Σκόνη και Θρύψαλα

Είχα μόλις αρχίσει να ζω το μεγάλο έρωτα.

Εκείνον που σε σημαδεύει για πάντα στην καρδιά και ενίοτε στην αριστερή ωμοπλάτη, στη γάμπα, στα πλευρά ή όπου βολέψει τον τατουατζή εν πάση περιπτώσει.

Εκείνον, που νιώθεις ένα με τον άλλον, δεν μπορείς να κοιμηθείς, θέλεις να είστε συνέχεια μαζί, μονίμως χαμογελάς, ίσως κόβεται και η όρεξη σε κάποιους (φήμες λένε).

Αυτόν λοιπόν ζούσαμε κι εμείς περίπου 10 χρόνια πριν.

Έλα όμως που μετά από ένα φανταστικό καλοκαίρι γεμάτο σλιπινγκ μπαγκ, ιδρωμένα σεντόνια, πορτοκαλόπιτες και ελαφριά εγκαύματα η μοίρα θέλησε να χωριστούμε.

Αυτός εδώ, 2 ώρες μακριά με το αεροπλάνο εγώ.

Και να τα πήγαινε- έλα, και να τα τσεκ- ιν, και να αυξάνονται τα μίλια εξαργύρωσης για σχεδόν δυο χρόνια.

Ώσπου, αναπόφευκτα βρεθήκαμε σε φάση «break» κατά Ρος Γκέλερ και Ρέιτσελ Γκριν.

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, με βρήκε να κλαίω με αναφιλητά και να τρώω μακαρόνια ενώ εκείνον σε ανέμελο φοιτητικό πάρτι να κάνει ανέμελο φοιτητικό σεξ (προφανώς δεν είχα ιδέα).

Την επόμενη μέρα, καταλαβαίνουμε ως δια μαγείας το «επιπόλαιο» της απόφασης, και σφυρίζουμε από κοινού τη λήξη του ταιμαουτ.

Ξανά καρδιοχτύπια, ξανά skype κλίσεις με το κιλό και περνάνε ακόμα 4 ροζ μήνες.

Μία αποφράδα μέρα του Φλεβάρη μου λέει η αγάπη μου

– Σε παρακαλώ, μη με πάρεις αύριο 5-8 γιατί δε θα το σηκώσω.

-Γιατί δε θα το σηκώσεις λατρεία μου;

Ρωτάω ελαφρώς συγχυσμένη.

-Δεν μπορώ να σου πω αστέρι μου

Ακολουθεί η ίδια συζήτηση σε επανάληψη για κανένα 15′ ώσπου αποφασίζει επιτέλους να ρίξει φως στο τούνελ.

Στα πλαίσια του «σ’ αγαπάω πάρα πολύ, θέλω μόνο εσένα, δε θέλω να έχουμε μυστικά» μου πετάει ο αγαπημένος μου την κεραμίδα στο δόξα πατρί.

Οι σφυγμοί σε ελεύθερη πτώση, η καρδία με κακώσεις, το μυαλό ξεκάθαρα νεκρό και το καρούμπαλο να φουσκώνει.

Δε φτάνει χρυσέ μου που είχε γίνει το κακό once, θα βγείτε και για καφέ κιόλας;

– Είναι πολύ κουλ αυτή

Μου απαντάει.

– Δεν είχε δεθεί συναισθηματικά.

Κούνια που τον κούναγε το δικό μου τον Σουηδό.

Η χυλόπιτα, εν τέλει, ήταν αναπόφευκτη και οδήγησε τη λεγάμενη να μου στέλνει στο ινμποξ (ξέφραγο αμπέλι τα δεδομένα τότε) ότι: eim4i mia f3t0la.

Θυμάμαι είχα ανατρέξει αμέσως στο γκουγκλ τρανσλειτ για αποκρυπτογράφηση και βρήκα πως επρόκειτο για υβριστικού περιεχομένου ατάκα της εποχής.

Το ξεπερνάω κι αυτό με όση αξιοπρέπεια μου είχε απομείνει (πολύ πολύ λίγη) και καταλήγω μπροστά στη μελιτζανί οθόνη του dell να βλέπω την αγάπη μου σε αναμμένα κάρβουνα.

Ενώ λοιπόν περιμένω ανυπόμονα ένα συγνώμη για τη ραγισμένη μου καρδιά μαζί με κάποια δάκρυα μεταμέλειας, γιατί όχι;

Έλαβα από την Αθήνα με αγάπη (πάντα) το εξής:

«Λυπάμαι που έγιναν όλα αυτά αλλά βιάζομαι, με περιμένουν τα παιδιά, έχουμε να πάμε σ ένα πάρτι και είχαμε χωρίσει τότε. Σ΄αγαπώ.»

Σκόνη και θρύψαλα λοιπόν και νύχτα, παρ’ τον!