Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρεις χρονιά αλλά μεγαλώνετε χωριστά.

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάς εκτιμάς και σέβεσαι.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχεις πάψει να εκτιμάς ή να σέβεσαι αλλά τους αγαπάς.

Υπάρχουν και άνθρωποι που έρχονται από το πουθενά και κερδίζουν το σεβασμό την εκτίμηση και την αγάπη σου.

Δεν είναι κακο να αφηνεις πίσω ότι πια δεν σου ταιριάζει. Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς, δε σημαίνει ότι δε νοιάζεσαι.

Σημαίνει ότι προστατεύεις τον εαυτό σου και μπράβο σου. Δεν ειναι κακο να εισαι η καλυτερη εκδοση του εαυτού σου χωρις αυτούς. Ίσως είναι κι εκείνοι καλύτεροι χωρίς εσένα.

Καλύτερα χώρια, πάρα frenemies παιδιά.

Είναι κακή αυτή η λέξη. Σπιλωνεις κάτι υπέροχο (όπως είναι η φιλία) με κάτι τόσο άσχημο.

Δεν μπορώ να διανοηθώ καν ποιος σκέφτηκε να φτιάξει αυτή τη σύνθετη λέξη.

Δε μπορώ να διανοηθώ καν ποιος την επέλεξε για τίτλο άρθρου.

Πραγματικά δεν μπορώ!

:*

… Η Disney μας μαθαίνει τη μια πλευρά.

Αυτή που όλα είναι ρόδινα, αμοιβαία, και η αγάπη πάντα νικάει.

Αμ δε!

(δυστυχώς σε αυτό το κείμενο θα είμαι ρεαλιστρια)

Αυτό που παθαίνεις όταν πρέπει να χωριστούν οι δρόμοι; Δε στο μαθαίνουν. Το περνάνε στο «ζησανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»

Το ότι για να ξεπεράσω εναν έρωτα χρειάστηκα όσα χρόνια τον έζησα (τραβηγμένο λίγο αλλά more or less accurate) δεν στο μαθαινει κανεις.

Όταν νιώθεις τα ίδια πράγματα… (τις πεταλούδες που λέει ο καλύτερος μου φίλος) για κάποιον άλλο και παθαίνεις πανικό στη σκέψη του τι μπορεί να πάθεις εάν αυτό στραβώσει, δε στο μαθαίνει κανεις.

Να μη σταματάς να ρισκάρεις και να τολμας οσα ράμματα κι αν εχει η καρδια σου, γιατί μόνο έτσι θα πάρεις αυτό που θελεις, ούτε αυτό στο έμαθε κανεις.

Τη δύναμη που χρειάζεσαι απαραίτητα, για να ζησεις κατι τοσο μεγαλο, απο την πιο μαγευτικη του εκφανση εως την πιο σκοτεινη, ούτε αυτό διδάσκεται.

Και τώρα που ένα πεταλουδισιο φτερό μέσα μου κουνήθηκε, και φοβάμαι, φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι. (Και τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη!)

Τώρα τι γίνεται;

Για γυριστε μια ταινια παρακαλώ πολύ, για την κουνελοπριγκιπισσα με τα ροζ αυτιά, ώστε να βρει το μαγικό φίλτρο που θα της δώσει πολλή πολλή δύναμη και τολμη ώστε να προσπαθησει να διεκδικήσει γι ακόμη μια φορά την ‘ευτυχία’ της.

(Ασε… χαμός…)

Περίεργοι μήνες, αυτοί οι 6 πρώτοι του 21.

Πολλές αλλαγές.

Επαγγελματικά «ρίσκα», διαπροσωπικές ανακατατάξεις, επιτηδευμένα και μη ταξίδια.

Νέες πληροφορίες. Αναδρομές στο παρελθόν (πνευματικές, σωματικές).

Επαναπροσδιορισμοί.

Εγκατάσταση νέων εργοστασιακών ρυθμίσεων ώστε το φορμάτ να ξεκινάει από αναβαθμισμένη βάση.

Νέες συνήθεις. Το κάπνισμα είναι μια από αυτές (θα εξαιρεθεί από το φορμάτ).

Νέοι στόχοι. Πρωτόγνωροι. Έχει αλλάξει Όχι μόνο το λέβελ αλλά και το παιχνίδι.

Κι εγώ, Ανυπομονώ για τις 3 βδομάδες του Αυγούστου, σε ένα αγαπημένο μέρος, με αρκετή μοναχικότητα, αρκετή μουσική και χορό, ποδήλατο και αρκετά βιβλία.

Σας αγαπώ πολύ. Όλους. Και τους φίλους και τους πιο κοντινούς.

Αλλα χρειάζομαι 3 βδομάδες μόνο μαζί μου. Όπως τις έχω φανταστεί και βιώσει μέσα στο κεφάλι μου.

Wish me calmness, luck and sunny days.

In that order.

Please.

Und…

Auf Wiedersehen!

Ένα μέρος της δύναμης μου (το μεγαλύτερο συγκεκριμενα) είναι

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Που μυρίζονται τα ψυχολογικά μου σκαμπανεβάσματα και δε με αφήνουν στιγμή

Που θα γελάνε πάντα με τις «κρίσεις αυτοπεποίθησης μου», τις ζημιές που κάνω, και τα μαλλιά μου

Που θεωρούν ότι ειμαι «το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου»

Που είμαι ΠΕΡΗΦΑΝΗ γι αυτούς.

Και για τους παλιούς και για τους καινούργιους.

Και γι αυτούς που δε μιλάμε πια.

Πιθανά και γι αυτούς που θα έρθουν!

Οι φίλοι μας παιδιά… Η οικογένεια που διαλέγουμε!!!

Που είναι δίπλα μας no matter what.

Ευχαριστώ για όλα και κυρίως Ευχαριστώ για χθες ❤

Με ένα μαγικό τρόπο, ήσασταν όλοι εκεί! Πάλι και πάντα!

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγα λεπτά όταν χτύπησε η πορτα και μια γλυκύτατη κοπέλα με ενημερωσε ότι «Η κυρία Ψ έχει πέσει απ το ταξί. Είπε να σας ενημερώσουμε.»

(Η κυρία Ψ είναι μια χαρά, μην ανησυχείτε)

Το γεγονός όμως αυτό, της πτώσης, με έβαλε σε σκέψεις.

Μου αρέσει η βροχή οκ; τρελαίνομαι. Θα βγω ευχάριστα έξω να χορέψω οριακά ξυπόλητη…. ΤΏΡΑ. Που είμαι νέα.

Η κυρία Άννα που δεν είναι πια, έπεσε! Και θα μπορούσε ίσως να έχει τραυματιστεί!

Μου αρέσουν τα χιόνια, τα αεροπλάνα, οι βράχοι και τα ψηλά βουνά.

Τώρα!

Μεγαλώνοντας είναι πιθανό να αρχισω να τα φοβάμαι ή (σχεδόν σίγουρο) να μην μπορώ να τρέχω πηδάω χορεύω όπως σήμερα!

Τα νιάτα μας τα θεωρούμε δεδομένα, δεν ειναι όμως. Κάνε σήμερα όσα έχεις φανταστεί.

Βγες! Νετφλιξ θα βλέπεις και στα 100, εξερευνήσε, ρίσκαρε, κανε σεξ, χόρεψε στη βροχή!

Δεν θα υπάρχει η επιλογή για πάντα …

Be present 💙

… ΤΏΡΑ!

Που θα ήθελες να είσαι;

Εάν η απάντηση είναι «εδώ», είσαι από τους πολύ τυχερούς!

Εγώ, που δεν είμαι τόσο, θα ήθελα να είμαι πάνω σ ένα ποδήλατο, να βρίζω λίγο από μέσα μου που κρυώνουν τα δάχτυλα μου (πάρα τα γάντια)

Να φοράω το κίτρινο σκούφι μου και να νιώθω τον παγωμένο αέρα στα κόκκινα μάγουλα μου

(Στο Βερολίνο όλα αυτά)

Να κατευθύνομαι σε κάποιο μπαρ όπου με περιμένουν αγαπημένα πρόσωπα.

Να παρκάρω το ποδήλατο, να τρέχω στην πόρτα με λαχτάρα, να μπαίνω μέσα σα σίφουνας και να σκάμε όλοι μαζί στα γέλια για κάποιο λόγο ή και χωρίς!

Εδώ και τώρα λοιπόν λαχταρώ την ελευθερία μου και το να γελάω με την καρδιά μου

Πόσο δεδομένα τα είχαμε πέρυσι όλα αυτά…

[Μπήκα να τσεκάρω άρθρα του παρελθόντος και υπήρχε ήδη ένα με αυτό τον τίτλο οπότε προστέθηκε η ουρίτσα για έξτρα μοναδικότητα]

Τις τελευταίες λίγες μέρες βιώνω ένα συναισθημα για πρώτη φορά. Η μάλλον βιώνω το ίδιο συναίσθημα σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη φορά.

Το υποφαινόμενο.

Άνθρωποι που αγαπάω και εκτιμάω, φίλοι και ακόμα πιο αγαπημένοι, μέσω της συμπεριφοράς τους επέλεξαν να μην συνεχίσει η κοινή μέχρι τώρα πορεία μας.

Πάει ο συνοδοιπόρος… Πάει το συν δηλαδή. Οδοιπόρους πια έχουμε πληθώρα.

Έτσι, επέλεξα κι εγώ τον εαυτό μου. Δεν τον έριξα, ούτε τον ξεπούλησα για να πετύχω αυτό το «συν».

Ήταν σκληρό και δύσκολο, όμως, μεσά απο αυτό, έφτασε η πρώτη φορά στη ζωή μου που βιώσα το «εσύ θα χάσεις».

Δεν το βιώσα εγωιστικά και εκδικητικά… Δεν τα έχω μέσα μου αυτά τα στοιχεία γιατί δεν … έτυχε.

Το βιώσα αναγνωριζοντας την αξία μου, τη δύναμη μου. Ξέρω τα στραβά μου, και τα μαύρα μου. Αλλά ξέρω και τα θετικά που είναι μεγαλύτερα και περισσότερα και πολυ πιο ισχυρά.

Είναι η πρώτη φορά που έχω τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Ναι είμαι περήφανη!

Ναι! Μπορώ να κάνω τους γύρω μου ευτυχισμένους (όσους ενδιαφέρονται, δε θα το παίξω ερυθρός σταυρός) αφού κατάφερα να γίνω εγώ πρώτα, μέσα μου!

Ναι, δε θα συμφωνήσω σε οτιδήποτε λιγοτερό από όσα αξίζω, οσο ωραίο και να ήταν το όνειρο.

Είναι πραγματικά λυτρωτική η αίσθηση!

Δεν μπορώ λοιπόν πάρα να ευχαριστήσω όσους με έφεραν εδω. Για όλες τις εμπειρίες από τις καλύτερες μέχρι τις χειρότερες. Από τις πιο αστείες μέχρι τις πιο λυπηρες. Από τις πιο έντονες μέχρι τις πιο ισχνές. Όλες!

Ακούγεται ίσως ειρωνικό αλλά το λέω μέσα απ την καρδιά μου

Με έκαναν να νιώθω πιο δυνατή από ποτέ. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα και που θα ειμαι από δω και μπρος .

Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι, οι συγκυρίες, οι επιλογές, η θεραπεία ίσως σταματούσα μόοοολις ένα βήμα πριν βρω το χρυσό.

Δεν ήθελα να περάσω τη ζωή μου χωρίς αυτούς, δεν την είχα φανταστεί χωρις αυτούς. Τώρα όμως, ακόμη και αυτό, φαντάζει μια legit επιλογή, μια πολύχρωμη επιλογή!

😀 I stood MY ground.

Y.Σ: στα τελευταία αρκετά αρθρα αναφέρω τη θεραπεια. Δεν παίρνω ποσοστά! Άλλαξε τη ζωη μου, και τωρα που έφτασε στο τέλος της… συνειδητοποιώ με ευγνωμοσύνη το ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ.

Ειναι το τραγούδι που η μελωδία του στο μυαλό μου, εδω και χρονια, είναι συνυφασμένη με το αίσθημα της ελευθερίας.

Αυτό που νιώθεις όταν βγάζεις το κεφάλι σου έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και σε χτυπαει ο ήλιος στο κούτελο ενώ ταυτοχρονα σου χαϊδεύει ένα αεράκι το μάγουλο!

Πρώτη φορά πριν 1′ πρόσεξα τους στίχους που εκφράζουν ακριβώς το αντίθετο. Το να είσαι παγιδευμένος δηλαδη σε μια κατάσταση.

#το αντίθετο της ελευθερίας είναι αυτό.

Κοίτα να δεις πως μια τόσο γλυκιά και ξεγνοιαστη μελωδία έχει τόσο σκουρόχρωμο περιεχόμενο.

Αλλά και στη ζωή έτσι δε γίνεται; το σκούρο δε το καταλαβαίνεις με την πρώτη… φωλιάζει σιγά σιγά ντυμένο με την αίσθηση του ελκυστικού. Το άτιμο.

Που θελω να καταληξω; !

Υπηρξε ενα αναπάντεχο κενό στην ερωτική μου ζωη το όποιο με κάποιο μαγικό τρόπο μυρίστηκαν οι πρώην. (Ως συνήθως)

Universe works in mysterious ways.

Το σκ λοιπόν πήρε φωτιά το κινητό! Οι συμμετοχές ήταν πολλές και οι περισσότερες ξακουστές από τις ροζ ιστορίες.

Στα πλαίσια του smalltalk ήταν φανερό πως από την τελευταια φορα που επικοινώνησα με κάθε έναν από αυτούς, δεν είχε αλλάξει τίποτα. Μα τίποτα όμως.

Ένα μήνυμα αρκούσε για να μου το αποδείξει.

Πλασάρουν ακριβώς το ίδιο πράγμα με άλλη μέθοδο.

Και ευχονται τι να πω… να μη το θυμάμαι; να μη το αναγνωρισω; Καταλήγω πως μάλλον ούτε οι ιδιοι καταλαβαίνουν τι κάνουν.

Σαν το halcyon birds λοιπόν. Το ακούς και σου αρέσει και μπορεί να μην προσέξεις το στιχο… και τότε την πατάς.

Αλλά ο υπέρηφανος almost 31 εαυτός μου είναι επιτέεεελους τσακάλι σε τέτοιου είδους τεχνάσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς (γιατί το τραγούδι ακόμα μου αρεσει)

με αποτέλεσμα να σφραγιστεί ακόμα πιο ερμητικά η πόρτα που οδηγεί σε χρόνους παρελθοντικους.

Και έρχομαι εδώ να προσθέσω ότι οι άνθρωποι χωρίς πολλή πολλή προσπάθεια και πολλές φορές και βοήθεια δεν αλλάζουν.

Μπορεί να αλλάζουν περιτύλιγμα, μπορεί να πιστεύουν και οι ίδιοι ότι άλλαξαν, η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική!

Μπλοκ. Ντιλιτ. <3.

Με αγάπη το λεω.

Με αγάπη στον εαυτό μου!