Σάββατο βράδυ κι εγώ περνάω μια φάση χειμέριας νάρκης.

Μπορώ να βγαίνω όλη τη βδομάδα και μετά να δουλεύω χωρίς κανένα ίχνος κούρασης.

Όταν όμως μπεί η Παρασκευή, πόσο μάλλον το Σάββατο, νιώθω μια ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο.

Τέτοιο Σάββατο ήταν και αυτό που μας πέρασε.

Με πήρε ο ύνος στον καναπέ με το κινητό στο χέρι και φυσικά ο υπολογιστής ανοιχτός στο Netflix να παιζει Lucifer S03 E01.

Ο καναπές μου αν και διπλός είναι αρκετά άνετος, οπότε ξύπνησα κατ ευθείαν 05:31.

Για πρωί.

Προχωράω προς το κρεβάτι, έτσι γι αλλαγή, μιας και δεν είχα αντικειμενικά τίποτε άλλο να κάνω τα χαράματα, και τότε ακούω το γνωστό γκλιν.

Ειδοποίηση στο viber.

«Είσαι ξύπνια;»

Ήμουνα παναθεμά μαι, και απάντησα θετικά.

-Έρχομαι σπιτι σου!

μου γράφει ο καλλιτέχνης φίλος απ την αλλη άκρη της γραμμής.

Ναι οκ… δεν είναι και κολλητός μου, άλλη μια φορά έχει ερθει στο σπίτι οπότε δεν το πολυπίστεψα.

Συνεχίζει επόμενο μήνυμα, βγαλμένο μέσα απ το κεφάλι μου: » Θυμάμαι που μένεις αλλά μη μου κάνεις τη δύσκολη και με αφήσεις έξω να ξεροσταλιάζω».

ΟΚ.

Ξημερώματα δίνεις δικαιώματα σκέφτομαι αλλα δε βαριέσαι, φίλοι είμαστε, παρέα θα θέλει, όπως ήθελα κι εγώ.

Βρήκε και να παρκάρει, ξεπέρασε και το τελευταιο εμπόδιο δηλαδή, κι έτσι είδα το αστείο T-Shirt του στο κατόφλι.

Με παίρνει μια αγκαλία που μύριζε καπνό και αλκοολ (in a sexy way) κι αράζουμε στον καναπέ.

Αυτός πίνει νέρο, εγώ κρασί λευκό.

Πολύ χαλαρή κατάσταση, ερωτική ωστόσο.

Δεν θα επεκταθώ πάνω στο θέμα γιατι δεν επεκτάθηκα ούτε εκέινο το βράδυ.

Πάντως έχει το γούστο του να κοιμάσαι μόνος κι έρημος Σάββατο βράδυ και να ξυπνάς αγκαλία (σχεδόν ρομαντικά) με κάποιον άλλο, Κυριακή πρωί.

ΧΩΡΙΣ ΚΟΠΟ.

Ωραία εμπειρια.

Σαν όνειρο… χειμερινής νυκτός.

I am in love with someone else.

We broke up recently but I am in love with him still.

Of course.

And then you rise from the past and you call me.

I don’t wanna pick up the phone but I do.

I hear your voice.

You are laughing.

We are making jokes.

And I realise how much I ve missed you.

I forget all the bad things that you did to me and the aweful person you have become.

I smile wide while talking.

I keep on smiling.

Then reality strikes me.

I hang up on you before it gets too intimate and then I start to cry.

I realise that the memories of you are still strong.

They affect me. They affect me as much as the new ones do.

And you know what?

It’s been a very long time since we broke up.

Is that normal?

Is it real?

Does history play such a big role in our lives?

Maybe that’s why past should stay in the past.

F*ck this. It hurts.

Αυτό ακριβώς νιώθω γι αυτό και σε ονόμασα έτσι!

Δεν ξέρω αν είναι έρωτας, δε θυμάμαι πως είναι να είσαι ερωτευμένος, οπότε μάλλον we are not there yet.

Αλλά σίγουρα, για πρώτη φορά, είμαι ΜΑΖΙ με κάποιον.

Μπορεί να κρατήσει λίγες μέρες ενώ μου πήρε 28 χρόνια να το καταφέρω αλλά μπορώ να πω ότι πια έχω μια ιδέα γι αυτό το α’ πληθυντικό.

Τόσα χρόνια σε σχέση και παίζει να μην είχα νιώσει ποτέ έτσι.

Ξέρεις τι; Δε πειράζει.

Πήρα αλλά πράγματα από κει, έμαθα πολλά, και καλά και άσχημα.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα να μάθω το μαζί… από αλλού!

Καθένας παίζει το ρόλο του στις ζωές των άλλων και μπορώ πω ότι ανακουφίζομαι που έσπασε το μονοπώλιο.

Κάπου διάβασα ότι δεν έχει σημασία πόσο καιρό γνωρίζεις κάποιον.

Ένας τύπος στο μπαρ που γνώρισες χθες μπορεί να έχει καλύτερες προθέσεις από κάποιον που έχεις στη ζωή σου χρόνια.

Είναι αλήθεια! Απλά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.

Χαίρομαι λοιπόν που πηγαίνω να συναντήσω έναν τέτοιο τύπο στα Εξάρχεια.

Που χωρίς να έχει ιδιαίτερα καλή διάθεση μου δίνει σημασία, εκτιμάει το ότι πήγα εκεί γι αυτόν, γελάει μαζί μου, γελάει τόσο πολύ που του ανοίγει η όρεξη.

Πάμε για τσιλι κον καρνε και παιρνω κι εγω γιατί έχει πιο πολύ πλάκα να τρώμε μαζί.

Πλάκα έχει επίσης που παρκάρα καταλάθος κάτω από το σπίτι του κολλητού του.

Που ανεβήκαμε πάνω για γνωριμία και για σύντομη Pepsi και κατεβήκαμε μετά από 2 ώρες.

Επίσης έχει πλάκα το «άντε πάμε σπίτι σου τώρα» χωρίς ερώτηση.

Έχει πλάκα αυτή η μη επιτηδευμένη οικειότητα.

Εχει πλακα που κοιμόμαστε μαζί καθε μέρα ενω μένουμε ο ένας Δύση και ο αλλος Ανατολή.

Έχει πλάκα ο σκύλος σου, η φάτσα σου όταν νυστάζεις και τα μελομακάρονα που κάναμε ντελιβερι προχθές.

Κοίτα να δεις που θα σ ερωτευτώ και θα τρέχω… πλάκα θα ‘χει! 😀

Είναι μία αφτερ πάρτυ Κυριακή. Έχω πεταχτεί ήδη στη δουλειά για μια υπόθεση, έχω πλύνει τα πιάτα, έχω καταστείλει την πείνα μου, έχω βάλει τα απαραίτητα στην καφετιέρα για την παραγωγή του μαγικού υγρού έχω στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ και ακούω σε επανάληψη το Τhe Trip. Η ώρα είναι σχεδόν 16.00 και σκέφτομαι λίγο τη χθεσινή βραδιά. Είχε πολλά χαμόγελα, πολλά πλαστικά ποτήρια, αρκετό χορό και πολύ ωραία τούρτα. Είχε κόσμο διαφορετικό από αυτόν που συναναστρέφομαι συνήθως. Το περίεργο είναι ότι ο χθεσινός, ίσως μου ταιριάζει περισσότερο! Είδα άτομα που είχα πολύ καιρό να δω, μίλησα ουσιαστικά με άτομα που κάποτε αντιπαθούσα και συνειδητοποίησα ότι αντιπαθώ άτομα που κάποτε συμπαθούσα. Υπήρξε μια ανταλλαγή πληθυσμού σα να λέμε, στις προτιμήσεις μου. Υπάρχουν βέβαια και οι σταθερές. Όπως η φίλη μου η φλαμίνγκο, που έκανε προμοσιον του μπλογκ μου στον κύκλο της. Το θέμα είναι ότι το έκανε χωρίς καν να το καταλαβαίνει, γεγονός που με κάνει διπλά και τριπλά χαρούμενη. Πρώτον γιατί όντως πιστεύει σε αυτό, δεύτερον γιατί έχουμε το ίδιο γούστο :Ρ και τρίτον γιατί εισέπραξα το πόσο με νοιάζεται, με αγαπάει και με στηρίζει «ανιδιοτελώς», πράγμα εξαιρετικότατα σπάνιο. Κομπλεξ έχουμε όλοι σε κάποιο βαθμό. Είναι λίγοι όμως αυτοί που παρά τις ανασφάλειές τους χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου και λυπούνται με τη λύπη σου. Σε στηρίζουν γιατί έτσι νιώθουν κι όχι γιατί έτσι πρέπει και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ανταγωνισμός στη μεταξύ σας σχέση. Το χω ξαναπεί νομίζω άλλα δεν βλάπτει η επανάληψη: My friends are f*cking awesome. Ι am truly proud of them. I hope I make them feel as loved, wanted and special as they do to me.
Thank you guys.

Για το δεύτερο γύρο, θεωρώ ταιριαστό το Lucky Girl .

O γύρος αυτός δεν έχει πλάκα… το λέω από τώρα. Θα ξεκινήσουμε όμως ήπια.

4. Ο Boy- Friend: O αγαπητός αυτός φίλος, παραμένει φίλος. Τον βλέπω μεταξύ των σχέσεων του (και είναι και μακροχρόνιες οι άτιμες, οπότε δυσκολεύομαι), καπνίζουμε το ηλεκτρονικό του τσιγάρο πριν αποφασίσουμε να στρίψουμε ένα «κανονικό» και η μεταξύ μας χημεία παραμένει εξεζητημένη και λαχταριστή.

5. Ο Ιζνογκουντ: Με διαφορά η χειρότερη επιλογή που έχω κάνει στη ζωή μου. Είναι έξυπνος, ξέρει το κοινό του και έχει και 11 χρόνια παραπάνω εμπειρίας στο ιστορικό του οπότε μου πήρε αρκετά να καταλάβω τι γίνεται. Είναι κακοποιητικός ή αλλιώς abuser. Δεν έχω περαιτέρω σχόλια. (Δε με έδερνε, αλλά όποιος έχει συναντήσει κάτι τέτοιο στη ζωή του, ξέρει ότι σίγουρα δεν πέρασα καλά.) Σχεδόν φοβάμαι τώρα που το σκέφτομαι, και συνειδητοποιώ ΠΟΣΟ φτηνά τη γλίτωσα. Σ αυτό έπαιξε και ένα μικρό ρόλο ο 6.

6. Δεν έχει τίτλο: Είναι η πρώτη μου αγάπη. Ευτυχώς τον σκεφτόμουν ακόμα όταν έγινε η φάση με τον 5. Οπότε δεν «είχα» για να επενδύσω. Αν είχα… θα είχα και πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Από τον abuser στο 5. περνάμε ομαλά πια, στον manipulator 6. Xειριστικότατος, επίσης έξυπνος με στανταρ κοινό. Τώρα εξερευνά και εξασκεί συνειδητά τις υπερδυνάμεις του. Παλιά το έκανε χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς από τους 2 μας, οπότε παραγράφεται (φυσικά και όχι) αλλά τώρα που βλέπω ότι συνεχίζει να έχει κάποια επίδραση πάνω μου είναι σχεδόν φρικιαστικό. Στη θέση ενός ανθρώπου που εκτιμούσα και αγαπάω (τύπου Anakin Skywalker) βρίσκω έναν άλλο που σίγουρα εκτιμάω πολύ λιγότερο και καταλαβαίνω πολύ λιγότερο (τύπου Darth Vader ). Κι ενώ εγώ το ούφο τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά λογικά, συναισθηματικά μπορεί ακόμα και με χειρίζεται και το καταλαβαίνω όταν γίνεται! Εκεί κρύβεται όλη η φρίκη!
There is a way out of it though and i am on it.

Θέλω να γράψω κάτι, έχω αυτό που λένε… έμπνευση. Η μάλλον έχω διάθεση! Αλλά δεν έχω νέες ιστορίες και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου σε αυτό το μπλογκ (σε επίπεδο: να δημιουργώ απ το μυαλό μου γεγονότα. Άλλο η σάλτσα :p) όποτε θα γράψω τα κλοζουρς των ιστοριών που βρίσκονται ήδη εδώ. Έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του!
Πάμε λοιπόν. Ακούμε Suspirium και ξεκινάμε.

1. H πρώτη φορά και Τα Πάρτυ : Μετά τον «χωρισμό», είχαμε 2 χρόνια να μιλήσουμε. Μετά μου ζητούσε συγγνώμη για 2 χρόνια και βρισκόμασταν αραιά και που για κατς απ. Το τελευταίο κατς απ, μας ε-κατς-ε αρκετά καλά θα έλεγα, τόσο που κάνουμε σάλσα και ταξίδια μαζί. Σε φιλικό πάντα επίπεδο. Ιδιαίτερη σχέση, δεν είναι όμως όλες έτσι;

2. Ο Θαρραλέος Τσιφούτης : Εκείνο το βράδυ δεν είχε φερθεί εντελώς σα μαλάκας. Αυτό το έκανε 2 μήνες μετά και το ξανάκανε 2 χρόνια αργότερα. Εκείνο το βράδυ λοιπόν αφού ντύθηκα κλαίγοντας, του ζήτησα να έρθει μαζί μου, μέχρι το δικό μου σπίτι γιατί δεν ήθελα να είμαι μόνη μου. Ήρθε! Να τα λέμε κι αυτά. 2 μήνες μετά… είχαμε κανονίσει να πάω στο Μόναχο όπου ζούσε- σπούδαζε. Πήγα. Είχε άλλη (από πριν) το έμαθα πολύ αργότερα και φυσικά όχι απ τον ίδιο. Ο λόγος που το αναφέρω είναι ότι περάσαμε 14 ώρες μόνο οι δυο μας, κατά τη διάρκεια των οποίων μου είπε άπειρες φορές ότι είναι ολομόναχος (ο καημένος) και ΚΥΡΙΩΣ τόλμησε να μου πει ότι μου φέρθηκε άψογα, ότι δεν είχαμε τίποτα και ότι οι προηγούμενοι 10 μήνες και τα σχέδια που κάναμε (μαζί) ήταν μέσα στο μυαλό ΜΟΥ. Τότε λοιπόν, στο μετρό του Μονάχου, του μίλησα όπως δεν είχα μιλήσει σε κανέναν. Χρησιμοποίησα επιτέλους όλη την οξυδέρκειά, όλη τη σπιρτάδα και όλη την ευστοχία που διαθέτω, με αποτέλεσμα να μου πει ο κύριος τελικά: «Ντρέπομαι να σε κοιτάξω». Εξαιτίας αυτής της ατάκας τον λέω κύριο. Μετά ήρθε το μετρό μου, ανέβηκα, κατέβηκα και η βραδιά έληξε οσκαρικά, με εμένα να προχωράω μόνη, το χάραμα, σε ένα δρόμο τίγκα στα μπουρδέλα, με ένα κόκκινο μοντγκόμερι, μάτια κόκκινα απ το θυμό και μάγουλα απ το κρύο. Ακριβώς τότε ξεκίνησε να χιονίζει. Ακόμα πιο πρόσφατη ενημέρωση καθώς ο κόσμος είναι ΤΟΣΟ μικρός, 2 χρόνια αργότερα: χώρισε την Μοναχ-ική και τα εφτιαξε με την κολλητη του και πρωην καλή μου φίλη. Toυς συνάντησα τυχαία σ ένα μαγαζί. Αυτη ειχε ενα έντονα γαλαζοπρασσινο χρωμα (και στα μάτια αλλα κυρίως στη μούρη) μόλις με αντίκρισε. Εκείνος χάρηκε που με είδε στην αρχή αλλα όταν συνειδητοποίησε το μέγεθος της «καταστροφής» απλα πάγωσε το χαμόγελο του. Εγώ με τη σειρά μου, έπαιζα με αναψοκοκκινισμενο μάγουλο λόγω τσίπουρου και ταραχής αλλάααα αγέρωχο βλεμμα ❤

3. O κύριος του κυρίου : Αυτός ο άνθρωπος είναι η απόδειξη ότι η λεπτομέρεια την κάνει τη διαφορά. Το σεξ ήταν καλό. Ήταν! Αλλά η «γυφτιά», ας μου επιτραπεί η λέξη, σε κάνει να ξεχνάς μέχρι και αυτό. Δε γίνεται να θες να πηδήξεις, να μην έχεις αγοράσει ούτε durex (γιατί έχει αυτή), να τρως τζάμπα σπίτι της, να την καλείς στο δικό σου και να μη της προσφέρεις καν απ το φαγητό που ήδη έχεις παραγγείλει. Τζάμπα φαί, τζάμπα @@@, τζάμπα προφυλακτικά, τζάμπα όλα. Γι αυτό κι εγώ του τράκαρα το αυτοκίνητο, κυριολεκτικά, (κατά λάθος, ειλικρινά) έξω απ τη ΓΑΔΑ. E μαααααα.

Όλα εκεί πληρώθηκαν!

Μόλις γύρισα από το σπίτι της καλύτερης μου φίλης και ενός πολύ καλού μου φίλου, που τυχαίνει να είναι ζευγάρι 11 χρόνια τωρα σχεδόν.

Τα παιδιά δεν έχουν μετακομίσει ακριβώς … ακόμα. Αλλά μέσα στη βδομάδα θα γίνει και αυτό.

Εγώ με τη σειρά μου μετακομίζω για να μείνω στο σπίτι μιας άλλης καλής φίλης που μετακομίζει.

Πολλή μετακόμιση!

Παρά τις δυσκολίες, μια κάποια γκρίνια, τα έξοδα που δεν είναι λίγα, ξέρετε τι συνειδητοποίησα;

Πολύ γουστάρω που μεγαλώνουμε.

Που δουλεύουμε και μπορούμε να σύντηρουμε μόνοι μας ένα σπίτι και να οργανώνουμε εν πάσει περιπτώσει τη ζωή μας όπως θέλουμε.

Ανεξάρτητα από γονείς και ανεξάρτητα γενικά.

Μπορεί να μην είχε έρθει ακόμα το τραπέζι, να μην είχαμε ξυλα για το τζάκι, να μην είχαμε ούτε φως, γιατί η ΔΕΗ θέλει το χρόνο της, όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Eίχαμε όμως κουβέρτες κι ενα ωραίο κουβερλι που στρωσαμε καταμεσής στο σαλόνι και είχαμε κεράκια για φωτισμό και ψημένη ρακί και πήραμε και σουβλάκια.

Ξέρετε πόσο ωραία ηταν;

Δεν είναι το κλασσικό Σάββατο βράδυ, σίγουρα όχι, ήταν όμως απ τα καλύτερα.

Η ενήλικη ζωή και οι ευθύνες εκτός από την προφανή σκληρή τους πλευρά, εχουν και μια δεύτερη γλυκιά- γουστοζικη πλευρά.

Και κυρίως, κρύβουν μία γενναία δόση έλευθεριας.

(όχι ποσοτικής, ποσοτικής με τίποτα, ποιοτικής!)

Δεν υπάρχει τίποτα λοιπόν πιο γοητευτικό, ελκυστικό, εθιστικό και σέξι, αν με ρωτας, απο δαύτη.

Nada.

Ώρες ώρες (ειδικά μετά από οποιουδήποτε τύπου απογοήτευση ή λίγο πριν την περίοδο) ανατρέχω στο ινσταγκραμ και κοιτάζω το προφίλ μου.

Θα μπορούσες να το πεις εγωπάθεια, μαστίζει αυτή την εποχή.

Δε θα πρωτοτυπησω, προφανώς το κανω για να ανεβάσω την αυτοπεποίθηση μου.

Δεν είναι όμως περίεργο;

Εγώ τα έχω ζήσει όλα αυτά, και τα θυμάμαι, Ναι!

Αλλά είναι αυτές οι ώρες που νιώθω τόσο βαρετή και εντελώς συνηθισμένη.

Δεν αναφέρομαι στο πως με βλέπουν οι άλλοι, αλλά στο πως βλέπω εγώ τον εαυτό μου.

Χρειάζομαι λοιπόν να μπω στο προφίλ, να το δω σαν «ξένο» και να πω:

-Πω ρε φίλε, πόσο φοβερή αυτή η τύπισσα. Κάνει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο, Ουάου.

(Ευτυχώς ταυτίζονται τα γούστα μας).

Η αμέσως επόμενη σκέψη συνειρμικά είναι:

«Εγώ δε θα τα εκανά ποτέ όλα αυτά.»

Και η τρίτη στη σειρά είναι:

«Εεε… εγω είμαι αυτή η τύπισσα.»

Πόσο παράξενο αλλά και χρήσιμο.

Όταν κάποιος έχει χαμηλό συναίσθημα σκέφτεται τις λιγότερο ωραίες εμπειρίες, τις λιγότερο ωραίες συναντήσεις, τις λιγότερο πετυχημένες επιλογές και τις λιγότερο ευχάριστες στιγμες και τότε

ΤΑΤΑΝ

Έρχεται το ίνστα για να σου θυμίσει τις πιο ωραίες και πετυχημένες και ευχάριστες.

Τίμιο.

Οπότε;

Μάλλον κι αυτό όπως όλα, έχει δύο όψεις;

#μαλλον_ναι