτερο ερωτισμό στη ζωή μου, και τίποτα από όλα αυτά δεν μου φάνηκε προκλητικό ή αφύσικο ή έστω αντιαισθητικό.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω όλα αυτά έζησα εκείνο το βραδυ εκτός απο εκστατικά.

Νιώθω πολύ τυχερή (και μεγάλο λοκάλι) που κατάφερα να βρεθώ σε ενα event σαν κι αυτό, τη δεδομένη, almost after corona εποχή…

Ήταν μια πρωτόγνωρα δυνατή και ξεχωριστή εμπειρια, ΚΑΙ θα μου μείνει σίγουρα αξέχαστη!

Πολλά γερμανικά φιλιά.

Τον είχα γνωρίσει πριν αρκετά χρόνια σ’ένα πάρτυ.

Και τον είχα ξαναδεί κάποια χρονια αργοτερα στο ίδιο πάρτυ.

Αυτό ήταν όλο.

Το προηγούμενο Σάββατο τον πέτυχα σχεδόν τυχαία σε ένα μαγαζί.

Απ αυτά που δε σύχναζω, κλασσικά!

Εμφανισιακά είναι εντελώς διαφορετικός απ’ ότι συνήθιζα να επιλέγω.

Και συμπεριφορικά όμως, μοιάζει πολύ περισσότερο σ εμένα απ ότι στις στρατιές των χαμένων στο χωροχρόνο…πρώην.

Ήταν η πρώτη φορά που επέλεξα κάποιον για πιθανό σύντροφο, όχι επειδή είναι ψηλός, αδύνατος, «του Πολυτεχνείου», κάνει μπαφους κι έχει κατά προτίμηση γαλάζια ματια.

(γιατί πάνω κάτω αυτό έψαχνα/όταν έψαχνα!

*τα ναρκωτικά ήταν μπονους)

Αλλά με βάση το: «θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος, έτσι οπως τον βλεπω, στο τώρα, να με κάνει ευτυχισμένη; θα μπορούσε να στηρίξει τις επιλογές και τον τρόπο ζωής μου;»

Προφανώς και αυτές δεν είναι ερωτήσεις που τις απαντά κάποιος στο πρώτο ραντεβου. Ούτε στο δεύτερο και ίσως ούτε και στο τρίτο.

Το θέμα είναι όμως ότι άλλαξα προσέγγιση.

Καλά τα κοινά ενδιαφέροντα, οι γνώσεις, η γοητεία και το potential.

Στην πράξη να δούμε τι γίνεται. Αυτό, όπως το βλεπεις, χωρίς να αλλάξεις και να δικαιολογήσεις τίποτα… σου κάνει νομιζεις;

Εμένα μου έκανε λοιπόν!

Αφού επέλεξα «εσένα» , ξεπερνώντας το εμπόδιο του τετριμμένου, βρέθηκα να νιωθω σαν να έχω σχέση χρόνια ενώ… δεν έχουμε κάνει καν σεξ.

Αλήθεια λέω!

Ήμασταν ξάπλα στον καναπέ, αγκαλιά, με την οικειότητα που έχουν τα ζευγάρια μετά από μια μακροχρόνια σχέση. Ενώ τον έχω δει μόνο 4 φορές στη ζωή μου και επαναλαμβάνω χωρίς σεξ.

Ο.τι και να γίνει λοιπόν από δω και μπρος, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί:

«Sex makes everything complicated»

You will always be the one who made me see beauty and worth where I wouldn’t and hope when i couldn’t.

So…. Thank you!

Χτυπάει το κινητό.

Άγνωστος αριθμός μα όχι απόρρητος.

Η ώρα είναι γύρω στις 19.00.

Είμαι στη δουλειά αλλά το σηκώνω γιατί έχω βάλει και μια αγγελία, οπότε μπορεί να είναι και γι αυτο;

Δεν ήταν.

Ήταν το oomph.

Που με πήρε : «κατά λάθος», από το σταθερό.

Το είχα διαγράψει.

Γύρισε Ελλάδα. Έχει ήδη ένα μήνα εδω.

Η φωνή του είναι ζεστή και μετά απότομη και μετά θυμωμένη.

Δε λέμε τίποτα ουσιαστικό.

Το κλείνω.

Χαμογελάω αλλά δεν κρατάει πολυ.

Δείξε λίγο θάρρος. Λίγο.

Το πηρες απόφαση, σήκωσες το ακουστικό, έψαξες τον αριθμό απο το κινητο σου, τον πληκτρολογησες και πατησες το πράσινο κουμπί της κλήσης.

Χτυπάει.

Περιμένεις.

Ξέρεις πόσα βήματα είναι αυτα; Στα οποία προλαβαίνες 100 φορές να αλλάξεις γνώμη;

Δεν άλλαξες.

Μπράβο σου αλλά στάσου στο ύψος σου μετά.

Ήξερα ότι με σκέφτεσαι και χωρίς να με πάρεις.

Αυτό που ζήσαμε ήταν αυτό που ήταν και γι αυτό δεν ξεχνιέται εύκολα ίσως και ποτέ.

Αλλά μη πέφτεις στα μάτια μου έτσι…

Όχι μ αυτόν τον τρόπο.

Λίγο θάρρος. Λίγο.

Έχω να πάρω «τυχαία» κάποιον από τα 16.

(Γιώργο ναι, επίτηδες το έκανα, το παραδεχομαι!)

Είσαι 29 … κι αυτό ήταν φάουλ.

Τον ξέρω από τα σχολικά μου χρόνια και ξαναμπήκε στη ζωή μου πολύ πρόσφατα μέσω του instagram.

Κοίτα να δεις!

Λάικ στο λάικ, κοινοί ταξιδιωτικοί προορισμοί, κοινά καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, εννοείται κοινοί φολοουέρς.

Mου στέλνει μήνυμα, το οποίο μετατρέπεται σε τηλεφώνημα.

Η συνάντηση ήταν αναμενόμενη και πάρα πολύ διασκεδαστική.

Πολύ ωραία τα έλεγε ο φίλος μου!

Συνειδητοποιημένος, multitasker, athletic, με χιούμορ, καλό μουσικό γούστο και μέσα σε όλα (if you know what I mean).

Η πρώτη συνάντηση έγινε Τρίτη σε συγκεκριμένο αντεργκραουντ (το προσπαθεί) μαγαζί που είχε συγκεκριμένο ιβεντ.

Αυτό τελικά το κονσεπτ μάθαμε ότι συμβαίνει κάθε Τρίτη κι έτσι απλά μπήκαμε ο ένας στη ζωή του άλλου, και οι δύο μαζί στη ζωή του μαγαζιού.

Οι Τρίτες έγιναν σταδιακά και Πέμπτες και Παρασκευές και καμία φορά και Σάββατα.

Είχα βρει τον άνθρωπο μου.

Ο τρόπος διασκέδασης που επιλέγω τώρα τελευταία μπορεί να θεωρηθεί αν όχι επικίνδυνος, εξεζητημένος (λίγο!) για μια ‘γυναίκα μόνη’.

Τώρα όμως, δεν ήμουν πια μόνη, οπότε είχα όλη την άνεση να το παρακάνω στην ποσότητα των εξόδων αλλά και στην ποιότητα.

I never had anyone to look after me when out, so I had never really overdone it here.

Άρπαξα που λέτε την ευκαιρία και έβγαινα έβγαινα έβγαινα.

Το συγκεκριμένο βράδυ ήμασταν και οι δύο πολύ ορεξάτοι. Μα πάρα πολύ.

Αφου επισκέφτηκα μαζί του και 4 προάστια, μετά από αρκετές μπύρες και σφηνάκια άρχισε να ξημερώνει…

Και συνέχιζε να ξημερώνει… κι εμείς ακόμα εκεί… μέχρι που ξημέρωσε για τα καλά!

Είχαμε πάει με ένα αυτοκίνητο (το δικό μου) όποτε έπρεπε να τον γυρίσω πρώτα πίσω και μετά να γυρίσω στο σπίτι μου.

Πακέτο.

Κομμάτια εγώ, ενώ εκείνος ‘έφηβος’.

Με τα πολλά, φτανουμε στο σπιτι του, όπου με πείθει με τεράστια ευκολία να ανέβω για παρέα.

Μόλις μπαίνουμε στο διαμέρισμα, λοκαρω τον καναπέ και ταβλιάζομαι πάνω του, χωρίς καμία αναστολη και πραγματικά εξαντλημένη.

Εξαιρετική παρέα ημουνα!

Σε λίγο, χώνεται κι αυτός δίπλα μου και το υπόλοιπο βράδυ μας βρήκε αγκαλιά.

Η αγκαλιά ήταν τύπου «ζευγάρι» και όχι φιλική αλλά πέρα από αυτή την οικειότητα (την άπλετη) δε συνέβη απολύτως τίποτα.

Που θέλω να καταλήξω;

Εκείνο το βράδυ- πρωί, εννοείται πως δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου. Δε μου είναι εύκολο έτσι κι αλλιώς να κοιμάμαι με άλλους, πόσο μάλλον αγκαλιά.

Όμως το πρωί που σηκώθηκα ένιωθα τόσο ωραία!

Τόσο γεμάτη και ήρεμη!

Ευτυχισμένη, κατά κάποιο τρόπο, πολύ απλοϊκά δοσμένο.

Επίλογος:

Καλό και το σεξ παιδιά. Δε λεω! Πολύ καλό. Αλλά νομίζω ότι στους περισσότερους από εμάς αυτό που λείπει κυρίως είναι το human contact.

Αυτό για μένα ήταν η αγκαλιά στον καναπέ, ο ζεστός καφές το πρωί, η ζεστή ματιά και το χαμόγελό του.

Τόσο απλά.

I truly consider myself a lucky girl.

Σάββατο βράδυ κι εγώ περνάω μια φάση χειμέριας νάρκης.

Μπορώ να βγαίνω όλη τη βδομάδα και μετά να δουλεύω χωρίς κανένα ίχνος κούρασης.

Όταν όμως μπεί η Παρασκευή, πόσο μάλλον το Σάββατο, νιώθω μια ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο.

Τέτοιο Σάββατο ήταν και αυτό που μας πέρασε.

Με πήρε ο ύνος στον καναπέ με το κινητό στο χέρι και φυσικά ο υπολογιστής ανοιχτός στο Netflix να παιζει Lucifer S03 E01.

Ο καναπές μου αν και διπλός είναι αρκετά άνετος, οπότε ξύπνησα κατ ευθείαν 05:31.

Για πρωί.

Προχωράω προς το κρεβάτι, έτσι γι αλλαγή, μιας και δεν είχα αντικειμενικά τίποτε άλλο να κάνω τα χαράματα, και τότε ακούω το γνωστό γκλιν.

Ειδοποίηση στο viber.

«Είσαι ξύπνια;»

Ήμουνα παναθεμά μαι, και απάντησα θετικά.

-Έρχομαι σπιτι σου!

μου γράφει ο καλλιτέχνης φίλος απ την αλλη άκρη της γραμμής.

Ναι οκ… δεν είναι και κολλητός μου, άλλη μια φορά έχει ερθει στο σπίτι οπότε δεν το πολυπίστεψα.

Συνεχίζει επόμενο μήνυμα, βγαλμένο μέσα απ το κεφάλι μου: » Θυμάμαι που μένεις αλλά μη μου κάνεις τη δύσκολη και με αφήσεις έξω να ξεροσταλιάζω».

ΟΚ.

Ξημερώματα δίνεις δικαιώματα σκέφτομαι αλλα δε βαριέσαι, φίλοι είμαστε, παρέα θα θέλει, όπως ήθελα κι εγώ.

Βρήκε και να παρκάρει, ξεπέρασε και το τελευταιο εμπόδιο δηλαδή, κι έτσι είδα το αστείο T-Shirt του στο κατόφλι.

Με παίρνει μια αγκαλία που μύριζε καπνό και αλκοολ (in a sexy way) κι αράζουμε στον καναπέ.

Αυτός πίνει νέρο, εγώ κρασί λευκό.

Πολύ χαλαρή κατάσταση, ερωτική ωστόσο.

Δεν θα επεκταθώ πάνω στο θέμα γιατι δεν επεκτάθηκα ούτε εκέινο το βράδυ.

Πάντως έχει το γούστο του να κοιμάσαι μόνος κι έρημος Σάββατο βράδυ και να ξυπνάς αγκαλία (σχεδόν ρομαντικά) με κάποιον άλλο, Κυριακή πρωί.

ΧΩΡΙΣ ΚΟΠΟ.

Ωραία εμπειρια.

Σαν όνειρο… χειμερινής νυκτός.

Αυτό ακριβώς νιώθω γι αυτό και σε ονόμασα έτσι!

Δεν ξέρω αν είναι έρωτας, δε θυμάμαι πως είναι να είσαι ερωτευμένος, οπότε μάλλον we are not there yet.

Αλλά σίγουρα, για πρώτη φορά, είμαι ΜΑΖΙ με κάποιον.

Μπορεί να κρατήσει λίγες μέρες ενώ μου πήρε 28 χρόνια να το καταφέρω αλλά μπορώ να πω ότι πια έχω μια ιδέα γι αυτό το α’ πληθυντικό.

Τόσα χρόνια σε σχέση και παίζει να μην είχα νιώσει ποτέ έτσι.

Ξέρεις τι; Δε πειράζει.

Πήρα αλλά πράγματα από κει, έμαθα πολλά, και καλά και άσχημα.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα να μάθω το μαζί… από αλλού!

Καθένας παίζει το ρόλο του στις ζωές των άλλων και μπορώ πω ότι ανακουφίζομαι που έσπασε το μονοπώλιο.

Κάπου διάβασα ότι δεν έχει σημασία πόσο καιρό γνωρίζεις κάποιον.

Ένας τύπος στο μπαρ που γνώρισες χθες μπορεί να έχει καλύτερες προθέσεις από κάποιον που έχεις στη ζωή σου χρόνια.

Είναι αλήθεια! Απλά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.

Χαίρομαι λοιπόν που πηγαίνω να συναντήσω έναν τέτοιο τύπο στα Εξάρχεια.

Που χωρίς να έχει ιδιαίτερα καλή διάθεση μου δίνει σημασία, εκτιμάει το ότι πήγα εκεί γι αυτόν, γελάει μαζί μου, γελάει τόσο πολύ που του ανοίγει η όρεξη.

Πάμε για τσιλι κον καρνε και παιρνω κι εγω γιατί έχει πιο πολύ πλάκα να τρώμε μαζί.

Πλάκα έχει επίσης που παρκάρα καταλάθος κάτω από το σπίτι του κολλητού του.

Που ανεβήκαμε πάνω για γνωριμία και για σύντομη Pepsi και κατεβήκαμε μετά από 2 ώρες.

Επίσης έχει πλάκα το «άντε πάμε σπίτι σου τώρα» χωρίς ερώτηση.

Έχει πλάκα αυτή η μη επιτηδευμένη οικειότητα.

Εχει πλακα που κοιμόμαστε μαζί καθε μέρα ενω μένουμε ο ένας Δύση και ο αλλος Ανατολή.

Έχει πλάκα ο σκύλος σου, η φάτσα σου όταν νυστάζεις και τα μελομακάρονα που κάναμε ντελιβερι προχθές.

Κοίτα να δεις που θα σ ερωτευτώ και θα τρέχω… πλάκα θα ‘χει! 😀

Για το δεύτερο γύρο, θεωρώ ταιριαστό το Lucky Girl .

O γύρος αυτός δεν έχει πλάκα… το λέω από τώρα. Θα ξεκινήσουμε όμως ήπια.

4. Ο Boy- Friend: O αγαπητός αυτός φίλος, παραμένει φίλος. Τον βλέπω μεταξύ των σχέσεων του (και είναι και μακροχρόνιες οι άτιμες, οπότε δυσκολεύομαι), καπνίζουμε το ηλεκτρονικό του τσιγάρο πριν αποφασίσουμε να στρίψουμε ένα «κανονικό» και η μεταξύ μας χημεία παραμένει εξεζητημένη και λαχταριστή.

5. Ο Ιζνογκουντ: Με διαφορά η χειρότερη επιλογή που έχω κάνει στη ζωή μου. Είναι έξυπνος, ξέρει το κοινό του και έχει και 11 χρόνια παραπάνω εμπειρίας στο ιστορικό του οπότε μου πήρε αρκετά να καταλάβω τι γίνεται. Είναι κακοποιητικός ή αλλιώς abuser. Δεν έχω περαιτέρω σχόλια. (Δε με έδερνε, αλλά όποιος έχει συναντήσει κάτι τέτοιο στη ζωή του, ξέρει ότι σίγουρα δεν πέρασα καλά.) Σχεδόν φοβάμαι τώρα που το σκέφτομαι, και συνειδητοποιώ ΠΟΣΟ φτηνά τη γλίτωσα. Σ αυτό έπαιξε και ένα μικρό ρόλο ο 6.

6. Δεν έχει τίτλο: Είναι η πρώτη μου αγάπη. Ευτυχώς τον σκεφτόμουν ακόμα όταν έγινε η φάση με τον 5. Οπότε δεν «είχα» για να επενδύσω. Αν είχα… θα είχα και πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Από τον abuser στο 5. περνάμε ομαλά πια, στον manipulator 6. Xειριστικότατος, επίσης έξυπνος με στανταρ κοινό. Τώρα εξερευνά και εξασκεί συνειδητά τις υπερδυνάμεις του. Παλιά το έκανε χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς από τους 2 μας, οπότε παραγράφεται (φυσικά και όχι) αλλά τώρα που βλέπω ότι συνεχίζει να έχει κάποια επίδραση πάνω μου είναι σχεδόν φρικιαστικό. Στη θέση ενός ανθρώπου που εκτιμούσα και αγαπάω (τύπου Anakin Skywalker) βρίσκω έναν άλλο που σίγουρα εκτιμάω πολύ λιγότερο και καταλαβαίνω πολύ λιγότερο (τύπου Darth Vader ). Κι ενώ εγώ το ούφο τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά λογικά, συναισθηματικά μπορεί ακόμα και με χειρίζεται και το καταλαβαίνω όταν γίνεται! Εκεί κρύβεται όλη η φρίκη!
There is a way out of it though and i am on it.

Θέλω να γράψω κάτι, έχω αυτό που λένε… έμπνευση. Η μάλλον έχω διάθεση! Αλλά δεν έχω νέες ιστορίες και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου σε αυτό το μπλογκ (σε επίπεδο: να δημιουργώ απ το μυαλό μου γεγονότα. Άλλο η σάλτσα :p) όποτε θα γράψω τα κλοζουρς των ιστοριών που βρίσκονται ήδη εδώ. Έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του!
Πάμε λοιπόν. Ακούμε Suspirium και ξεκινάμε.

1. H πρώτη φορά και Τα Πάρτυ : Μετά τον «χωρισμό», είχαμε 2 χρόνια να μιλήσουμε. Μετά μου ζητούσε συγγνώμη για 2 χρόνια και βρισκόμασταν αραιά και που για κατς απ. Το τελευταίο κατς απ, μας ε-κατς-ε αρκετά καλά θα έλεγα, τόσο που κάνουμε σάλσα και ταξίδια μαζί. Σε φιλικό πάντα επίπεδο. Ιδιαίτερη σχέση, δεν είναι όμως όλες έτσι;

2. Ο Θαρραλέος Τσιφούτης : Εκείνο το βράδυ δεν είχε φερθεί εντελώς σα μαλάκας. Αυτό το έκανε 2 μήνες μετά και το ξανάκανε 2 χρόνια αργότερα. Εκείνο το βράδυ λοιπόν αφού ντύθηκα κλαίγοντας, του ζήτησα να έρθει μαζί μου, μέχρι το δικό μου σπίτι γιατί δεν ήθελα να είμαι μόνη μου. Ήρθε! Να τα λέμε κι αυτά. 2 μήνες μετά… είχαμε κανονίσει να πάω στο Μόναχο όπου ζούσε- σπούδαζε. Πήγα. Είχε άλλη (από πριν) το έμαθα πολύ αργότερα και φυσικά όχι απ τον ίδιο. Ο λόγος που το αναφέρω είναι ότι περάσαμε 14 ώρες μόνο οι δυο μας, κατά τη διάρκεια των οποίων μου είπε άπειρες φορές ότι είναι ολομόναχος (ο καημένος) και ΚΥΡΙΩΣ τόλμησε να μου πει ότι μου φέρθηκε άψογα, ότι δεν είχαμε τίποτα και ότι οι προηγούμενοι 10 μήνες και τα σχέδια που κάναμε (μαζί) ήταν μέσα στο μυαλό ΜΟΥ. Τότε λοιπόν, στο μετρό του Μονάχου, του μίλησα όπως δεν είχα μιλήσει σε κανέναν. Χρησιμοποίησα επιτέλους όλη την οξυδέρκειά, όλη τη σπιρτάδα και όλη την ευστοχία που διαθέτω, με αποτέλεσμα να μου πει ο κύριος τελικά: «Ντρέπομαι να σε κοιτάξω». Εξαιτίας αυτής της ατάκας τον λέω κύριο. Μετά ήρθε το μετρό μου, ανέβηκα, κατέβηκα και η βραδιά έληξε οσκαρικά, με εμένα να προχωράω μόνη, το χάραμα, σε ένα δρόμο τίγκα στα μπουρδέλα, με ένα κόκκινο μοντγκόμερι, μάτια κόκκινα απ το θυμό και μάγουλα απ το κρύο. Ακριβώς τότε ξεκίνησε να χιονίζει. Ακόμα πιο πρόσφατη ενημέρωση καθώς ο κόσμος είναι ΤΟΣΟ μικρός, 2 χρόνια αργότερα: χώρισε την Μοναχ-ική και τα εφτιαξε με την κολλητη του και πρωην καλή μου φίλη. Toυς συνάντησα τυχαία σ ένα μαγαζί. Αυτη ειχε ενα έντονα γαλαζοπρασσινο χρωμα (και στα μάτια αλλα κυρίως στη μούρη) μόλις με αντίκρισε. Εκείνος χάρηκε που με είδε στην αρχή αλλα όταν συνειδητοποίησε το μέγεθος της «καταστροφής» απλα πάγωσε το χαμόγελο του. Εγώ με τη σειρά μου, έπαιζα με αναψοκοκκινισμενο μάγουλο λόγω τσίπουρου και ταραχής αλλάααα αγέρωχο βλεμμα ❤

3. O κύριος του κυρίου : Αυτός ο άνθρωπος είναι η απόδειξη ότι η λεπτομέρεια την κάνει τη διαφορά. Το σεξ ήταν καλό. Ήταν! Αλλά η «γυφτιά», ας μου επιτραπεί η λέξη, σε κάνει να ξεχνάς μέχρι και αυτό. Δε γίνεται να θες να πηδήξεις, να μην έχεις αγοράσει ούτε durex (γιατί έχει αυτή), να τρως τζάμπα σπίτι της, να την καλείς στο δικό σου και να μη της προσφέρεις καν απ το φαγητό που ήδη έχεις παραγγείλει. Τζάμπα φαί, τζάμπα @@@, τζάμπα προφυλακτικά, τζάμπα όλα. Γι αυτό κι εγώ του τράκαρα το αυτοκίνητο, κυριολεκτικά, (κατά λάθος, ειλικρινά) έξω απ τη ΓΑΔΑ. E μαααααα.

Όλα εκεί πληρώθηκαν!

Πρέπει να ήμουν στο 2ο έτος, ήταν Απρίλιος και είχα αποφασίσει να παραβρεθώ για πρώτη φορά στον «επίσημο ανοιξιάτικο χορό» της σχολής.

Μιλάμε για ξενοδοχείο σούπερ λουξ, κόκκινο χαλί, κουαρτέτο εγχόρδων, δείπνο υπό το φως των κεριών και δε συμμαζεύεται.

Μετά βέβαια η αίθουσα γίνεται «Σάββατο βράδυ στο Γκαζι» αλλά το «Μετά» αργεί πολύ.

Εννοείται ότι απαιτείται επίσημο ένδυμα και δυστυχώς αυτο συνεπάγεται παπούτσια με κάποιο μπόι.

Είχα γίνει κουμπάρα σε ένα γάμο πρόσφατα όποτε το είχα το ζευγάρι, βάζω και το ασορτί φόρεμα (ασημί ξωπλατο παρακαλώ) και ξεκινάω για το event.

Με το που κατεβαίνω από το ταξί, έλαβε χώρα η πρώτη πτώση.

Σωριάστηκα φαρδιά πλατιά στη μέση του δρόμου. Δεν πτοούμαι, τιναζω πίσω το μαλλί με πολύ ύφος και συνεχίζω.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς (μετά τα έγχορδα) πρέπει να έπεσα αρκετές φορές ακόμα. Αλλά για κάποιο λόγο μου φαινόταν τόσο αστείο και απόλυτα φυσιολογικό.

Δεν ένιωθα ντροπή ή κατι αντίστοιχο, το διασκέδαζα.

Κάποια στιγμή, βγάζω τα παπούτσια για να χορέψω σαν άνθρωπος και όλη η βραδιά συνεχίζεται ακόμη πιο ευχάριστα.

Είχα και ένα φλερτ εκείνο το βράδυ… ήμουνα όντως πολύ εντυπωσιακή με ή χωρίς τις πτώσεις, οπότε γύρισα σπίτι αρκετά ικανοποιημένη και οχι μόνη.

Περνάει το Σαββατοκύριακο και ξεκινάει τη Δευτέρα καινούργιος κύκλος μαθημάτων.

Νέα γκρουπ. Νέοι συμφοιτητές.

Πάω λοιπόν να συστηθώ, ως παλιά καραβάνα, για να κάνω τους καινούργιους να νιώσουν πιο άνετα και να δημιουργηθεί ένα ευχάριστο κλίμα τέλος πάντων.

Με ένα πλατύ χαμόγελο πλησιάζω μια παρέα κοριτσιών, τους δίνω το χέρι μου και λέω το όνομα μου.

Αυτές κοιτιούνται πονηρά μεταξύ τους και ξεκινάνε το χαχάνισμα.

Σε ξέρουμε μου λένε.

You are the falling girl.

Τότε ένιωσα ντροπή…

«London bridge is falling down, falling down, falling down, London bridge is falling down my fair lady»

#Busted

At least someone else fell for me that night.

And he fell..

And he fell…

Παρασκευή βράδυ.

Βγες μου είπαν, θα είναι ωραία μου είπαν, και με έπεισαν να βάλω τα «καλά μου» και να κατηφορήσω στην Πανόρμου.

Είχαμε δώσει ραντεβού σε μια ταράτσα.

Είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο μαγαζί, και φυσικά στην περιοχή, αλλά είχαν περάσει κάποια χρόνια από την τελευταία φορά, ίσως και 4.

Ανεβαίνω τα σκαλιά, ανεμίζουν τα μαλλιά, και στην αντίληψη μου πέφτουν δύο πάγωμενες μπύρες που ορθώνονται περήφανες στο μοναδικό γεμάτο (μέχρι εκείνη την ώρα) τραπέζι.

Πλησιάζω χαμογελαστή και BOOM ξεκινάει η ανάκριση.

Δεν πρόλαβα καλά καλά να κατσώ στο σκαμπό μου (μα σοβαρά τώρα, ωραίο το ντιζάιν αλλά δεν βολεψαν ποτέ κανενα) να πω ένα γεια στο φίλο μου και ο υποψήφιος για γνωριμία με είχε περάσει από CT.

Ευτυχώς δεν ειμαι ιδιαίτερα ψηλή κι η οπτική διαδικασία δεν κράτησε πολύ…

Αμέσως μετά με ρωτάει:

-Πόσο μεγάλη είναι η ζωή σου;

Ειλικρινά θόλωσα.

Μπαρντον;

Η ζωή μου, φιλε, είναι απέραντη και άγρια όπως τα κύματα του Ατλαντικού.

Ατίθαση και γοητευτική σχεδόν σαγηνευτική όπως το βαθύ μπλε του ωκεανού.

(What???)

Μετά κατάλαβα ότι ρωτούσε την ηλικία μου λες και δεν υπήρχε πιο απλός τρόπος.

Στη συνέχεια περάσαμε στο:

-Τι την κάνει ξεχωριστή, σε σχέση με τις υπόλοιπες;

Τον παίρνω στο ψιλό κι εγώ και αρχίζω τις υπερβολές.

Όχι ότι δεν κάνω/ ασχολούμαι με όλα όσα του είπα αλλά μια δόση υπερβολής υπήρχε αναμφισβήτητα.

Δεν ξέρω εάν έφταιγε το σαρκαστικά ειρωνικό μου ύφος ή η πληθώρα των επιτευγμάτων μου, πάντως κατέληξε στο συμπέρασμα:

-Για να κανεις τόσα πολλα πράγματα, μάλλον δεν είσαι σε τίποτα αρκετά καλή.

Πώς δεν το είχα σκεφτεί;;;

Και σα να μην έφτασε το παραπάνω φιάσκο, με κάλεσε και σε ρομαντικό weekend, στο οποίο μάλλον θα πήγαινα για να παρακολουθήσω σειρά διαλέξεων την οποία είχα απόλυτη ανάγκη.

Βρε ουστ!

Πάρε το ανήσυχο πνεύμα σου και αντε στο καλό.

Όσο για μένα, συνέχισα σε άλλη ταράτσα, με τους φίλους μου, για τους οποίους είμαι παραπάνω από καλή και σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Suck it b**ch!