Αγάπη δεν είναι τα ταξίδια και οι καφέδες.

Τα καπνιστα ρουμια με πορτοκαλι, οι τεκιλες με λεμόνι και τα φιλιά στη μπαρα.

Δεν είναι οι βόλτες στη χειμωνιάτικη λιακάδα, ούτε τα παθιασμένα μηνύματα του μεσονυχτίου.

Δεν ειναι καν το τραπέζι για 2 στο ρεστοράν, ούτε τα δώρα, ούτε τα λουλούδια.

Αγάπη είναι να γυρνάς πρώτος στο σπίτι και να πλένεις τα πιάτα για να τα βρει ο αλλος ετοιμα οταν θα γυρισει και θα τα χρειαστεί.

Αγάπη είναι τα πλυντήρια της Κυριακής και το σουπερμαρκετ του Σαββάτου.

Αγάπη είναι η κοτόσουπα του Άκη το συνάχι και το cold n flu.

Αγάπη είναι να ακυρώνεις τη βολτα στη λιακαδα, το ζεστο καφε, τα ρουμια και τις τεκιλες.

Αγάπη είναι να ξεβολεύεσαι και να μη σε νοιάζει*.

 

 

Τα άλλα ειναι … ωραία!

Τα κάνουν (more or less) ο λ ο ι.

 

*Χωρίς υπερβολές.

 

Το 2020 με βρηκε να πινω τον αχνιστό ελληνικό καφε μου δίπλα στο παράθυρο πάνω σε μία κουνιστή ξύλινη πολυθρόνα.

Εξω δάσος. Όλα χιονισμενα. Υπέροχο τοπίο.

Ακούω βήματα στη σκάλα. Μάλλον κάποιος ξύπνησε κι ανεβαίνει κι αυτός για τον πρώτο καφε της χρονιάς.

Η αλλαγή μας βρήκε, εμάς τα 8 άτομα που μένουμε εδώ, σε μια πέτρινη ταβέρνα λιγο πιο πάνω, να ακουμε νησιωτικα (στο δήμο Δελφών) και να πίνουμε κόκκινο μεστό κρασί.

Μετά, βγαίνοντας για ένα εορταστικό τσιγάρο και για να ικανοποιήσω το παιδί που ζεί μέσα μου, έκανα κούνια στην παιδική χαρα του χωριού!

Στο γυρισμό, χόρεψα μαζι με τους άλλους «καπνιστες» μακαρενα στο προαυλιο της Εκκλησίας και καταλήξαμε ολοι μαζι στο μοναδικο «μπαρ» του χωριου να ακούμε Eddith Piaf και να πινουμε σφηνάκια Hendrix.

Ήταν τόσο ήρεμα και ευχάριστα και διασκεδαστικά και αστεια και χουχουλιάρικα.

Όταν ήμασταν όλοι κάτι λίιιιγο παραπάνω απο tipsy, γυρίσαμε στο σπίτι, όπου μείναμε να συζητάμε με τις ώρες δίπλα απο το αναμένο τζάκι.

Το πιο σημαντικο πράγμα στη ζωη μας είναι οι ανθρωποι!

Εαν εισαι τυχερός, οπως εγώ, με έναν καινούργιο άνθρωπο που θα βρεθει στο δρόμο σου και θα τον ομορφυνει, παίρνεις δώρο κι αλλους σαν κι αυτόν.

Με αποτελεσμα; Να ζεις μια πρωτοχρονιά σαν τη δικη μου.!

Εύχομαι και η δικη σας πρωτοχρονιά να ηταν γεματη ζεστασια, κρασί, γέλιο, χώρο κι εν δυνάμει φίλους.

Και του χρόνου!!! Καλη χρονια!

 

 

Μια συλλαβή που λείπει.

Μια λάμψη στο βλέμμα.

Ένα χαμόγελο.

Μια αγκαλιά.

Η ζεστασιά που νιώθεις μέσα σου όταν συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω, ειναι ικανή να λιώσει και βουνα!

Τρυφερότητα, οικειότητα, η αίσθηση του ανήκω (έστω και στιγμιαία).

Υπέροχη.

Και αξέχαστη.

 

 

Δε θυμάμαι αν το χω αναφέρει αλλά παω σε ψυχολόγο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα’ ψυχολογική, χωρις καμία λογικη.

Θα καταλάβετε…

Μεγάλωσα (πολύ κακώς) έχοντας την πεποίθηση ότι ειμαι ενα ωραιο, ολοστρόγγυλο και αστραφτερό ΜΗΔΕΝ.

Αυτό πρακτικά μεταφράζεται από το υπεργαματο υποσυνείδητό μου ως: «Δεν σου αξιζει τιποτα καλο. Ποτέ και για κανενα π@@στη λόγο».

Αφού έγινε το πρώτο βήμα και αφησα ολους τους μ@@@κες πισω μου, που με ταιζαν τα δικα τους εξισου ωραια μηδενικά για δεκάρια.

Εγινε και το δεύτερο βήμα, και βρηκα το 10 το καλό…

Φτάσαμε στο τρίτο βήμα.

Αυτο το βημα μοιζει με το τριτο χτύπημα στο γνωστο άσμα.

Η πρωταγωνιστρια σηκώνεται και φεύγει.

Ετσι ακριβως και η δικη μου λογική! Φευγει και μας αφήνει χρόνους.

Στο τριτο βήμα λοιπόν, το υποσυνείδητο μου (το γαμάτο, επαναλαμβάνω) προσπαθεί να με κανει να τα χαλάσω ολα αυτά τα ωραια που επιτέλους μου συμβαίνουν για να υποστηρίξει αυτό που ξέρω και εμπιστεύομαι τοσα χρόνια.

Το υπέροχο, εντελώς παράλογο: «Δε μου αξίζει!»

Στο ινσεψιον χαιρόσουν που ειχες το υποσυνείδητο σύμμαχο, να σε προστατευει απο τις ιδεες που προσπαθουσε να σου φυτεψει ο Λιο με την παρεα του.

Εδω; Τι φάση;

Πολεμάς για να αποβάλλεις αυτή την πεποίθηση σε συνειδητό επίπεδο.

Γ@μιεσαι μέχρι να τα καταφερεις.

Και μετα ερχεται το υποσυνειδητο και σου λεει round two μαγκα μου.

Κέρδισες τη μάχη αλλα οχι τον πόλεμο.

So…..

ΦΑΚ ΓΙΟΥ ΦΡΟΙΝΤ. ΦΑΚ ΓΙΟΥ.

#δύσκολη_μέρα_για_κουνέλια

I love them (Radiohead) but really not so sure about the title.

True love is never lost. I am sure of that although I am just thirty minus.

True love doesn’t need to wait.

It’s there or it is not.

What is more… is the «waiting» the most important quality of love so they named a song after it?

Recently I met THE guy. Whom i ve known for three months or sth. And I am not sure if I am in love with him. Because the previous times I were in love it felt different.

I have never experienced sth like that so I really cannot tell what it is, in one word.

But. I can definitely describe it.

This guy makes me laugh all the time. He says «well done» really often. He listens to a bunch of things that I tell him every day. He really does! Also, he drives me crazy (of course) and I do too… but the second we talk to each other it’s all gone. No kind of punishment or holding a grudge. No accusation and playing hard to get. We just work it out. Together.

I feel like he supports me 24/7. I feel safe and wanted. And this environment makes me want to become a better person. It makes me thrive. I have time for this now.

In the past, I was so consumed by inappopiate behaviours that didn’t really leave me time for anything else other than trying to make things right.

So I think that «true love» should and must be something like that. Not just something that waits or is everlasting.

True love should mean that we love the other person in a good way for us and the person. Not just for us…

So I wish you all a true love as described. Not just one that waits.

I know i am done waiting 🙂

Vodka Juniors στ αυτιά. Το Dark Poetry.

Έξω όλα γκρι. Και ψιλοβρέχει.

Μία κούπα με ζεστό και μυρωδάτο καφέ στέκεται πλάι μου. Αγέρωχη. Περήφανη.

Την κοιτάω και ξεφυσάω.

Σκέφτομαι κάτι χρήματα που μου λείπουν, το στομάχι μου γουργουρίζει, οριακά έχω σουφρώσει τα φρύδια μου, κι είμαι έτοιμη για εσωτερική γκρίνια διαρκείας.

Έφυγες κι εσύ, θυμάμαι τα παλιά, μου λείπει ο Πολυδεύκης …

Εσύ θα ξανάρθεις βέβαια, τον Πολυδεύκη θα τον δω σχετικά σύντομα και το παρελθόν λέγεται έτσι για πολύ συγκεκριμένο λόγο.

Φίλε! Σύνελθε!

Κοιτάω έξω. Να ξεφύγω λίγο από το μικρόκοσμό μου.

Άνθρωποι με μπουφάν, αυτοσχέδιες κουκουλες και βερμούδες, περπατάνε βιαστικά.

Προσεκτικά.

Να μη βραχούν.

Πλάκα έχουν!

Χαμογελάω. Από κάτι τέτοια «χαζά» καταλαβαίνω ότι η ζωή δε σταματά!

Μπορεί εγω να πάτησα εσωτερικό pause γιατί… έτσι.

Και να χαώθηκα και λίγο μόνη μου μετά, χωρίς προφανή λόγο.

Αλλά φίλε! Σύνελθε!

Είναι μια υπέροχη φθινοπωρινή μέρα και η ζεστασια του καφέ ειναι οτι πρέπει για τα συναισθηματικά κενά μου.

(Ένας freddo δε θα μπορούσε ποτέ να σταθεί αντάξιος τέτοιας περίστασης)

Ξύπνησα το πρωί και ήσουν δίπλα μου. Με την αυστηρή φωνή και το στοργικό σου βλέμμα…

I trully love my ‘present’ life!

I just forget about it some lonely noons or afternoons.

That’s all 🙂

Καθημερινή (σαφώς) βράδυ.

Μετά απο σχεδόν 10ωρο δουλειάς…

Δεν γύρισα στο σπίτι όπου με περίμεναν στοίβα τα άπλυτα,

αλλά βρέθηκα γι αλλη μία φορά στο κέντρο της Αθήνας όπου με περίμεναν (οχι ακριβώς, αλλα ταιριάζει) 3 χαμογελαστά πρόσωπα.

Παντού καλώδια, ενισχυτές και μπύρες.

Σ εναν βινταζ καναπέ, με αντίστοιχο φωτισμό βρεθηκα, φαρδιά πλατιά, να ακούω Beatles.

Help! I need somebody!

Help! Not just anybody!

Πόσο μαγικό να ακούς λαιβ μουσική, σε πρόβα φίλων αντί να είσαι χωμένος σε άλλον καναπέ και να βλέπεις netflix.

Η δημιουργία, ακόμα κι όταν δεν πρόκειται για παρθενογένεση αλλα για «απλή αντιγραφη», σε ταξιδεύει σε μονοπάτια πανέμορφα, ξεχασμένα σχεδόν λόγω της ρουτίνας, καθημερινότητας, βολής.

Go out. Do something.

Play something, write something, draw something or just take a walk.

You know what? Do nothing, just observe.

Be present.

Be alive.

DREAM.

Always. 🙂

Επιστρεφω απο διακοπές στο εξωτικό λιμανι του Πειραιά.

Παράδεισος

Δεν είναι το σπίτι μεσα στα πεύκα με θέα το απέραντο γαλάζιο.

Δεν είναι το μαγευτικό τοπίο που μοιάζει βγαλμένο από ταινία star wars και LOTR μαζί.

Δεν είναι ούτε το ηλιοκαμμένο σοκολα του δέρματός μου.

Δεν είναι το κρητικό φαγητό, οι φίλοι που δεν είχα μα απέκτησα και οι βραδιες με dancehall και τεκίλα.

Παράδεισος

Φαντάζει (μετά απο τόσα χρόνια) που μπορώ να συνεννοηθώ με έναν άνθρωπο.

Εσένα.

Παράδεισος

Φαντάζει το ότι κοιμάμαι και ξυπνάω κάθε μέρα μαζι σου.

Το ότι με κάνεις να γελάω, το ότι μιλάμε με τα μάτια, το ότι νιώθω τυχερή που είμαστε μαζί και το ότι ξέρω πως νιώθεις το ίδιο.

Θέλω απλά να φωνάξω ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ και να ακουστεί μέχρι το Βερολίνο.

🙂

Παράδεισος.