Είναι μία αφτερ πάρτυ Κυριακή. Έχω πεταχτεί ήδη στη δουλειά για μια υπόθεση, έχω πλύνει τα πιάτα, έχω καταστείλει την πείνα μου, έχω βάλει τα απαραίτητα στην καφετιέρα για την παραγωγή του μαγικού υγρού έχω στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ και ακούω σε επανάληψη το Τhe Trip. Η ώρα είναι σχεδόν 16.00 και σκέφτομαι λίγο τη χθεσινή βραδιά. Είχε πολλά χαμόγελα, πολλά πλαστικά ποτήρια, αρκετό χορό και πολύ ωραία τούρτα. Είχε κόσμο διαφορετικό από αυτόν που συναναστρέφομαι συνήθως. Το περίεργο είναι ότι ο χθεσινός, ίσως μου ταιριάζει περισσότερο! Είδα άτομα που είχα πολύ καιρό να δω, μίλησα ουσιαστικά με άτομα που κάποτε αντιπαθούσα και συνειδητοποίησα ότι αντιπαθώ άτομα που κάποτε συμπαθούσα. Υπήρξε μια ανταλλαγή πληθυσμού σα να λέμε, στις προτιμήσεις μου. Υπάρχουν βέβαια και οι σταθερές. Όπως η φίλη μου η φλαμίνγκο, που έκανε προμοσιον του μπλογκ μου στον κύκλο της. Το θέμα είναι ότι το έκανε χωρίς καν να το καταλαβαίνει, γεγονός που με κάνει διπλά και τριπλά χαρούμενη. Πρώτον γιατί όντως πιστεύει σε αυτό, δεύτερον γιατί έχουμε το ίδιο γούστο :Ρ και τρίτον γιατί εισέπραξα το πόσο με νοιάζεται, με αγαπάει και με στηρίζει «ανιδιοτελώς», πράγμα εξαιρετικότατα σπάνιο. Κομπλεξ έχουμε όλοι σε κάποιο βαθμό. Είναι λίγοι όμως αυτοί που παρά τις ανασφάλειές τους χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου και λυπούνται με τη λύπη σου. Σε στηρίζουν γιατί έτσι νιώθουν κι όχι γιατί έτσι πρέπει και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ανταγωνισμός στη μεταξύ σας σχέση. Το χω ξαναπεί νομίζω άλλα δεν βλάπτει η επανάληψη: My friends are f*cking awesome. Ι am truly proud of them. I hope I make them feel as loved, wanted and special as they do to me.
Thank you guys.