Ταξίδια! Είναι ο τίτλος αυτού του… κειμένου.

Δεν περίμενα ποτέ ότι κάτι που ξεκίνησε τυχαία πριν 8 χρόνια θα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού και κατ’ επέκταση της ζωής μου.

Έχω «θυσιάσει» κομμάτι της ανεξαρτησίας μου γι αυτά, και έχω στηρίξει σημαντικές αποφάσεις της ζωής μου σε αυτά.

Ας εξηγήσουμε τώρα τι εννοεί ο ποιητής.

Κατά τα ένδοξα φοιτητικά μου χρόνια εμένα μόνη μου.

Γυρνώντας πίσω στη Ελλάδα, εμένα πάλι μόνη μου.

Διαπίστωσα αρκετά σύντομα όμως, ότι 6 ταξίδια το χρόνο δεν πάνε μαζί με βασικό μισθό και νοίκι.

Σκέφτηκα να γίνω trophy wife αλλά δεν είμαι αρκετά ξανθιά, οπότε αναγκαστικά επέστρεψα στο παιδικό δωμάτιο με τη μανούλα και το σκύλο μου.

Προσωρινά.

Πάμε παρακάτω.

Είμαι s1ngle.

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο επόμενος φίλος μου να μην ταξιδεύει. Μα καμία όμως.

Έχω απορρίψει συνειδητά άτομα λόγω αυτού, αφού έχω ιδρώσει πρώτα, μήπως και καταφέρω να τους σαγηνεύσει ο κόσμος του Γκιουλιβερ.

Αν δεν σε ψήνει φίλε μου, από δω πάνε κι άλλοι.

Ακόμα και τις έσχατες στιγμές που πάλι εσένα σκέφτομαι, ξέρω ότι δε θα το υποστηρίζες (για τους δικούς σου λόγους) και παίρνω δύναμη.

Βαδίζω σωστά!

Τα ταξίδια λοιπόν είναι κάτι το λυτρωτικό για μένα κι άκρως ανανεωτικό.

Είναι σα να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα ενώ είσαι όμως σ αυτή.

Νιώθεις όπως όταν διαβάζεις ένα πολύ ωραίο βιβλίο, που «μπαίνεις» μέσα στις σελίδες του, μόνο που τώρα είσαι εσύ ο ήρωας και κάνεις εσύ κουμάντο.

Μια διαφήμιση έλεγε ότι το ταξίδι ξεκινάει όταν κλείσεις τα εισιτήρια.

Στην πραγματικότητα το ταξίδι ξεκινάει από τότε που θα το σκεφτείς.

Από εκείνη τη στιγμή είσαι ήδη σε έναν άλλο κόσμο.

Φανταστικό για τη ώρα που ξέρεις όμως ότι θα γίνει «άμεσα» πραγματικός.

Έχεις χαρά, έχεις ενθουσιασμό, έχεις ανυπομονησία μέχρι που φτάνεις επιτέλους.

Έχεις δυσκολίες ή ανατροπές (the most funny and wonderful stories are made out of them).

Όσο κι αν δε του φαίνεται, είναι κάποιου είδους στόχος, οπότε αποκτάς αυτοπεποίθηση εκπληρώνοντας τον.

Άσε που πουλάς και μούρη.

Επίσης είναι διασκεδαστικό.

Ωραίο περιβάλλον, φαγητό και ποτό για τους περισσότερους.

Σε αυτά, προστίθεται η περιπέτεια για τους λίγο πιο εναλλακτικους και η λίστα συνεχίζεται…

Έρευνες έχουν δείξει ότι οι τραβελερς είναι συναίσθηματικα σταθεροί.

Από προσωπική πείρα συμφωνώ, γι αυτό και το γράφω, αν και το δείγμα μου είναι αστείο.

Μμμ… Τι άλλο να πω για τα ταξίδια.

Είναι σαν μια βαθιά ανάσα μετά από 100ρι.

Είναι σα να πατάνε άμμο τα πατουσακια σου για πρώτη φορά μετά από ένα μακρύ χειμώνα.

Σα να πίνεις ζεστή σοκολάτα με ρούμι δίπλα στο τζακι.

Σα να ακούς το αγαπημένο σου τραγουδι ξαφνικά στο ραδιόφωνο.

Σα να γελάς με φίλους τόσο, που πονάει η κοιλιά σου.

Σα να κοιτάς στα μάτια κάποιον που αγαπάς πολύ.

Είναι ευτυχία ρε φίλε. Πώς το λένε!

Είναι ευτυχία…

Μόλις έφτασε στα παιχνιδιάρικα σοκολά μου μάτια μία φωτογραφία, η οποία απεικονίζει τον Θαρραλέο Τσιφούτη να κάνει ελεύθερη πτώση, φορώντας μπλούζα σούπερμαν!

Ενός λεπτού χαμόγελο (γιατί θέλει όντως θάρρος και τρέλα για να κάνεις κάτι τέτοιο αλλά ΚΑΙ για την υπέροχη στυλιστική του επιλογή).

Την ιστορία την ξέρετε, δεν πήγε πολύ καλά.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή η εικόνα ήταν αρκετά δυνατή ώστε να με κάνει στιγμιαία να σκεφτώ:

«Βρε λες; Μήπως να στείλω;».

Προφανώς και δε θα πέσω στην παγίδα, αλλά κάπως έτσι αναδύθηκε το ζήτημα της «ανακύκλωσης».

Γιατί πολλές μα πολλές φορές γυρνάμε πίσω, σε αυτό που ξέρουμε (και δυστυχώς σπανιότατα αλλάζει) κι έχουμε ήδη απορρίψει, αντί να δείξουμε κι εμείς λίγο θάρρος και να κάνουμε υπομονή γνωρίζοντας κάτι νέο;

Που πήγε το εξερευνητικό μας πνεύμα επιτέλους;

Και γιατί τόση ανυπομονησία;

Είναι ο φόβος ότι θα καταλήξουμε μόνοι;

Είναι οι στίχοι της Χαρούλας «γιατί δεν τους αντέχω, ζευγαρωμένους κι εγώ να μην έχω;»

Μήπως είναι το ίδιο με αυτούς που έχουν «σχέση» επειδή είναι ωραίο να κάνεις σεξ και να έχεις κάποιον να μοιράζεστε την pizza τις Τρίτες που έχει 1+ 1;

(Νομίζω τις Τρίτες είναι)

Δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτές τις ερωτήσεις.

Αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι ευτυχισμένος με το δικό του τρόπο.

Η «πραγματική» ευτυχία πάντως δε νομίζω ότι προκύπτει ούτε από τη «βολή- συνήθεια», ούτε από την… ανακύκλωση.

Θέλει δουλειά, λίγη τόλμη, λίγη αισιοδοξία και στολή υπερήρωα στα μέτρα μας.

Όπως λέει το πασίγωστο και πολυχρησιμοποιημένο άσμα: Supergirls Just Fly!

Κι όπως λέω εγώ:

…and sometimes, boys get inspired and do just the same

Οι διακοπές δεν είναι απαραίτητα κάποιο μέρος, υπαρκτό, πάνω σε χάρτη.

Μπορεί να κάνεις διακοπές στη βολή του σπιτιού σου ή μπορεί να κολυμπάς σε κοραλλιογενείς υφάλους στην Ταϋλάνδη ή να παίρνεις τα βουνά και να κατακτάς μία μία τις κορυφές των Άλπεων.

Σε κάθε περίπτωση το συστατικό είναι το να «ξεφύγεις» από την καθημερινότητα σου εγκεφαλικά, και να βρεθείς, πάλι εγκεφαλικά, σε ένα «καλύτερο» μέρος.

Συνήθως σε αυτο βοηθάει ένα όμορφο περιβάλλον, η καλή παρέα (από ένα λαχταριστό βιβλίο μέχρι αγαπημένα πρόσωπα) και ο ήχος που κάνουν τα παγάκια μέσα σε ένα ποτήρι (είτε νερού, είτε λιγότερο διαυγούς ποτού)!

Με τα παραπάνω δεδομένα, κάνω ολιγοήμερες διακοπές περίπου 6 φορές το χρόνο.

Έχω χάσει όμως, εδώ και λίγα χρόνια, αυτό που λέμε καλοκαιρινές διακοπές, ή διακοπές Χριστουγέννων, ή διακοπές Πάσχα και οφείλω να ομολογήσω ότι μου έχει λείψει αρκετά.

Αυτή η γλυκιά αναμονή και ο ενθουσιασμός, ειδικά στις καλοκαιρινές και τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, είναι το κάτι άλλο.

Παρ’ όλα αυτά, συνεχιζω ενθουσιάζομαι… κάθε Σεπτέμβρη!

Τότε μπαίνουν όλα μου τα σχέδια σε τροχιά και όλα μου τα ταξίδια επισης.

Τότε ξεφεύγει το μυαλό και πετάριζε η καρδιά μου.

Cheers to all kind of holiday that cheer us up and keep us going!

#no_matter_what

Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη να νιώθουμε ξεχωριστοί;

Και όχι τίποτα άλλο, το ποσό ξεχωριστοί είμαστε- νιώθουμε δεν καθορίζεται καν απο εμάς, αλλά απο το περιβάλλον μας.

Εάν όλοι είχαμε κάποιον να μας λέει από παιδιά πόσο φανταστικοί και μοναδικοί είμαστε, και μεγαλώναμε με αυτή την πεποίθηση (χωρίς να γίνουμε τσογλάνια :p ) δεν θα είχαμε κανένα @@@@ φίλο ή γκόμενο ή συνάδελφο ή αφεντικό ανάγκη για να μας δώσει αυτό το «τυράκι».

Θα ήμασταν χαλαροί, άνετοι, αεράτοι και θα κοιτούσαμε μόνο «αν έχουμε συμβατό είδος μοναδικότητας» με τους άλλους γύρω μας, ώστε να γίνει το ταίριασμα.

Δε θα το αναζητούσαμε με μανία ξανά και ξανά στον «κάθε πικραμένο», τις περισσοτερες φορές μάλιστα, εντελώς μη συνειδητά.

Ούτε θα στεναχωριόμασταν εάν «τρώγαμε πόρτα» είτε απ’ την αρχή είτε στο… τέλος.

We are not a match, my friend, and this is just fine

Κάποια πράγματα θέλουν λίγη προσοχή όταν ξεκινάς και σε εξασφαλίζουν για μια ζωή.

Αν δεν… χρειάζεται πολύς κόπος για να τα αλλάξεις.

But still doable!

#so_just_do_it