Συντάκτης: girlssideofsex

ΙΚ 35.0

ΙΚ junior μου λείπεις!

ώρες ώρες είναι σχεδόν αβάσταχτο.

Προφανώς ο εαυτός μας δεν είναι στατικός, είναι κάτι που διαρκώς αλλάζει, διαμορφώνεται, προσαρμόζεται.

Σήμερα λοιπόν, εννοείται ημέρα διακοπών, συνειδητοποίησα ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ μου λείπεις.

Εσύ η ΙΚ ετών 29- 32.

Μου λείπει η ρουτίνα σου η άτρωτη.

Μου λείπουν τα ταξίδια σου. Μου λείπουν οι τρελές γεμάτες αδρεναλίνη ιδέες σου που ήταν ένα κλικ μακριά από την υλοποίηση.

Μου λείπει που η υπομονή δεν έπιανε 16 ώρες στη μέρα σου.

Μου λείπουν τα τσαλίμια σου, το πονηρό χαμόγελο σου και η αστείρευτη θετική ενέργεια σου.

Μου λείπουν οι Παρασκευές σου που ξημέρωναν Κυριακή.

Μου λείπει που δεν ήξερες το που θα ξημερώσουν.

Μου λείπει που έπαιζες Tetris με τις προτεραιότητες λες και ήταν πίστα στον κινητό σου.

Μου λείπει που ήξερες λιγότερα και ενθουσιάζουν περισσότερο.

Μου λείπει η ελαφρώς πιο αδύναμη εκδοχή σου, ναι! μου λείπει!

Μου λείπει να σκέφτομαι για έναν! Μου λείπει η μοναξιά και το χουζούρι σου!

Μου λείπουν ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ και Η ΜΟΥΣΙΚΗ σου.

Μου λείπει το Βερολίνο σου. Μου λείπει πολύ.

Μου λείπει που άκουγες όλη μέρα ραδιόφωνο και ήξερες τα πολιτιστικά απέξω.

Μου λείπουν οι εναέριες τούμπες σου και οι γραμμωμένοι γλουτοί σου.

Μου λείπει το χάος ΣΟΥ. Μου λείπουν οι γκάφες σου.

Μου λείπει γενικά η έκδοση 30.0 (όχι η πιο παλιά).

Από την άλλη- Έκδοση 35.0

Θαυμάζω τη δύναμη σου. Θαυμάζω που κυνηγάς τα όνειρα μας. Θαυμάζω που φέρνεις τον κόσμο στα μέτρα σου. Θαυμάζω το πώς βλέπεις τη ζωή. Θαυμάζω την επιμονή και – ω ναι – την υπομονή σου. Θαυμάζω που λες ευχαριστώ και συγγνώμη σα παιδι. Θαυμάζω τη δίψα σου να μαθαίνεις όπως επίσης θαυμάζω υπέρμετρα την ευγένεια και την καλοσύνη σου. Θαυμάζω που ακόμα πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη και στον Πίτερ Παν.

Δεν είναι εύκολο το 35.0 παρ’ όλο που καμιά φορά ίσως και να φαντάζει έτσι.

ευτυχισμένη μέρα

μια ευτυχισμένη μέρα ήταν η σημερινή.

ήταν η μέρα μετά από μια μακριά νύχτα.

ήταν η μέρα μετά από ένα γερό και δύσκολο καύγα.

ήταν η μέρα με το μήνυμα «ξεκινάω, έρχομαι να σε πάρω»

ήταν η μέρα που είχε 2 ζευγάρια γυαλιά ηλίου ασορτι. ένα λευκό «μεγάλο» και ένα κόκκινο «μικρό».

ήταν η μέρα με το μπάνιο και τα ροζ καστρα.

ήταν η μέρα υπεροχής  συνάντησης με 6 Φρέντο εσπρέσσο, γάλα με παγάκια και πολλά πλαστικά  καλαμάκια.

ήταν η μέρα με τα τρανταχτά γέλια και τους Ausländer.

ήταν η μέρα με τα όμορφο σαλόνι και τα νορβηγικά ταξίδια.

ήταν η μέρα με το ντελιβερι στο κρεβάτι και

φυσικά μια ευτυχισμένη μέρα δε θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένη χωρίς 2 πιάτα μακαρόνια με κιμά.

ο γάμος είναι μια απόφαση.

η απόφαση δεν είναι για μια μέρα, για έναν τόπο και για ένα φόρεμα.

η απόφαση είναι για την ομάδα. αφορά την συνειδητή κοινή πορεία και αντίληψη του εμείς.

ο γάμος είναι η απόφαση ότι είσαι ομάδα όχι για μια χρονιά. όχι για να δεις πως θα πάει και να κοιτάς για μεταγραφή, αλλά για όσο πάει.

και δεν πάει μόνο του. θέλει δύο για να πάει.

αυτό είναι ο γάμος και είναι απαιτητική συνθήκη.

Από την άλλη ΑΥΤΗ είναι μια ευτυχισμένη μέρα.

Για μένα η σημερινή μέρα είχε αξία μεγαλύτερη από εκείνη με το λευκό φόρεμα και το (ομολογουμένως αξέχαστο) πάρτυ.

αυτό ήταν διασκέδαση και η διασκέδαση είναι…εύκολη. καμιά σχέση με την ευτυχία.

ο γάμος εξ ορισμού, δεν εμπεριέχει καμία από τις δύο έννοιες.

Όμως είναι μεγάλη η ευτυχία τις ημέρες όπου το καταφέρνει.

Αρχές Αυγούστου του ’25 και η ευτυχισμένη μέρα.

Το κεφάλαιο Μητσος

Ένα από τα μεγαλα κεφάλαια στη ζωή μου.

Αν και αναφέρω συχνά τον Πολυδεύκη εδώ, ίσως επειδή μου έλειπε περισσότερο, δε σημαίνει ότι μονοπωλούσε την καρδιά μου ως φίλος.

Ιδού Μήτσος.

Ενώ λοιπόν μετά από μεγάλο καθημερινό αγώνα να συμφιλίωσω την επί 10 χρόνια  ελεύθερη επαγγελματία- πανιά- ποτά- Βερολίνο με την 1 χρόνο υπάλληλο- μαμα- σουπερμάρκετ- baby swimming και μπορώ να πω ότι εδώ και 2 μέρες πάει σημαντικά καλύτερα…

Έρχεται μήνυμα από το Μήτσο. Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα  βιντεάκι από τα παλιά.

Τότε που περνούσαμε ώρες ατελείωτες στο μπλε λύκο να τριγυρνάμε τις μικρές ώρες από κέντρο Άλιμο γιατί κι εγώ θα βαριομουνα να πάω με τα μέσα, να τραγουδάμε από muse μέχρι Μποφίλιου.

και ξαφνικά να τα δάκρυα ποτάμι…

Τι ποτά έχουμε πιει τι τραγούδια τι ιστορίες τι εξομολογήσεις τι έρωτες διαφωνίες τι απόσταση μετα ξανα-μαζι.

Τον Μήτσο τον ξέρω από τα 17 🙂 Μιλούσαμε στο msn για το επαγγελματικό μας μέλλον.

Από το Μήτσο γνώρισα τον Ψηλό, τον Κ, την Ελένη.

Εκεί να δεις αναμνήσεις και μαγικές στιγμές.

Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους φίλους μου το έχω πει πολλές φορές και είμαι πολύ τυχερή που έχω ζήσει ο.τι ζησει μαζί τους.

Από Πατησίων μέχρι Βουλιαγμένης, από Πράγα Βουδαπέστη, από τα σεπτούμ και τα τατουάζ μέχρι τα βινύλια το συλλεκτικό Χάρι Πότερ και το σημαντικότερο: από τη Βανδή μέχρι τη Μπιορκ: θα σ αγαπώ ως το άπειρο κι ακόμα παραπέρα.

Και τα χιλιόμετρα όπως η ηλικία, δεν είναι παρά ένας αριθμός.

Ευτυχώς τα δάκρυα δε μετριούνται, ακόμα εδώ θα ήμασταν!

Φιλιά.

Εργοτάξιο

Η ζωή μου τον τελευταίο χρόνο πραγματικά θυμίζει εργοτάξιο.

Όλο κάτι γίνεται, όλο κάτι περιμένεις, όλο κάτι προκύπτει, προχωράς, χαίρεσαι.

Μετά παίρνεις απόσταση λες: πωωωω καλό γίνεται αλλά έχει ακόμα.

Και ξανά κάτι γίνεται, κάτι περιμένεις, προχωράς χαίρεσαι.

Θέλει πολλή πολλή υπομονή πολλή. Επιμονή και Παρωπίδες. Αμε! Είναι καλές καμιά φορά οι παρωπίδες, μόνο μπροστά.

Και παγωτό.

Δεν έχω ιδέα γιατί μπήκα να γράψω, συνήθως μοιράζομαι «συμπεράσματα» αλλά μάλλον σήμερα ψάχνω από κάπου δύναμη.

(Δε βρήκα παγωτό)

Δευτέρα αύριο.

Πάλι εργοτάξιο.

Θα βάλουμε το κράνος μας και θα ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Όπως έχω ξαναπεί αν μη τι άλλο η ελπίδα σκοτώνεται πολύ πολύ πολύ δύσκολα. Μονή της δε νομίζω ότι πεθαίνει, ούτε καν τελευταία.

Με αγάπη,

ΙΚ

Ουράνια Κουνέλια

Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων κατεβήκαμε οικογενειακώς στο κέντρο της πόλης. Θέλαμε να τη χαρούμε πολύβουη και στολισμένη.

Με τα γυαλιά ηλίου στα μαλλιά και ύστερα στα μάτια βρεθήκαμε σιγά σιγά στη λίμνη.

Καλλιτέχνες έπαιζαν πιάνο, σαντούρι και άλλοι τραγουδούσαν .

Υπήρχαν κι αλλες οικογένειες, πολλά ζευγάρια αλλα και παρέες. Κάθε τρεις και λίγο έβλεπες παιδια με γαλότσες και πολυχρωμους σκούφους να μετακινούνται προς πάσα κατεύθυνση.

Ακομη υπήρχαν και αυτοι που παρά το κρύο και τους εορτασμούς δε χαλασαν τη ρουτινα τους και έκαναν γυμναστική!

Που θέλω να καταλήξω; ότι ενω φαινομενικά γινόταν ένας χαμός, η ατμόσφαιρα απέπνεε τόση  ηρεμία που σχεδόν σε καθηλώνε. Δεν είχα ξανανιώσει κατι τέτοιο, τόσο έντονο.

Βρεθηκα λοιπον μονη μου, στην ξύλινη εξέδρα οκλαδόν, δίπλα σε κάτι κύκνους.

Ο ήλιος, ο ουρανός, το νερο, το χιονισμένο τοπίο, οι γλάροι, ο κύριος που ψαρεύει.

Ηταν σα να ΕΠΡΕΠΕ να σταματήσω να περπαταω να ΕΠΡΕΠΕ να σταματησω να σκέφτομαι, να ΕΠΡΕΠΕ να σταματήσω να φοβάμαι.

(Οι άλλοι συνέχισαν κανονικά, θα τους συναντούσα αργότερα)

Λίγο πριν μπορώ να γράψω εδώ, διάβασα ένα απόφθεγμα του Milorad Pavić σύμφωνα με το οποίο «Η κατεύθυνση κατά την οποία ο φόβος σου μεγαλώνει, είναι η σωστή».

Χαίρομαι λοιπον που κατά το μυθοστοριγραφο τα πηγαίνω περίφημα, αλλά πιο πολύ χαίρομαι για εκείνη τη στιγμή που το περιβάλλον μού επιβλήθηκε. Που  ΕΠΡΕΠΕ να δεχτώ τη γαλήνη και ΕΠΡΕΠΕ να υποταχτω για λίγο στο τίποτα.

«Τι κανεις; Τίποτα. Τι σκέφτεσαι; Τίποτα. Τι ακολουθεί; δε ξέρω δε το σκέφτομαι, τίποτα.».

Εκείνη τη στιγμή, τη στιγμη του τίποτα, εμφανίστηκε στον ουρανό ένα λευκό κουνελι από σύννεφα.

Ηταν σα να χοροπηδάει προς τις σκέψεις μου και τελικά να τις τρώει μια μια.

Και όσο τις έτρωγε τόσο φουντώνε και τόσο πεταγοντουσαν ψηλά τα αυτιά του.

Και όσο τις έτρωγε τόσο πιο φουντωτή αισθανόμουν κι εγώ και γέμιζα γέμιζα γέμιζα, μέχρι που έσκασα από ηρεμία, και μόνο τότε πήρα μια ανάσα, χαμογέλασα και σηκώθηκα.

«-Που είστε; έγραφε το μήνυμα.

-Τέλεια, μια μηλόπιτα πάρτε μου και σε 5′ είμαι εκει.»

Η αγάπη είναι σπουδαία και τεράστια και δυνατή. Το ίδιο και η ηρεμία. Η αγάπη καμία φορά δε φτάνει, και μπορεί κανείς να πληγωθεί. Η ηρεμία δεν πληγώνει. Μόνο θεραπεύει.

Πόσο τυχερή είμαι που βρήκα και τις δύο.

Δε θα έκανα βόλτα στη λίμνη διαφορετικά, και δε θα είχα δει ποτέ με τα μάτια μου κουνέλια που τρωνε τις σκέψεις και πετάνε με τα αφτιά τους.

Κάπου εδώ έφτασε το τέλος της γραφής μα και της χρονιάς.

Εύχομαι πολλές στιγμές ηρεμίας, υγεία, δύναμη και φαντασία.

Μακάρι να μετατρέπουμε κάθε πρόκληση και φόβο σε ουράνια- παραμυθένια περιπέτεια.

Πολλά φιλιά και χρονιά πολλά!

Τα κεφτεδάκια

Πάντα έλεγα γι αυτούς που έχουν παιδιά ότι «υπάρχουν 2 κύρια είδη λουομένων:

αυτοί που κουβαλάνε μπύρες και αυτοί που κουβαλάνε τα (τάπερ με) κεφτεδάκια.»

(τότε. τώρα κουβαλαμε βιολογικά φρούτα και σπόρους τσία)

Δεν ήθελα να είμαι στην ομάδα κεφτεδάκια.

Ήθελα να φοράω το πολύχρωμο μαγιό μου, να φαίνεται ότι κάνω πανιά από τις γραμμωσεις στα χέρια και στην κοιλιά , να έχω τα στριφτα στην τσάντα μαζί με την πετσέτα και χρήματα για να πίνω sol με λεμόνι.

Σήμερα, ανήκω στην ομάδα κεφτεδάκια.

Κουβαλάω μια τσάντα 32l τίγκα.

Κάνω κεφάλι με μισή μπύρα, το κάπνισμα ανήκει στο παρελθόν, φοράω ένα μαγιό της μαμάς μου, γιατί το σώμα μου δεν έχει επανέλθει ΜΑ συνειδητοποιώ ότι τελικά… δε με νοιάζει και πολύ.

Εάν θέλω μπύρα, πίνω χωρίς αλκοόλ και το ότι κουβαλάω σνακ στην παραλία μου γλιτώνει χρόνο χρήμα και θερμίδες.

Πριν το παιδί άκουγα «θα προσαρμοστείς εσύ στο παιδί ή το παιδί σ εσένα»

Και όμως. Το παιδί είναι σαν κάθε άλλη σχέση.

Απαιτεί τροποποιήσεις και από τις 2 πλευρές. Δεν είναι ούτε μονο ασπρο, ούτε μονο μαύρο.

Το παιδί θα πάει για μπάνιο γιατί ΕΣΥ το θέλησες, αλλα κι εσύ θα κατσεις 2 ωρες αντί για 102 στην αμμουδιά γιατί ΤΟ ΠΑΙΔΙ πρέπει να φάει και να ξεκουραστεί.

Θα πας στην παραλία με θερμός και τάπερ ΑΛΛΑ εάν θες, θα πιείς και τη μπύρα σου με ή χωρίς αλκοόλ.

Το σώμα θα επανέλθει και του χρόνου θα φοράς και πάλι το πολύχρωμο μαγιό σου.

Δε θα πας βέβαια στην παραλία νταλα μεσημέρι … γιατί τώρα σε νοιάζει! Αλλά δε σημαίνει ότι θα χάσεις κάτι από όσα είχες.

Είναι απλά, διαφορετικά. Μαγικά διαφορετικά.

Ζητώ συγγνώμη απ την ομάδα κεφτεδάκια που τόσα χρονια σνομπάρα.

Έχει κι αυτή τη νοστιμιά της  🙂

Team Work

Σε μια σχέση πάντα μπαίνει ο εγωισμός στη μέση. Θέλοντας και μη.

«Εγώ ξέρω καλύτερα, εγώ θα το έκανα έτσι, εγώ έκανα λάθος αλλά δε ζητάω συγγνώμη γιατί τι είμαστε; τίποτα αδύναμοι;»

Πόσο οικεία σας φαίνονται άραγε όλα αυτά;

Σε μια σχέση όμως, τα μέλη είναι συμπαίκτες Όχι αντίπαλοι. Για να νικήσει η ομάδα, πρέπει να υπάρχει συνεργασία.

Συνεργασία σημαίνει υποχώρηση, σημαίνει αναγνωρίζω τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία τόσο τα δικά μου όσο και του «συμπαίκτη» μου.

Το κυριότερο όμως είναι αυτόν τον τρόπο σκέψεις να τον έχουν και τα 2 μέλη.

Να ξέρουν δηλαδή πως, ακόμα κι αν ξεχνιούνται για λίγο και νομίζουν ότι είναι εχθροί,  στο τέλος της ημέρας μόνο  οι 2 τους μένουν, και αυτοί είναι η ομάδα.

🙂

Πόσο ανακουφιστικό είναι να βλέπεις αγκαλιασμένος ένα επεισόδιο στο νετφλιξ, μετά από μια αρκετά έντονη μέρα, χωρίς να μεσολαβήσει διάλογος;

Θα γίνει και αυτός!

Αλλά πόσο ωραίο είναι το «pilot» της σχέσης να βασίζεται στην ομόνοια και όχι στον εγωισμό. Στο δάσος και όχι στο δέντρο.

Σ. Σε ευχαριστώ 🙂

Η μάχη των Φύλων

Ίσως έχω ξαναγράψει κάτι με αυτό τον τίτλο… διαχρονικά επίκαιρος.

Χθες το βράδυ στα καλά καθούμενα παίρνω ένα οργισμένο μήνυμα από ένα φίλο μου, όπου με ενημέρωνε ότι η (για πάρα πολλά χρόνια) πρώην του μάλλον παντρεύεται καθώς από το πουθενά του ζήτησε να βρεθούν.

Τελικά η κοπέλα όντως παντρεύεται και πιθανά, ήθελε να του το πει η ίδια.

Αφού του εξήγησα το σκεπτικό μου, που συμφωνεί με την πρώην κοπέλα του, κατέληξε πάλι θυμωμένα στο «έχουμε προχωρήσει και οι δύο».

Κανόνας νο 1.

Όταν όντως προχωράς, σημάνει είτε ότι αδιαφορείς για το τι κάνει και τι όχι ο άλλος ή εάν τον αγαπάς ακόμα (ανθρώπινα), ίσως και να χαρείς γι αυτόν.

Προφανώς και στιγμιαία κάτι θα νιώσεις δεν είμαστε και ρομπότ, αλλά σ τ ι γ μ ι α ι α.

Επίσης έχω βαρεθεί να ακούω «Ναι ρε αυτός τα έχει με την τάδε τώρα, προχώρησε».

Μάγκα μου το ποσό προχωράει ή όχι κάποιος, μόνο ο ίδιος το ξέρει. Δεν είναι κάτι που «φαίνεται». Η για να το πω και διαφορετικά… είναι κάτι που εύκολα «μασκαρευεται».

Ξέρω από μένα την ίδια, πόσες «ευτυχισμένες» σχέσεις έκανα μέχρι να προχωρήσω όντως.

Το προχωράω δεν σημαίνει κοιμάμαι κάθε βράδυ με τον ίδιο άνθρωπο, ούτε σημαίνει συγκατοικώ, ούτε σημαίνει κάνω εκδρομές.

Όλα τα παραπάνω, χωρίς την αντίστοιχη εσωτερική δουλειά, είναι απλά ένας εξαιρετικός αντιπερισπασμός. 100% κοινωνικά αποδεκτός!

Κανόνας νο2.

Εαν σέβεσαι και εκτιμάς κάποιον και τον αγαπάς μη σου πω κιόλας, όπως λέγαμε πριν, θέλεις να τον προστατεύσεις. Βγαίνει ενστικτωδώς. Όλα αυτά προϋποθέτουν υγιείς σχέσεις πάντα.

Δεν θα μου άρεσε να μάθω για τον κολλητό μου κάτι από άλλη πηγή.

Κάπως έτσι, όταν συμβαίνει κάτι μεγάλο στη ζωή μας που ξέρουμε ότι θα έχει αντίκτυπο στους άλλους (έστω και μικρό) θέλουμε να τους προειδοποιήσουμε.

Δε θέλουμε ο ανρθωπος που εκτιμάμε να είναι «ο μαλακάς στο τραπεζι».

Να ξέρουν όλοι ότι παντρεύεται η πρώην σου, κι εσύ όχι.

Ούτε να το μάθεις από κάποιον καλοθελητη μια ανέμελη Κυριακή με λιακάδα, ενώ στρίβεις το τσιγάρο σου.

Τέλος οι κανόνες. 🙂

Όταν λοιπόν μοιράστηκα την παραπάνω ιστορία με γυναίκες/ φίλες μου, είχαμε την ίδια οπτική.

Όταν όμως το έκανα με άντρες/ φίλους μου, είχαν την οπτική του πρωταγωνιστή.

Και εκει εξεπλάγην!!!

Κατάλαβα πως κάτι «αυταποδεικτο» στα δικά μου μάτια, φαντάζει εντελώς διαφορετικό στα μάτια των ανδρών του κύκλου μου.

Δεν θέλω να κάνω εικασίες για το τι πιστεύουν εκείνοι, γιατί όταν ρώτησα, απάντηση δε πήρα.

Σε κάθε περίπτωση προβληματίστηκα.

Είναι δυνατόν να μη μπορείς να ξεχωρίσεις το φίλο απ τον εχθρό; είναι δυνατόν επειδη χώρισες με έναν άνθρωπο να υποθέτεις ότι θέλει το κακο σου; είναι δυνατόν να μη μπορείς να ξεχωρίσεις την προστασία απ την επίθεση;

Δεν το παίζω ειδήμων, ίσως είμαι εγώ αυτή που δε μπορεί να τα ξεχωρίσει… αλλά είναι δυνατόν;

Summer of 2023/ Η Ανάβαση.

Αυτό κι αν ήταν.

Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι η τελευταία φορά…

Είτε πρόκειται για κάτι όμορφο, είτε για κάτι στενάχωρο.

Το καλοκαίρι του 23, που δε με τρέλανε κιόλας, να τα λέμε και αυτά, ήταν το τελευταίο του είδους του.

Μετά από ειλικρινά πολλές συγκυρίες, βρέθηκα αντιμέτωπη με εξίσου πολλές σημαντικές και μη ανατρέψιμες καταστάσεις, γνωστές και ως ΑΛΛΑΓΕΣ.

Γενικά εμένα οι αλλαγές είναι το φόρτε μου.

Τις βλέπω σαν προκλήσεις.

Φέτος όμως το κοντέρ Αλλαγές- Ιωάννα έγραψε 5-0 από το πρώτο ημίχρονο.

Ήμουνα το λιγότερο χαμένη… έπρεπε να αναδιαμόρφωσω πολλά σχέδια, να αναβάλλω στόχους και όνειρα και να φανταστω μια διαφορετική ζωή, που δεν ήμουν διαθετιθεμένη να φανταστω- σχεδιάσω- οργανώσω άμεσα. Για κανένα λόγο.

Πέρασαν οι μήνες, ηρέμησα, δεν ήταν εύκολο, και τελικά κατάφερα τη φαντασία.

Πέρασαν άλλες λίγες μέρες, πέρασα στο σχεδιασμό και τον επόμενο μήνα θα μπω και στην οργάνωση.

Μέσα απ όλη αυτή τη διαδικασία θυμήθηκα ότι το βουνό πάντα μας φαίνεται πελώριο από κάτω αλλά όσο περπατάς, ένα βήμα τη φορά, ένα ακόμα βήμα, άντε κι άλλο ένα, δεν φαίνεται πια τόσο τρομακτικό.

Αρκεί να περπατήσεις.

Και να μη κάθεσαι σα το χανο να το κοιτάς.

Κάποιοι χαραμιζουν τη ζωή τους να το κοιτούν. Κάποιοι κάνουν ότι δε το βλέπουν (είναι οι αγαπημένοι μου αυτοί) και κάποιοι κάνουν αυτό το πρωτο βήμα.

Be the Walker.

Θεωρώ τον εαυτό μου δυνατό και θεωρώ ότι έχω ρίξει πολύ περπάτημα. Δεν το ήθελα και αυτό το βουνο… παρ’ όλα αυτά δε θα σταματήσω ποτέ να περπατάω.

«Εγώ θα πάω»

Είναι συναρπαστικό το πως μια φράση, για χρόνια αρνητικά φορτισμένη, αποτέλεσε τελικά το σύνθημα της «απελευθερωσης».

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για αρκετά χρόνια συναπτά ερωτικές σχέσεις αλληλεξάρτησης. Τοξικότατες. Εντονότατες. Χρονιότατες.

Σε αυτές τις σχέσεις (σίγουρα το έχω ξαναγράψει) δεν υπήρχε πουθενά το «μαζί». Υπήρχε το «ΕΓΩ θα πάω, θα κάνω, θα δω…».

Όταν ο άλλος σε αποκλείει με αυτόν τον τρόπο κι εσύ έχεις τα συναισθηματικά σου θέματα αδούλευτα ακομα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξάρτηση.

«Γιατί να πας μόνος σου; έμενα δε με θες; πάμε μαζί». Ειναι το πασίγνωστο: όσο σε φτύνω, τόσο στη δίνω. Με λίγο διαφορετική έκφανση. 🙂

Οι σχέσεις τελείωσαν, τα χρόνια πέρασαν, η θεραπεία έγινε.

Στην τελευταία μου σχέση λοιπόν, που είναι και η πιο ισορροπημένη έως σημερα, ξυπνάω μια μέρα με μια απόφαση παρμένη.

Είχα ενα ονειρο εδώ και κάποια χρόνια… Το δούλευα μέσα μου, το δούλευα και ξύπνησα εκείνη τη Τετάρτη για να πω στο σύντροφο μου:

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ.

Σχεδόν δε το πίστευα ότι έβγαινε αυτή η φράση απ το στόμα μου.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ λοιπόν και αντί να είναι φυλακή είναι Ελευθερία.

Όταν μπορείς να είσαι μόνος σου καλά είσαι ελεύθερος. Όταν λες «Εγώ θα παω» και το εννοείς, δε το λες για να δημιουργήσεις μια κατάσταση, τότε είσαι ελεύθερος. Και τότε μπορείς να έχεις οποία σχέση θέλεις γιατί δε τη χρειάζεσαι.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, δεν σε έχω ανάγκη. Για να είμαι μαζί σου, σημαίνει ότι σε επέλεξα. Συνειδητά. Όχι για να καλύψω/ ξεπεράσω/ προσπεράσω κάτι.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, δεν είναι εγωισμός. Ειναι προσήλωση στο στόχο, είναι κυνηγάω τα όνειρα μου, είναι σου δηλώνω μια επιθυμία και ταυτόχρονα σου δίνω μια επιλογή.

Δε θέλω να χωρίσω. Αλλά προτεραιότητα μου ειμαι εγώ. Θέλεις να συμπορευτούμε; θα χαρώ πολύ. Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου δίπλα μου; σα δύο παράλληλες γραμμες; Εάν μπορείς και θέλεις, θα είμαι η πιο ευτυχισμένη του κόσμου.

Εάν δε θέλεις, θα κλάψω θα στεναχωρηθω θα θα θα … θα είμαι καλά όμως. Γιατί το θέλω, είναι το όνειρο μου και ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ.

Δεν ξέρω… μου φαίνεται συγκλονιστικό το πως από ένα καλά κλειδωμένο οικοσιτο κουνέλι με ανησυχίες ανεξαρτησίας, φαίνεται να έχω γίνει οντως μια ανεξάρτητη γυναίκα.

Ειμαι καλή και στοργική σύντροφος, που όμως δεν θυσιάζει τα όνειρα της (δυστυχώς η ευτυχώς) για κανέναν. Εάν ταιριάζουν οι δρόμοι μας, εννοείται ότι θέλω να είμαστε μαζί.

Δεν σε αποκλείω, σε προσκαλώ!

Εάν όχι, θα ακολουθήσει ο καθένας το δρόμο του και στο (πολύ) τέλος της ημέρας θα είμαστε και οι δύο χαρούμενοι.

«Για ταξίδια που δεν ήθελες, τι σε πιάνει και πάλι κλαίς; Έλα πάμε και αντίο μη λες».Έτσι λέει ο Κώστας Μακεδόνας και δε συμφωνώ εξολοκλήρου αλλά θα σταθώ στο πρώτο σκέλος μόνο.

Εάν κάτι δε το θέλεις, μη το κάνεις.

Δε γινεται να τα έχουμε όλα πάντοτε. Ίσως ματαιωνεται ένα όνειρο σου, Ναι.. Για να ζήσει ένα άλλο όμως 🙂

Εκεί είναι που πρέπει να διαλέξεις τι θέλεις από τα δύο και δεν είναι εύκολη απόφαση.

Εγω θα παω λοιπόν. Δε θέλω να ζω άλλο έδω. Loud n Proud.

Και να ξερεις οτι σε αγαπώ*.

Έρθεις δεν έρθεις.

*πολύ.