Προσπαθούσα να πείσω ενα φιλο μου εχθες, να δωσει μια ευκαιρια στην ψυχοθεραπεια.

Μπαίνοντας σε αυτο το διάλογο συνειδητοποίησα ολα τα οφέλη που εχω εισπράξει απο τη θεραπεια. Θυμηθηκα που ημουν, πως ημουν… εκανα συγκριση με το ΤΩΡΑ.

Εχω κερδισει παρα πολλά, αναμφισβήτητα, μα «έχασα» κι ένα.

Έχασα το «θα πέθαινα για σένα».

Δεν πεθαίνω για κανεναν σας μαγκες μου. Δε θελω και σαφως δεν προτίθεμαι.

Η μονη περίπτωση να ζήσω τοσο δυνατή αγάπη ειναι με τα παιδια μου, και μονο, οταν ερθει εκεινη η ώρα.

Το συναίσθημα του να πεθαινεις για καποιον και να πεθαινει κι αυτος για σενα ειναι ακραιο, μεθυστικο, υπέροχα χαοτικο και συγκλονιστικά δυνατό.

Ου α Ου

Όταν όμως για κάποιο λογο πρεπει να απομακρυνθεις απο αυτον τον άνθρωπο δεν εισαι ποτέ ξανα ο ίδιος. Nevaaaaaaah. Evaaaah.

Που να χτυπιεσαι κάτω!

Εισαι διαφορετικός.

Ο δικος μου διαφορετικός εαυτος λοιπον δε θελει να πεθανει για κανεναν και καμια.

Δεν μπορω να αποφασισω ακομα αν κερδισα η εχασα απο αυτη τη συνθηκη.

Θα θελα να ξαναζησω κατι τοσο έντονο αλλα οσο και να κρατήσει (το για παντα is not an option) το ΜΕΤΑ κρατάει πολυ περισσότερο. Σε σημαδεύει. Σαν ενα πανεμορφο τατουαζ που μετα γίνεται πληγη και μετα σου μενει μια ουλη ΝΑ.

Αντε να την ξαναβαψεις…

Δεν ειναι ευκολα τα πράγματα.

Οπότε μάλλον έχασα ένταση για να κερδίσω ηρεμία, και όσο το βλεπω γραμμενο, τόσο μου φαίνεται δίκαιη η μοιρασια.

Παω να κανω καφέ γιατί μου έπεσε βαριά η περισυλλογή πρωί πρωί.

Καλημέρες 🙂

Υ.Σ: τα bold ειναι στιχοι του Λεξ απ το τραγούδι ΜΠΟΜΠΑΝ. Νομιζω τους ίδιους εχει και στο ΚΡΙΜ.

Θέλω να μιλήσω για το φαινόμενο της καραντινας όπως το βιώνω εγώ.

Κανενός είδους κοινωνική, πολιτική, επιστημονική, προέκταση. Και καμια αναφορά στη σοβαρότητα της κατάστασης.

Τι σημαινει αυτο; αυτο σημαίνει οτι θα σας πω, πως μου φαινεται που ειμαι κλεισμενη μες το σπιτι και δεν δουλεύω υποχρεωτικά.

Περνάω υπέροχα.

Εννοείται πως τα χρήματα θα λείψουν αλλά και όταν παμε διακοπές (εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες), λείπουν. Και μάλιστα τότε λείπουν με πολυ γοργό ρυθμό!

Είναι η πρώτη φορά μετα το γυμνάσιο νομίζω, που εχω ελευθερο χρονο χωρίς αγχος. Βασικο.

Λοιπόν:

Ξυπνάω με ξυπνητήρι μια λογικη ώρα.

Ντυνομαι! #οχι_αλλες_πιτζαμες

Φτιαχνω πρωινό, που κατω απο κανονικές συνθηκες δε τρωω σχεδόν ποτέ στην ωρα του.

Το απολαμβάνω βλέποντας κάποια σειρά.

Κοιτάω τι δουλεις/ εκκρεμότητες υπάρχουν σε σπίτι/ εργασία, χωρις αγχος! Εχω ολη τη μερα μπροστά μου.

Φτιάχνω μεσημεριανό. Θα πειραματιστώ με καποια συνταγη που πριν δεν ειχα χρόνο, θα μιλήσω στο τηλέφωνο ή θα κάνω κάτι με το φίλο μου ο οποίος μόλις έχει ξυπνήσει.

Μετά, σειρα έχουν τα Ισπανικα. Θα διαβάσω ισπανικα λοιπόν, τα οποια τα ξεκίνησα τωρα στην καραντινα.

(Παντα ήθελα να μαθω αυτη τη γλωσσα, και τωρα, λογω της κατάστασης, πολλα σαιτ προσφέρουν δωρεάν μαθήματα ή κάνουν γενναίες εκπτώσεις).

Μετα τα Ισπανικά, που ειμαι και λίγο θολωμενη, θα κάνω γιόγκα.

(Και στον τομεα της ασκησης παρεχονται δωρεάν υπηρεσίες σε βιντεο και app και το θεωρώ πολυ καλή ευκαιρία να γνωρίσει κανεις νεα είδη εκγύμνασης που πριν δεν είχε την ευκαιρία.)

Μετά τη γιόγκα είναι απαραίτητο ενα ζεστό μπάνιο, έπειτα ενα ελαφρυ βραδινό και μια ωραια ταινία ή αγκαλιά μ ένα βιβλίο.

Εχετε προσέξει πώς και η γυμναστική αλλα και ενα μυρωδάτο μπάνιο μας φτιαχνουν τη διαθεση;

Ειλικρινά αυτο το υποχρεωτικο διαλειμμα το είχα ανάγκη.

Προτεραιότητα όλων μας ειναι σαφως η υγεία.

Μεσα σε μια πολυ ασχημη κατασταση οσοι ειμαστε τοσο τυχεροί ωστε να μην κινδυνεύουμε αμεσα απο τον ιο, ειτε εμεις ειτε κοντινοι μας άνθρωποι, αντί να γκρινιαζουμε οτι βαριόμαστε κλπ, ειναι καλο να δουμε τι μπορουμε να κανουμε ΓΙΑ ΜΑΣ. Για την προσωπική μας εξέλιξη και για να βελτιώσουμε την ποιοτητα ζωης μας.

Ναι ακόμα και κατω απο αυτες τις συνθήκες μπορούμε να τη βελτίωσουμε!

Αν μη τι άλλο, χρόνο έχουμε. 🙂

Το 2020 με βρηκε να πινω τον αχνιστό ελληνικό καφε μου δίπλα στο παράθυρο πάνω σε μία κουνιστή ξύλινη πολυθρόνα.

Εξω δάσος. Όλα χιονισμενα. Υπέροχο τοπίο.

Ακούω βήματα στη σκάλα. Μάλλον κάποιος ξύπνησε κι ανεβαίνει κι αυτός για τον πρώτο καφε της χρονιάς.

Η αλλαγή μας βρήκε, εμάς τα 8 άτομα που μένουμε εδώ, σε μια πέτρινη ταβέρνα λιγο πιο πάνω, να ακουμε νησιωτικα (στο δήμο Δελφών) και να πίνουμε κόκκινο μεστό κρασί.

Μετά, βγαίνοντας για ένα εορταστικό τσιγάρο και για να ικανοποιήσω το παιδί που ζεί μέσα μου, έκανα κούνια στην παιδική χαρα του χωριού!

Στο γυρισμό, χόρεψα μαζι με τους άλλους «καπνιστες» μακαρενα στο προαυλιο της Εκκλησίας και καταλήξαμε ολοι μαζι στο μοναδικο «μπαρ» του χωριου να ακούμε Eddith Piaf και να πινουμε σφηνάκια Hendrix.

Ήταν τόσο ήρεμα και ευχάριστα και διασκεδαστικά και αστεια και χουχουλιάρικα.

Όταν ήμασταν όλοι κάτι λίιιιγο παραπάνω απο tipsy, γυρίσαμε στο σπίτι, όπου μείναμε να συζητάμε με τις ώρες δίπλα απο το αναμένο τζάκι.

Το πιο σημαντικο πράγμα στη ζωη μας είναι οι ανθρωποι!

Εαν εισαι τυχερός, οπως εγώ, με έναν καινούργιο άνθρωπο που θα βρεθει στο δρόμο σου και θα τον ομορφυνει, παίρνεις δώρο κι αλλους σαν κι αυτόν.

Με αποτελεσμα; Να ζεις μια πρωτοχρονιά σαν τη δικη μου.!

Εύχομαι και η δικη σας πρωτοχρονιά να ηταν γεματη ζεστασια, κρασί, γέλιο, χώρο κι εν δυνάμει φίλους.

Και του χρόνου!!! Καλη χρονια!

 

 

Δε θυμάμαι αν το χω αναφέρει αλλά παω σε ψυχολόγο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα’ ψυχολογική, χωρις καμία λογικη.

Θα καταλάβετε…

Μεγάλωσα (πολύ κακώς) έχοντας την πεποίθηση ότι ειμαι ενα ωραιο, ολοστρόγγυλο και αστραφτερό ΜΗΔΕΝ.

Αυτό πρακτικά μεταφράζεται από το υπεργαματο υποσυνείδητό μου ως: «Δεν σου αξιζει τιποτα καλο. Ποτέ και για κανενα π@@στη λόγο».

Αφού έγινε το πρώτο βήμα και αφησα ολους τους μ@@@κες πισω μου, που με ταιζαν τα δικα τους εξισου ωραια μηδενικά για δεκάρια.

Εγινε και το δεύτερο βήμα, και βρηκα το 10 το καλό…

Φτάσαμε στο τρίτο βήμα.

Αυτο το βημα μοιζει με το τριτο χτύπημα στο γνωστο άσμα.

Η πρωταγωνιστρια σηκώνεται και φεύγει.

Ετσι ακριβως και η δικη μου λογική! Φευγει και μας αφήνει χρόνους.

Στο τριτο βήμα λοιπόν, το υποσυνείδητο μου (το γαμάτο, επαναλαμβάνω) προσπαθεί να με κανει να τα χαλάσω ολα αυτά τα ωραια που επιτέλους μου συμβαίνουν για να υποστηρίξει αυτό που ξέρω και εμπιστεύομαι τοσα χρόνια.

Το υπέροχο, εντελώς παράλογο: «Δε μου αξίζει!»

Στο ινσεψιον χαιρόσουν που ειχες το υποσυνείδητο σύμμαχο, να σε προστατευει απο τις ιδεες που προσπαθουσε να σου φυτεψει ο Λιο με την παρεα του.

Εδω; Τι φάση;

Πολεμάς για να αποβάλλεις αυτή την πεποίθηση σε συνειδητό επίπεδο.

Γ@μιεσαι μέχρι να τα καταφερεις.

Και μετα ερχεται το υποσυνειδητο και σου λεει round two μαγκα μου.

Κέρδισες τη μάχη αλλα οχι τον πόλεμο.

So…..

ΦΑΚ ΓΙΟΥ ΦΡΟΙΝΤ. ΦΑΚ ΓΙΟΥ.

#δύσκολη_μέρα_για_κουνέλια

Vodka Juniors στ αυτιά. Το Dark Poetry.

Έξω όλα γκρι. Και ψιλοβρέχει.

Μία κούπα με ζεστό και μυρωδάτο καφέ στέκεται πλάι μου. Αγέρωχη. Περήφανη.

Την κοιτάω και ξεφυσάω.

Σκέφτομαι κάτι χρήματα που μου λείπουν, το στομάχι μου γουργουρίζει, οριακά έχω σουφρώσει τα φρύδια μου, κι είμαι έτοιμη για εσωτερική γκρίνια διαρκείας.

Έφυγες κι εσύ, θυμάμαι τα παλιά, μου λείπει ο Πολυδεύκης …

Εσύ θα ξανάρθεις βέβαια, τον Πολυδεύκη θα τον δω σχετικά σύντομα και το παρελθόν λέγεται έτσι για πολύ συγκεκριμένο λόγο.

Φίλε! Σύνελθε!

Κοιτάω έξω. Να ξεφύγω λίγο από το μικρόκοσμό μου.

Άνθρωποι με μπουφάν, αυτοσχέδιες κουκουλες και βερμούδες, περπατάνε βιαστικά.

Προσεκτικά.

Να μη βραχούν.

Πλάκα έχουν!

Χαμογελάω. Από κάτι τέτοια «χαζά» καταλαβαίνω ότι η ζωή δε σταματά!

Μπορεί εγω να πάτησα εσωτερικό pause γιατί… έτσι.

Και να χαώθηκα και λίγο μόνη μου μετά, χωρίς προφανή λόγο.

Αλλά φίλε! Σύνελθε!

Είναι μια υπέροχη φθινοπωρινή μέρα και η ζεστασια του καφέ ειναι οτι πρέπει για τα συναισθηματικά κενά μου.

(Ένας freddo δε θα μπορούσε ποτέ να σταθεί αντάξιος τέτοιας περίστασης)

Ξύπνησα το πρωί και ήσουν δίπλα μου. Με την αυστηρή φωνή και το στοργικό σου βλέμμα…

I trully love my ‘present’ life!

I just forget about it some lonely noons or afternoons.

That’s all 🙂

Καθημερινή (σαφώς) βράδυ.

Μετά απο σχεδόν 10ωρο δουλειάς…

Δεν γύρισα στο σπίτι όπου με περίμεναν στοίβα τα άπλυτα,

αλλά βρέθηκα γι αλλη μία φορά στο κέντρο της Αθήνας όπου με περίμεναν (οχι ακριβώς, αλλα ταιριάζει) 3 χαμογελαστά πρόσωπα.

Παντού καλώδια, ενισχυτές και μπύρες.

Σ εναν βινταζ καναπέ, με αντίστοιχο φωτισμό βρεθηκα, φαρδιά πλατιά, να ακούω Beatles.

Help! I need somebody!

Help! Not just anybody!

Πόσο μαγικό να ακούς λαιβ μουσική, σε πρόβα φίλων αντί να είσαι χωμένος σε άλλον καναπέ και να βλέπεις netflix.

Η δημιουργία, ακόμα κι όταν δεν πρόκειται για παρθενογένεση αλλα για «απλή αντιγραφη», σε ταξιδεύει σε μονοπάτια πανέμορφα, ξεχασμένα σχεδόν λόγω της ρουτίνας, καθημερινότητας, βολής.

Go out. Do something.

Play something, write something, draw something or just take a walk.

You know what? Do nothing, just observe.

Be present.

Be alive.

DREAM.

Always. 🙂

Επιστρεφω απο διακοπές στο εξωτικό λιμανι του Πειραιά.

Είναι μία αφτερ πάρτυ Κυριακή. Έχω πεταχτεί ήδη στη δουλειά για μια υπόθεση, έχω πλύνει τα πιάτα, έχω καταστείλει την πείνα μου, έχω βάλει τα απαραίτητα στην καφετιέρα για την παραγωγή του μαγικού υγρού έχω στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ και ακούω σε επανάληψη το Τhe Trip. Η ώρα είναι σχεδόν 16.00 και σκέφτομαι λίγο τη χθεσινή βραδιά. Είχε πολλά χαμόγελα, πολλά πλαστικά ποτήρια, αρκετό χορό και πολύ ωραία τούρτα. Είχε κόσμο διαφορετικό από αυτόν που συναναστρέφομαι συνήθως. Το περίεργο είναι ότι ο χθεσινός, ίσως μου ταιριάζει περισσότερο! Είδα άτομα που είχα πολύ καιρό να δω, μίλησα ουσιαστικά με άτομα που κάποτε αντιπαθούσα και συνειδητοποίησα ότι αντιπαθώ άτομα που κάποτε συμπαθούσα. Υπήρξε μια ανταλλαγή πληθυσμού σα να λέμε, στις προτιμήσεις μου. Υπάρχουν βέβαια και οι σταθερές. Όπως η φίλη μου η φλαμίνγκο, που έκανε προμοσιον του μπλογκ μου στον κύκλο της. Το θέμα είναι ότι το έκανε χωρίς καν να το καταλαβαίνει, γεγονός που με κάνει διπλά και τριπλά χαρούμενη. Πρώτον γιατί όντως πιστεύει σε αυτό, δεύτερον γιατί έχουμε το ίδιο γούστο :Ρ και τρίτον γιατί εισέπραξα το πόσο με νοιάζεται, με αγαπάει και με στηρίζει «ανιδιοτελώς», πράγμα εξαιρετικότατα σπάνιο. Κομπλεξ έχουμε όλοι σε κάποιο βαθμό. Είναι λίγοι όμως αυτοί που παρά τις ανασφάλειές τους χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου και λυπούνται με τη λύπη σου. Σε στηρίζουν γιατί έτσι νιώθουν κι όχι γιατί έτσι πρέπει και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ανταγωνισμός στη μεταξύ σας σχέση. Το χω ξαναπεί νομίζω άλλα δεν βλάπτει η επανάληψη: My friends are f*cking awesome. Ι am truly proud of them. I hope I make them feel as loved, wanted and special as they do to me.
Thank you guys.