Τον καλύτερό μου φίλο τον γνώρισα πριν 9 χρόνια στην Πράγα.

Θα έλεγα ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, δεν εκδηλώθηκε όμως, παρά μετά από έναν χρόνο.

Μέναμε εγώ στον 4ο κι αυτός στον 3ο. Αναφερομαι σε ορόφους, στο ιδιο κτήριο!

Και μαζί και χώρια.

Πηγαίναμε κάθε μέρα μαζί στη σχολή, καθόμασταν δίπλα δίπλα, μετά για φαγητό, μετά ξανά μάθημα, γυμναστήριο, σινεμά, ταξίδια.

Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν χτύπησε το κουδούνι 12 τα μεσάνυχτα και την επόμενη είχα εξέταση.

Ανοίγω εντελώς απορημένη και αυτό που είδα, ήταν αξεπέραστο.

Παντοφλάκια σούπερ Μάριο, πιτζάμες, λιβανιστήρι.

Σαν αυτά που έχουν οι παπάδες, που κάνουν γκλιν γκλιν.

-Ήρθα να σε καπνίσω μου λέει, για αύριο.

Αυτό στα Κυπριακά ισοδυναμεί με τη θρησκευτική έκδοση του: «Ήρθα να σε ξεματιάσω, επειδή δίνεις μάθημα αύριο».

Μια άλλη σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ξεκινάει πάλι με κουδούνισμα.

Ανοίγω και βλέπω: Το φίλο μου, τη μεγάλη του βαλίτσα Και το σκύλο του.

-Χώρισα, μου λέει

-Το βλέπω, του λέω

Και μείναμε μαζί έναν καταπληκτικό μήνα.

Τι γέλια κάναμε, Τι κρασιά ήπιαμε, τι στη Βαρκελώνη πήγαμε γιατί δε λέει το καλοκαίρι στην Πράγα και είχαμε και 4 μέρες κενό.

Τι καήκαμε στη Μπαρτσελονετα γιατί δεν είχαμε λεφτά για αντηλιακο.

Οριακα πήραμε μια πετσέτα να τη μοιραστούμε 😋.

Τι κάναμε παζάρια στους πλανόδιους κοκτειλοπωλητες, γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση.

Ήταν μαγικά.

Μετά τελειώνει η σχολή, χωρίζουν οι δρόμοι μας, λέω ωραία ήταν… αλλά πάει!

Λίγο πριν με πνίξει ο λυγμός, (ευτυχώς) γίνεται η ανατροπή και ξεκινάει πανευρωπαϊκός γύρος συναντήσεων.

Αποφασίσαμε να περνάμε μαζί τα γενέθλια μας, no matter what σε όποια χώρα μας κάνει κέφι.

Και κάπως έτσι συνεχίζουμε δυναμικά ακόμα και σήμερα… 5 χρόνια μετά το «χωρισμό».

Αυτός ο φανταστικός τύπος που με στηρίζει πάντα, γελάει με τις γκάφες μου και θα τσακωνοταν με όλο τον κόσμο για να με υπερασπιστεί (ακόμα κι αν είχα άδικο) είναι ο καλύτερος μου φίλος!

Πολυδεύκη, για σένα.

Πρέπει να ήμουν στο 2ο έτος, ήταν Απρίλιος και είχα αποφασίσει να παραβρεθώ για πρώτη φορά στον «επίσημο ανοιξιάτικο χορό» της σχολής.

Μιλάμε για ξενοδοχείο σούπερ λουξ, κόκκινο χαλί, κουαρτέτο εγχόρδων, δείπνο υπό το φως των κεριών και δε συμμαζεύεται.

Μετά βέβαια η αίθουσα γίνεται «Σάββατο βράδυ στο Γκαζι» αλλά το «Μετά» αργεί πολύ.

Εννοείται ότι απαιτείται επίσημο ένδυμα και δυστυχώς αυτο συνεπάγεται παπούτσια με κάποιο μπόι.

Είχα γίνει κουμπάρα σε ένα γάμο πρόσφατα όποτε το είχα το ζευγάρι, βάζω και το ασορτί φόρεμα (ασημί ξωπλατο παρακαλώ) και ξεκινάω για το event.

Με το που κατεβαίνω από το ταξί, έλαβε χώρα η πρώτη πτώση.

Σωριάστηκα φαρδιά πλατιά στη μέση του δρόμου. Δεν πτοούμαι, τιναζω πίσω το μαλλί με πολύ ύφος και συνεχίζω.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς (μετά τα έγχορδα) πρέπει να έπεσα αρκετές φορές ακόμα. Αλλά για κάποιο λόγο μου φαινόταν τόσο αστείο και απόλυτα φυσιολογικό.

Δεν ένιωθα ντροπή ή κατι αντίστοιχο, το διασκέδαζα.

Κάποια στιγμή, βγάζω τα παπούτσια για να χορέψω σαν άνθρωπος και όλη η βραδιά συνεχίζεται ακόμη πιο ευχάριστα.

Είχα και ένα φλερτ εκείνο το βράδυ… ήμουνα όντως πολύ εντυπωσιακή με ή χωρίς τις πτώσεις, οπότε γύρισα σπίτι αρκετά ικανοποιημένη και οχι μόνη.

Περνάει το Σαββατοκύριακο και ξεκινάει τη Δευτέρα καινούργιος κύκλος μαθημάτων.

Νέα γκρουπ. Νέοι συμφοιτητές.

Πάω λοιπόν να συστηθώ, ως παλιά καραβάνα, για να κάνω τους καινούργιους να νιώσουν πιο άνετα και να δημιουργηθεί ένα ευχάριστο κλίμα τέλος πάντων.

Με ένα πλατύ χαμόγελο πλησιάζω μια παρέα κοριτσιών, τους δίνω το χέρι μου και λέω το όνομα μου.

Αυτές κοιτιούνται πονηρά μεταξύ τους και ξεκινάνε το χαχάνισμα.

Σε ξέρουμε μου λένε.

You are the falling girl.

Τότε ένιωσα ντροπή…

«London bridge is falling down, falling down, falling down, London bridge is falling down my fair lady»

#Busted

At least someone else fell for me that night.

And he fell..

And he fell…

Ταξίδια! Είναι ο τίτλος αυτού του… κειμένου.

Δεν περίμενα ποτέ ότι κάτι που ξεκίνησε τυχαία πριν 8 χρόνια θα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού και κατ’ επέκταση της ζωής μου.

Έχω «θυσιάσει» κομμάτι της ανεξαρτησίας μου γι αυτά, και έχω στηρίξει σημαντικές αποφάσεις της ζωής μου σε αυτά.

Ας εξηγήσουμε τώρα τι εννοεί ο ποιητής.

Κατά τα ένδοξα φοιτητικά μου χρόνια εμένα μόνη μου.

Γυρνώντας πίσω στη Ελλάδα, εμένα πάλι μόνη μου.

Διαπίστωσα αρκετά σύντομα όμως, ότι 6 ταξίδια το χρόνο δεν πάνε μαζί με βασικό μισθό και νοίκι.

Σκέφτηκα να γίνω trophy wife αλλά δεν είμαι αρκετά ξανθιά, οπότε αναγκαστικά επέστρεψα στο παιδικό δωμάτιο με τη μανούλα και το σκύλο μου.

Προσωρινά.

Πάμε παρακάτω.

Είμαι s1ngle.

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο επόμενος φίλος μου να μην ταξιδεύει. Μα καμία όμως.

Έχω απορρίψει συνειδητά άτομα λόγω αυτού, αφού έχω ιδρώσει πρώτα, μήπως και καταφέρω να τους σαγηνεύσει ο κόσμος του Γκιουλιβερ.

Αν δεν σε ψήνει φίλε μου, από δω πάνε κι άλλοι.

Ακόμα και τις έσχατες στιγμές που πάλι εσένα σκέφτομαι, ξέρω ότι δε θα το υποστηρίζες (για τους δικούς σου λόγους) και παίρνω δύναμη.

Βαδίζω σωστά!

Τα ταξίδια λοιπόν είναι κάτι το λυτρωτικό για μένα κι άκρως ανανεωτικό.

Είναι σα να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα ενώ είσαι όμως σ αυτή.

Νιώθεις όπως όταν διαβάζεις ένα πολύ ωραίο βιβλίο, που «μπαίνεις» μέσα στις σελίδες του, μόνο που τώρα είσαι εσύ ο ήρωας και κάνεις εσύ κουμάντο.

Μια διαφήμιση έλεγε ότι το ταξίδι ξεκινάει όταν κλείσεις τα εισιτήρια.

Στην πραγματικότητα το ταξίδι ξεκινάει από τότε που θα το σκεφτείς.

Από εκείνη τη στιγμή είσαι ήδη σε έναν άλλο κόσμο.

Φανταστικό για τη ώρα που ξέρεις όμως ότι θα γίνει «άμεσα» πραγματικός.

Έχεις χαρά, έχεις ενθουσιασμό, έχεις ανυπομονησία μέχρι που φτάνεις επιτέλους.

Έχεις δυσκολίες ή ανατροπές (the most funny and wonderful stories are made out of them).

Όσο κι αν δε του φαίνεται, είναι κάποιου είδους στόχος, οπότε αποκτάς αυτοπεποίθηση εκπληρώνοντας τον.

Άσε που πουλάς και μούρη.

Επίσης είναι διασκεδαστικό.

Ωραίο περιβάλλον, φαγητό και ποτό για τους περισσότερους.

Σε αυτά, προστίθεται η περιπέτεια για τους λίγο πιο εναλλακτικους και η λίστα συνεχίζεται…

Έρευνες έχουν δείξει ότι οι τραβελερς είναι συναίσθηματικα σταθεροί.

Από προσωπική πείρα συμφωνώ, γι αυτό και το γράφω, αν και το δείγμα μου είναι αστείο.

Μμμ… Τι άλλο να πω για τα ταξίδια.

Είναι σαν μια βαθιά ανάσα μετά από 100ρι.

Είναι σα να πατάνε άμμο τα πατουσακια σου για πρώτη φορά μετά από ένα μακρύ χειμώνα.

Σα να πίνεις ζεστή σοκολάτα με ρούμι δίπλα στο τζακι.

Σα να ακούς το αγαπημένο σου τραγουδι ξαφνικά στο ραδιόφωνο.

Σα να γελάς με φίλους τόσο, που πονάει η κοιλιά σου.

Σα να κοιτάς στα μάτια κάποιον που αγαπάς πολύ.

Είναι ευτυχία ρε φίλε. Πώς το λένε!

Είναι ευτυχία…

Μόλις έφτασε στα παιχνιδιάρικα σοκολά μου μάτια μία φωτογραφία, η οποία απεικονίζει τον Θαρραλέο Τσιφούτη να κάνει ελεύθερη πτώση, φορώντας μπλούζα σούπερμαν!

Ενός λεπτού χαμόγελο (γιατί θέλει όντως θάρρος και τρέλα για να κάνεις κάτι τέτοιο αλλά ΚΑΙ για την υπέροχη στυλιστική του επιλογή).

Την ιστορία την ξέρετε, δεν πήγε πολύ καλά.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή η εικόνα ήταν αρκετά δυνατή ώστε να με κάνει στιγμιαία να σκεφτώ:

«Βρε λες; Μήπως να στείλω;».

Προφανώς και δε θα πέσω στην παγίδα, αλλά κάπως έτσι αναδύθηκε το ζήτημα της «ανακύκλωσης».

Γιατί πολλές μα πολλές φορές γυρνάμε πίσω, σε αυτό που ξέρουμε (και δυστυχώς σπανιότατα αλλάζει) κι έχουμε ήδη απορρίψει, αντί να δείξουμε κι εμείς λίγο θάρρος και να κάνουμε υπομονή γνωρίζοντας κάτι νέο;

Που πήγε το εξερευνητικό μας πνεύμα επιτέλους;

Και γιατί τόση ανυπομονησία;

Είναι ο φόβος ότι θα καταλήξουμε μόνοι;

Είναι οι στίχοι της Χαρούλας «γιατί δεν τους αντέχω, ζευγαρωμένους κι εγώ να μην έχω;»

Μήπως είναι το ίδιο με αυτούς που έχουν «σχέση» επειδή είναι ωραίο να κάνεις σεξ και να έχεις κάποιον να μοιράζεστε την pizza τις Τρίτες που έχει 1+ 1;

(Νομίζω τις Τρίτες είναι)

Δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτές τις ερωτήσεις.

Αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι ευτυχισμένος με το δικό του τρόπο.

Η «πραγματική» ευτυχία πάντως δε νομίζω ότι προκύπτει ούτε από τη «βολή- συνήθεια», ούτε από την… ανακύκλωση.

Θέλει δουλειά, λίγη τόλμη, λίγη αισιοδοξία και στολή υπερήρωα στα μέτρα μας.

Όπως λέει το πασίγωστο και πολυχρησιμοποιημένο άσμα: Supergirls Just Fly!

Κι όπως λέω εγώ:

…and sometimes, boys get inspired and do just the same

Οι διακοπές δεν είναι απαραίτητα κάποιο μέρος, υπαρκτό, πάνω σε χάρτη.

Μπορεί να κάνεις διακοπές στη βολή του σπιτιού σου ή μπορεί να κολυμπάς σε κοραλλιογενείς υφάλους στην Ταϋλάνδη ή να παίρνεις τα βουνά και να κατακτάς μία μία τις κορυφές των Άλπεων.

Σε κάθε περίπτωση το συστατικό είναι το να «ξεφύγεις» από την καθημερινότητα σου εγκεφαλικά, και να βρεθείς, πάλι εγκεφαλικά, σε ένα «καλύτερο» μέρος.

Συνήθως σε αυτο βοηθάει ένα όμορφο περιβάλλον, η καλή παρέα (από ένα λαχταριστό βιβλίο μέχρι αγαπημένα πρόσωπα) και ο ήχος που κάνουν τα παγάκια μέσα σε ένα ποτήρι (είτε νερού, είτε λιγότερο διαυγούς ποτού)!

Με τα παραπάνω δεδομένα, κάνω ολιγοήμερες διακοπές περίπου 6 φορές το χρόνο.

Έχω χάσει όμως, εδώ και λίγα χρόνια, αυτό που λέμε καλοκαιρινές διακοπές, ή διακοπές Χριστουγέννων, ή διακοπές Πάσχα και οφείλω να ομολογήσω ότι μου έχει λείψει αρκετά.

Αυτή η γλυκιά αναμονή και ο ενθουσιασμός, ειδικά στις καλοκαιρινές και τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, είναι το κάτι άλλο.

Παρ’ όλα αυτά, συνεχιζω ενθουσιάζομαι… κάθε Σεπτέμβρη!

Τότε μπαίνουν όλα μου τα σχέδια σε τροχιά και όλα μου τα ταξίδια επισης.

Τότε ξεφεύγει το μυαλό και πετάριζε η καρδιά μου.

Cheers to all kind of holiday that cheer us up and keep us going!

#no_matter_what

Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη να νιώθουμε ξεχωριστοί;

Και όχι τίποτα άλλο, το ποσό ξεχωριστοί είμαστε- νιώθουμε δεν καθορίζεται καν απο εμάς, αλλά απο το περιβάλλον μας.

Εάν όλοι είχαμε κάποιον να μας λέει από παιδιά πόσο φανταστικοί και μοναδικοί είμαστε, και μεγαλώναμε με αυτή την πεποίθηση (χωρίς να γίνουμε τσογλάνια :p ) δεν θα είχαμε κανένα @@@@ φίλο ή γκόμενο ή συνάδελφο ή αφεντικό ανάγκη για να μας δώσει αυτό το «τυράκι».

Θα ήμασταν χαλαροί, άνετοι, αεράτοι και θα κοιτούσαμε μόνο «αν έχουμε συμβατό είδος μοναδικότητας» με τους άλλους γύρω μας, ώστε να γίνει το ταίριασμα.

Δε θα το αναζητούσαμε με μανία ξανά και ξανά στον «κάθε πικραμένο», τις περισσοτερες φορές μάλιστα, εντελώς μη συνειδητά.

Ούτε θα στεναχωριόμασταν εάν «τρώγαμε πόρτα» είτε απ’ την αρχή είτε στο… τέλος.

We are not a match, my friend, and this is just fine

Κάποια πράγματα θέλουν λίγη προσοχή όταν ξεκινάς και σε εξασφαλίζουν για μια ζωή.

Αν δεν… χρειάζεται πολύς κόπος για να τα αλλάξεις.

But still doable!

#so_just_do_it

Παρασκευή βράδυ.

Βγες μου είπαν, θα είναι ωραία μου είπαν, και με έπεισαν να βάλω τα «καλά μου» και να κατηφορήσω στην Πανόρμου.

Είχαμε δώσει ραντεβού σε μια ταράτσα.

Είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο μαγαζί, και φυσικά στην περιοχή, αλλά είχαν περάσει κάποια χρόνια από την τελευταία φορά, ίσως και 4.

Ανεβαίνω τα σκαλιά, ανεμίζουν τα μαλλιά, και στην αντίληψη μου πέφτουν δύο πάγωμενες μπύρες που ορθώνονται περήφανες στο μοναδικό γεμάτο (μέχρι εκείνη την ώρα) τραπέζι.

Πλησιάζω χαμογελαστή και BOOM ξεκινάει η ανάκριση.

Δεν πρόλαβα καλά καλά να κατσώ στο σκαμπό μου (μα σοβαρά τώρα, ωραίο το ντιζάιν αλλά δεν βολεψαν ποτέ κανενα) να πω ένα γεια στο φίλο μου και ο υποψήφιος για γνωριμία με είχε περάσει από CT.

Ευτυχώς δεν ειμαι ιδιαίτερα ψηλή κι η οπτική διαδικασία δεν κράτησε πολύ…

Αμέσως μετά με ρωτάει:

-Πόσο μεγάλη είναι η ζωή σου;

Ειλικρινά θόλωσα.

Μπαρντον;

Η ζωή μου, φιλε, είναι απέραντη και άγρια όπως τα κύματα του Ατλαντικού.

Ατίθαση και γοητευτική σχεδόν σαγηνευτική όπως το βαθύ μπλε του ωκεανού.

(What???)

Μετά κατάλαβα ότι ρωτούσε την ηλικία μου λες και δεν υπήρχε πιο απλός τρόπος.

Στη συνέχεια περάσαμε στο:

-Τι την κάνει ξεχωριστή, σε σχέση με τις υπόλοιπες;

Τον παίρνω στο ψιλό κι εγώ και αρχίζω τις υπερβολές.

Όχι ότι δεν κάνω/ ασχολούμαι με όλα όσα του είπα αλλά μια δόση υπερβολής υπήρχε αναμφισβήτητα.

Δεν ξέρω εάν έφταιγε το σαρκαστικά ειρωνικό μου ύφος ή η πληθώρα των επιτευγμάτων μου, πάντως κατέληξε στο συμπέρασμα:

-Για να κανεις τόσα πολλα πράγματα, μάλλον δεν είσαι σε τίποτα αρκετά καλή.

Πώς δεν το είχα σκεφτεί;;;

Και σα να μην έφτασε το παραπάνω φιάσκο, με κάλεσε και σε ρομαντικό weekend, στο οποίο μάλλον θα πήγαινα για να παρακολουθήσω σειρά διαλέξεων την οποία είχα απόλυτη ανάγκη.

Βρε ουστ!

Πάρε το ανήσυχο πνεύμα σου και αντε στο καλό.

Όσο για μένα, συνέχισα σε άλλη ταράτσα, με τους φίλους μου, για τους οποίους είμαι παραπάνω από καλή και σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Suck it b**ch!