Closures 1

Θέλω να γράψω κάτι, έχω αυτό που λένε… έμπνευση. Η μάλλον έχω διάθεση! Αλλά δεν έχω νέες ιστορίες και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου σε αυτό το μπλογκ (σε επίπεδο: να δημιουργώ απ το μυαλό μου γεγονότα. Άλλο η σάλτσα :p) όποτε θα γράψω τα κλοζουρς των ιστοριών που βρίσκονται ήδη εδώ. Έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του!
Πάμε λοιπόν. Ακούμε Suspirium και ξεκινάμε.

1. H πρώτη φορά και Τα Πάρτυ : Μετά τον «χωρισμό», είχαμε 2 χρόνια να μιλήσουμε. Μετά μου ζητούσε συγγνώμη για 2 χρόνια και βρισκόμασταν αραιά και που για κατς απ. Το τελευταίο κατς απ, μας ε-κατς-ε αρκετά καλά θα έλεγα, τόσο που κάνουμε σάλσα και ταξίδια μαζί. Σε φιλικό πάντα επίπεδο. Ιδιαίτερη σχέση, δεν είναι όμως όλες έτσι;

2. Ο Θαρραλέος Τσιφούτης : Εκείνο το βράδυ δεν είχε φερθεί εντελώς σα μαλάκας. Αυτό το έκανε 2 μήνες μετά και το ξανάκανε 2 χρόνια αργότερα. Εκείνο το βράδυ λοιπόν αφού ντύθηκα κλαίγοντας, του ζήτησα να έρθει μαζί μου, μέχρι το δικό μου σπίτι γιατί δεν ήθελα να είμαι μόνη μου. Ήρθε! Να τα λέμε κι αυτά. 2 μήνες μετά… είχαμε κανονίσει να πάω στο Μόναχο όπου ζούσε- σπούδαζε. Πήγα. Είχε άλλη (από πριν) το έμαθα πολύ αργότερα και φυσικά όχι απ τον ίδιο. Ο λόγος που το αναφέρω είναι ότι περάσαμε 14 ώρες μόνο οι δυο μας, κατά τη διάρκεια των οποίων μου είπε άπειρες φορές ότι είναι ολομόναχος (ο καημένος) και ΚΥΡΙΩΣ τόλμησε να μου πει ότι μου φέρθηκε άψογα, ότι δεν είχαμε τίποτα και ότι οι προηγούμενοι 10 μήνες και τα σχέδια που κάναμε (μαζί) ήταν μέσα στο μυαλό ΜΟΥ. Τότε λοιπόν, στο μετρό του Μονάχου, του μίλησα όπως δεν είχα μιλήσει σε κανέναν. Χρησιμοποίησα επιτέλους όλη την οξυδέρκειά, όλη τη σπιρτάδα και όλη την ευστοχία που διαθέτω, με αποτέλεσμα να μου πει ο κύριος τελικά: «Ντρέπομαι να σε κοιτάξω». Εξαιτίας αυτής της ατάκας τον λέω κύριο. Μετά ήρθε το μετρό μου, ανέβηκα, κατέβηκα και η βραδιά έληξε οσκαρικά, με εμένα να προχωράω μόνη, το χάραμα, σε ένα δρόμο τίγκα στα μπουρδέλα, με ένα κόκκινο μοντγκόμερι, μάτια κόκκινα απ το θυμό και μάγουλα απ το κρύο. Ακριβώς τότε ξεκίνησε να χιονίζει. Ακόμα πιο πρόσφατη ενημέρωση καθώς ο κόσμος είναι ΤΟΣΟ μικρός, 2 χρόνια αργότερα: χώρισε την Μοναχ-ική και τα εφτιαξε με την κολλητη του και πρωην καλή μου φίλη. Toυς συνάντησα τυχαία σ ένα μαγαζί. Αυτη ειχε ενα έντονα γαλαζοπρασσινο χρωμα (και στα μάτια αλλα κυρίως στη μούρη) μόλις με αντίκρισε. Εκείνος χάρηκε που με είδε στην αρχή αλλα όταν συνειδητοποίησε το μέγεθος της «καταστροφής» απλα πάγωσε το χαμόγελο του. Εγώ με τη σειρά μου, έπαιζα με αναψοκοκκινισμενο μάγουλο λόγω τσίπουρου και ταραχής αλλάααα αγέρωχο βλεμμα ❤

3. O κύριος του κυρίου : Αυτός ο άνθρωπος είναι η απόδειξη ότι η λεπτομέρεια την κάνει τη διαφορά. Το σεξ ήταν καλό. Ήταν! Αλλά η «γυφτιά», ας μου επιτραπεί η λέξη, σε κάνει να ξεχνάς μέχρι και αυτό. Δε γίνεται να θες να πηδήξεις, να μην έχεις αγοράσει ούτε durex (γιατί έχει αυτή), να τρως τζάμπα σπίτι της, να την καλείς στο δικό σου και να μη της προσφέρεις καν απ το φαγητό που ήδη έχεις παραγγείλει. Τζάμπα φαί, τζάμπα @@@, τζάμπα προφυλακτικά, τζάμπα όλα. Γι αυτό κι εγώ του τράκαρα το αυτοκίνητο, κυριολεκτικά, (κατά λάθος, ειλικρινά) έξω απ τη ΓΑΔΑ. E μαααααα.

Όλα εκεί πληρώθηκαν!