Πάντα έλεγα γι αυτούς που έχουν παιδιά ότι «υπάρχουν 2 κύρια είδη λουομένων:

αυτοί που κουβαλάνε μπύρες και αυτοί που κουβαλάνε τα (τάπερ με) κεφτεδάκια.»

(τότε. τώρα κουβαλαμε βιολογικά φρούτα και σπόρους τσία)

Δεν ήθελα να είμαι στην ομάδα κεφτεδάκια.

Ήθελα να φοράω το πολύχρωμο μαγιό μου, να φαίνεται ότι κάνω πανιά από τις γραμμωσεις στα χέρια και στην κοιλιά , να έχω τα στριφτα στην τσάντα μαζί με την πετσέτα και χρήματα για να πίνω sol με λεμόνι.

Σήμερα, ανήκω στην ομάδα κεφτεδάκια.

Κουβαλάω μια τσάντα 32l τίγκα.

Κάνω κεφάλι με μισή μπύρα, το κάπνισμα ανήκει στο παρελθόν, φοράω ένα μαγιό της μαμάς μου, γιατί το σώμα μου δεν έχει επανέλθει ΜΑ συνειδητοποιώ ότι τελικά… δε με νοιάζει και πολύ.

Εάν θέλω μπύρα, πίνω χωρίς αλκοόλ και το ότι κουβαλάω σνακ στην παραλία μου γλιτώνει χρόνο χρήμα και θερμίδες.

Πριν το παιδί άκουγα «θα προσαρμοστείς εσύ στο παιδί ή το παιδί σ εσένα»

Και όμως. Το παιδί είναι σαν κάθε άλλη σχέση.

Απαιτεί τροποποιήσεις και από τις 2 πλευρές. Δεν είναι ούτε μονο ασπρο, ούτε μονο μαύρο.

Το παιδί θα πάει για μπάνιο γιατί ΕΣΥ το θέλησες, αλλα κι εσύ θα κατσεις 2 ωρες αντί για 102 στην αμμουδιά γιατί ΤΟ ΠΑΙΔΙ πρέπει να φάει και να ξεκουραστεί.

Θα πας στην παραλία με θερμός και τάπερ ΑΛΛΑ εάν θες, θα πιείς και τη μπύρα σου με ή χωρίς αλκοόλ.

Το σώμα θα επανέλθει και του χρόνου θα φοράς και πάλι το πολύχρωμο μαγιό σου.

Δε θα πας βέβαια στην παραλία νταλα μεσημέρι … γιατί τώρα σε νοιάζει! Αλλά δε σημαίνει ότι θα χάσεις κάτι από όσα είχες.

Είναι απλά, διαφορετικά. Μαγικά διαφορετικά.

Ζητώ συγγνώμη απ την ομάδα κεφτεδάκια που τόσα χρονια σνομπάρα.

Έχει κι αυτή τη νοστιμιά της  🙂