Δε θυμάμαι αν το χω αναφέρει αλλά παω σε ψυχολόγο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα’ ψυχολογική, χωρις καμία λογικη.

Θα καταλάβετε…

Μεγάλωσα (πολύ κακώς) έχοντας την πεποίθηση ότι ειμαι ενα ωραιο, ολοστρόγγυλο και αστραφτερό ΜΗΔΕΝ.

Αυτό πρακτικά μεταφράζεται από το υπεργαματο υποσυνείδητό μου ως: «Δεν σου αξιζει τιποτα καλο. Ποτέ και για κανενα π@@στη λόγο».

Αφού έγινε το πρώτο βήμα και αφησα ολους τους μ@@@κες πισω μου, που με ταιζαν τα δικα τους εξισου ωραια μηδενικά για δεκάρια.

Εγινε και το δεύτερο βήμα, και βρηκα το 10 το καλό…

Φτάσαμε στο τρίτο βήμα.

Αυτο το βημα μοιζει με το τριτο χτύπημα στο γνωστο άσμα.

Η πρωταγωνιστρια σηκώνεται και φεύγει.

Ετσι ακριβως και η δικη μου λογική! Φευγει και μας αφήνει χρόνους.

Στο τριτο βήμα λοιπόν, το υποσυνείδητο μου (το γαμάτο, επαναλαμβάνω) προσπαθεί να με κανει να τα χαλάσω ολα αυτά τα ωραια που επιτέλους μου συμβαίνουν για να υποστηρίξει αυτό που ξέρω και εμπιστεύομαι τοσα χρόνια.

Το υπέροχο, εντελώς παράλογο: «Δε μου αξίζει!»

Στο ινσεψιον χαιρόσουν που ειχες το υποσυνείδητο σύμμαχο, να σε προστατευει απο τις ιδεες που προσπαθουσε να σου φυτεψει ο Λιο με την παρεα του.

Εδω; Τι φάση;

Πολεμάς για να αποβάλλεις αυτή την πεποίθηση σε συνειδητό επίπεδο.

Γ@μιεσαι μέχρι να τα καταφερεις.

Και μετα ερχεται το υποσυνειδητο και σου λεει round two μαγκα μου.

Κέρδισες τη μάχη αλλα οχι τον πόλεμο.

So…..

ΦΑΚ ΓΙΟΥ ΦΡΟΙΝΤ. ΦΑΚ ΓΙΟΥ.

#δύσκολη_μέρα_για_κουνέλια

I love them (Radiohead) but really not so sure about the title.

True love is never lost. I am sure of that although I am just thirty minus.

True love doesn’t need to wait.

It’s there or it is not.

What is more… is the «waiting» the most important quality of love so they named a song after it?

Recently I met THE guy. Whom i ve known for three months or sth. And I am not sure if I am in love with him. Because the previous times I were in love it felt different.

I have never experienced sth like that so I really cannot tell what it is, in one word.

But. I can definitely describe it.

This guy makes me laugh all the time. He says «well done» really often. He listens to a bunch of things that I tell him every day. He really does! Also, he drives me crazy (of course) and I do too… but the second we talk to each other it’s all gone. No kind of punishment or holding a grudge. No accusation and playing hard to get. We just work it out. Together.

I feel like he supports me 24/7. I feel safe and wanted. And this environment makes me want to become a better person. It makes me thrive. I have time for this now.

In the past, I was so consumed by inappopiate behaviours that didn’t really leave me time for anything else other than trying to make things right.

So I think that «true love» should and must be something like that. Not just something that waits or is everlasting.

True love should mean that we love the other person in a good way for us and the person. Not just for us…

So I wish you all a true love as described. Not just one that waits.

I know i am done waiting 🙂

Vodka Juniors στ αυτιά. Το Dark Poetry.

Έξω όλα γκρι. Και ψιλοβρέχει.

Μία κούπα με ζεστό και μυρωδάτο καφέ στέκεται πλάι μου. Αγέρωχη. Περήφανη.

Την κοιτάω και ξεφυσάω.

Σκέφτομαι κάτι χρήματα που μου λείπουν, το στομάχι μου γουργουρίζει, οριακά έχω σουφρώσει τα φρύδια μου, κι είμαι έτοιμη για εσωτερική γκρίνια διαρκείας.

Έφυγες κι εσύ, θυμάμαι τα παλιά, μου λείπει ο Πολυδεύκης …

Εσύ θα ξανάρθεις βέβαια, τον Πολυδεύκη θα τον δω σχετικά σύντομα και το παρελθόν λέγεται έτσι για πολύ συγκεκριμένο λόγο.

Φίλε! Σύνελθε!

Κοιτάω έξω. Να ξεφύγω λίγο από το μικρόκοσμό μου.

Άνθρωποι με μπουφάν, αυτοσχέδιες κουκουλες και βερμούδες, περπατάνε βιαστικά.

Προσεκτικά.

Να μη βραχούν.

Πλάκα έχουν!

Χαμογελάω. Από κάτι τέτοια «χαζά» καταλαβαίνω ότι η ζωή δε σταματά!

Μπορεί εγω να πάτησα εσωτερικό pause γιατί… έτσι.

Και να χαώθηκα και λίγο μόνη μου μετά, χωρίς προφανή λόγο.

Αλλά φίλε! Σύνελθε!

Είναι μια υπέροχη φθινοπωρινή μέρα και η ζεστασια του καφέ ειναι οτι πρέπει για τα συναισθηματικά κενά μου.

(Ένας freddo δε θα μπορούσε ποτέ να σταθεί αντάξιος τέτοιας περίστασης)

Ξύπνησα το πρωί και ήσουν δίπλα μου. Με την αυστηρή φωνή και το στοργικό σου βλέμμα…

I trully love my ‘present’ life!

I just forget about it some lonely noons or afternoons.

That’s all 🙂

Καθημερινή (σαφώς) βράδυ.

Μετά απο σχεδόν 10ωρο δουλειάς…

Δεν γύρισα στο σπίτι όπου με περίμεναν στοίβα τα άπλυτα,

αλλά βρέθηκα γι αλλη μία φορά στο κέντρο της Αθήνας όπου με περίμεναν (οχι ακριβώς, αλλα ταιριάζει) 3 χαμογελαστά πρόσωπα.

Παντού καλώδια, ενισχυτές και μπύρες.

Σ εναν βινταζ καναπέ, με αντίστοιχο φωτισμό βρεθηκα, φαρδιά πλατιά, να ακούω Beatles.

Help! I need somebody!

Help! Not just anybody!

Πόσο μαγικό να ακούς λαιβ μουσική, σε πρόβα φίλων αντί να είσαι χωμένος σε άλλον καναπέ και να βλέπεις netflix.

Η δημιουργία, ακόμα κι όταν δεν πρόκειται για παρθενογένεση αλλα για «απλή αντιγραφη», σε ταξιδεύει σε μονοπάτια πανέμορφα, ξεχασμένα σχεδόν λόγω της ρουτίνας, καθημερινότητας, βολής.

Go out. Do something.

Play something, write something, draw something or just take a walk.

You know what? Do nothing, just observe.

Be present.

Be alive.

DREAM.

Always. 🙂

Επιστρεφω απο διακοπές στο εξωτικό λιμανι του Πειραιά.

Παράδεισος

Δεν είναι το σπίτι μεσα στα πεύκα με θέα το απέραντο γαλάζιο.

Δεν είναι το μαγευτικό τοπίο που μοιάζει βγαλμένο από ταινία star wars και LOTR μαζί.

Δεν είναι ούτε το ηλιοκαμμένο σοκολα του δέρματός μου.

Δεν είναι το κρητικό φαγητό, οι φίλοι που δεν είχα μα απέκτησα και οι βραδιες με dancehall και τεκίλα.

Παράδεισος

Φαντάζει (μετά απο τόσα χρόνια) που μπορώ να συνεννοηθώ με έναν άνθρωπο.

Εσένα.

Παράδεισος

Φαντάζει το ότι κοιμάμαι και ξυπνάω κάθε μέρα μαζι σου.

Το ότι με κάνεις να γελάω, το ότι μιλάμε με τα μάτια, το ότι νιώθω τυχερή που είμαστε μαζί και το ότι ξέρω πως νιώθεις το ίδιο.

Θέλω απλά να φωνάξω ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ και να ακουστεί μέχρι το Βερολίνο.

🙂

Παράδεισος.

I am not there yet. To begin with.

BUT

Η ομορφιά αυτής της ηλικίας διαπιστώνω οτι κρύβεται σε μία λέξη.

Οικογένεια.

Έχεις τη δυνατότητα να δημιουργήσεις τη δική σου!

Όπως σου αρέσει ακριβώς.

Όπως εσύ την έχεις φανταστεί.

(Αρκεί να μη το κολώσεις).

Πλέον οι φίλοι σου γίνονται η νέα σου οικογένεια.

Ένας/ Μία σύντροφος ενδεχομένως, το ίδιο.

Οι φίλοι τους.

The thing is that you get to choose!!!

Έχεις κάποιες εμπειρίες ώστε να μπορείς να κάνεις αυτή την αρκετά σοβαρή και ιδιαίτερα συναρπαστική επιλογή.

Επιλέγεις, επιλέγεσαι, ξανασκέφτεσαι, απορρίπτεις (γιατί όχι;).

Όλα μες το πρόγραμμα είναι.

Και συνειδητοποιείς πως οι οικογενειακές συγκεντρώσεις είναι αλλιώτικες απ’ ο.τι είχες συνηθίσει.

Έχουν γεμάτα ποτήρια, γεμάτα τασάκια μα άδεια τραπέζια.

Όλα είναι κάπως… αλλιώς.

Εμένα, αυτό το «αλλιώς», μου αρέσει ΠΟΛΥ.

Ίσως επειδή είμαι μοναχοπαίδι;

Ίσως επειδή δεν είχαμε ποτέ ιδιαιτερες σχέσεις με την «ευρύτερη» οικογένεια και δεν είχα νιωσει ποτέ μέρος ενός στενού συνόλου;

The thing is that I am really really into this 30z family thing.

I hope that you enjoy it as much.

😀

Τον είχα γνωρίσει πριν αρκετά χρόνια σ’ένα πάρτυ.

Και τον είχα ξαναδεί κάποια χρονια αργοτερα στο ίδιο πάρτυ.

Αυτό ήταν όλο.

Το προηγούμενο Σάββατο τον πέτυχα σχεδόν τυχαία σε ένα μαγαζί.

Απ αυτά που δε σύχναζω, κλασσικά!

Εμφανισιακά είναι εντελώς διαφορετικός απ’ ότι συνήθιζα να επιλέγω.

Και συμπεριφορικά όμως, μοιάζει πολύ περισσότερο σ εμένα απ ότι στις στρατιές των χαμένων στο χωροχρόνο…πρώην.

Ήταν η πρώτη φορά που επέλεξα κάποιον για πιθανό σύντροφο, όχι επειδή είναι ψηλός, αδύνατος, «του Πολυτεχνείου», κάνει μπαφους κι έχει κατά προτίμηση γαλάζια ματια.

(γιατί πάνω κάτω αυτό έψαχνα/όταν έψαχνα!

*τα ναρκωτικά ήταν μπονους)

Αλλά με βάση το: «θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος, έτσι οπως τον βλεπω, στο τώρα, να με κάνει ευτυχισμένη; θα μπορούσε να στηρίξει τις επιλογές και τον τρόπο ζωής μου;»

Προφανώς και αυτές δεν είναι ερωτήσεις που τις απαντά κάποιος στο πρώτο ραντεβου. Ούτε στο δεύτερο και ίσως ούτε και στο τρίτο.

Το θέμα είναι όμως ότι άλλαξα προσέγγιση.

Καλά τα κοινά ενδιαφέροντα, οι γνώσεις, η γοητεία και το potential.

Στην πράξη να δούμε τι γίνεται. Αυτό, όπως το βλεπεις, χωρίς να αλλάξεις και να δικαιολογήσεις τίποτα… σου κάνει νομιζεις;

Εμένα μου έκανε λοιπόν!

Αφού επέλεξα «εσένα» , ξεπερνώντας το εμπόδιο του τετριμμένου, βρέθηκα να νιωθω σαν να έχω σχέση χρόνια ενώ… δεν έχουμε κάνει καν σεξ.

Αλήθεια λέω!

Ήμασταν ξάπλα στον καναπέ, αγκαλιά, με την οικειότητα που έχουν τα ζευγάρια μετά από μια μακροχρόνια σχέση. Ενώ τον έχω δει μόνο 4 φορές στη ζωή μου και επαναλαμβάνω χωρίς σεξ.

Ο.τι και να γίνει λοιπόν από δω και μπρος, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί:

«Sex makes everything complicated»

You will always be the one who made me see beauty and worth where I wouldn’t and hope when i couldn’t.

So…. Thank you!

Χτυπάει το κινητό.

Άγνωστος αριθμός μα όχι απόρρητος.

Η ώρα είναι γύρω στις 19.00.

Είμαι στη δουλειά αλλά το σηκώνω γιατί έχω βάλει και μια αγγελία, οπότε μπορεί να είναι και γι αυτο;

Δεν ήταν.

Ήταν το oomph.

Που με πήρε : «κατά λάθος», από το σταθερό.

Το είχα διαγράψει.

Γύρισε Ελλάδα. Έχει ήδη ένα μήνα εδω.

Η φωνή του είναι ζεστή και μετά απότομη και μετά θυμωμένη.

Δε λέμε τίποτα ουσιαστικό.

Το κλείνω.

Χαμογελάω αλλά δεν κρατάει πολυ.

Δείξε λίγο θάρρος. Λίγο.

Το πηρες απόφαση, σήκωσες το ακουστικό, έψαξες τον αριθμό απο το κινητο σου, τον πληκτρολογησες και πατησες το πράσινο κουμπί της κλήσης.

Χτυπάει.

Περιμένεις.

Ξέρεις πόσα βήματα είναι αυτα; Στα οποία προλαβαίνες 100 φορές να αλλάξεις γνώμη;

Δεν άλλαξες.

Μπράβο σου αλλά στάσου στο ύψος σου μετά.

Ήξερα ότι με σκέφτεσαι και χωρίς να με πάρεις.

Αυτό που ζήσαμε ήταν αυτό που ήταν και γι αυτό δεν ξεχνιέται εύκολα ίσως και ποτέ.

Αλλά μη πέφτεις στα μάτια μου έτσι…

Όχι μ αυτόν τον τρόπο.

Λίγο θάρρος. Λίγο.

Έχω να πάρω «τυχαία» κάποιον από τα 16.

(Γιώργο ναι, επίτηδες το έκανα, το παραδεχομαι!)

Είσαι 29 … κι αυτό ήταν φάουλ.