Όλοι έχουμε μπαγκάζια. Άλλοι πιο μικρά άλλοι πιο μεγάλα.

Άλλοι έχουν ενημερώσει ότι θα φέρουν μαζί τους μια αποσκευή για επιβίβαση, και μια χειρός.

Άλλοι φοράνε όλα τους τα ρούχα και ελπίζουν να γλιτώσουν το κόστος της αποσκευης πιστεύοντας ότι είναι προτιμότερο το να νιώθεις άβολα για ² ωρες από κάποιο αντίτιμο σε ευρώ.

Άλλοι σου λένε ότι έχουν μόνο αυτό που βλέπεις. Το τσαντάκι με το διαβατηριο και τα κλειδιά ενω από πίσω έρχεται η μεταφορική με το φορτηγό που περιέχει τα πραγματικά τους υπάρχοντα.

Ο άσσος στο μανίκι είναι το να ξέρεις εσύ ο ίδιος ποιες και πόσες είναι οι αποσκευές σου!

Αυτό βέβαια προϋποθέτει να έχεις πακετάρει ο ίδιος τα πράγματα σου, προσεκτικά, και να μην πετάς σε μια άδεια κούτα ο.τι βρίσκεις μπροστά σου, άκριτα.

Οταν ξερεις ακριβώς τι κουβαλάς μπορείς να οργανώσεις καλύτερα το ταξίδι σου και είσαι και κατάλληλα προετοίμασμενος για πιθανά «απρόοπτα».

Δε γίνεται με μια νταλίκα τίγκα στη βαλίτσα να περιμένεις ότι θα χωρέσουν τα πράγματα σου σε ένα λοκερ, κάτω από μια κουκετα σε κάποιο χοστελ.

Ούτε και τη χρειάζεσαι για ένα μόνο Σαββατοκύριακο.

Επισης δε γίνεται να πιστεύεις ότι φορώντας τα όλα, φάτσα φορά, θα σε αφήσουν να μπεις σε κάποιο εξεζητημένο ξενοδοχείο.

Ό.τι συμβαίνει στίς αίθουσες των αεροδρομίων… που οδηγούν σε ταξίδια! Το ίδιο συμβαίνει και στο μεγάλο ταξίδι της ζωής!

Δε γίνεται να προχωράς από τόπο σε τόπο κουβαλώντας όλα σου τα υπάρχοντα, ούτε να προσπαθείς σε χειραποσκευή 8 κιλων να βάλεις μέχρι και τα σεμεδακια της γιαγιακας σου.

Σε κάθε ταξίδι, πρέπει να διαλέξεις.

Στα περισσοτερα ταξιδια παίρνεις τα βασικά. Τα απαραίτητα. Και αν χρειαστείς κάτι άκομα γιατί θα μείνεις πολύ, ζητάς να σου το στείλουν ή παίρνεις νέο!

Γιατί όχι;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να διαλέξεις. Και διαλέγω σημαίνει έχω 2 και παίρνω 1.

Δε σημαίνει παίρνω και τα 2.

Καλές επιλογές λοιπόν!

Και αέρα στα φτερά μας!

Με έχει πιάσει το συναισθηματικό μου και ΝΑΙ πιστεύω στα ζώδια.

Μπορώ να αναγνωρίσω αμέσως έναν δίδυμο και με λίγη παραπάνω προσπάθεια ΚΑΙ έναν σκορπιό.

(Απλά ήθελα να κάνω λογοπαίγνιο με τον τίτλο)

Ξεκινάμε κανονικα τώρα.

ΚΟΜΜΆΤΙΑ.

Όλοι αποτελούμαστε από.

Άλλα τα θρέφουμε και … ανθίζουν!

Άλλα, για τους δικούς μας λόγους, δε θέλουμε να τα ταΐζουμε άλλο πια.

Πάντως ΟΛΑ μας ήταν χρήσιμα σε κάποια στιγμή της ζωής μας and that’s precisely why we invented them!

Tonight I experienced a moment when I really missed a part of mine that has been asleep for a looooong time.

Αυτό το κομμάτι πίστευα ότι δε θα μου έλειπε ποτέ και έχουν περάσει γύρω στα 7 χρόνια οπότε my chances were pretty good… I thought!

Tonight I also thought of it as nice, and cool and really funny part of my life although It really is on bottom 2.

Με λίγα λόγια ακόμα και σε άσχημες περιόδους πάντα υπάρχουν στιγμές με φως, χαραμάδες!

Οι όποιες μπορεί (ω ναι) να μας λειπουν ώρες ώρες. Και να τις αναπολούμε (ω ναι) με νοσταλγία!

Κοίτα να δεις!

Blast from the past. Once more.

😉

Life is a sum of all our choices.

Τάδε έφη Albert Camus και με ενέπνευσε στιγμιαία ώστε να έρθω εδώ και να γράψω αυτό.

Συνήθως τέτοιες μέρες έχουμε τα resolutions… φέτος δεν μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία αφού όλο το 2020 ήταν μια χρονιά «pause» στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που επιβίωσαμε και είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ αυτή τη φάση χωρίς ίχνος ειρωνείας.

Life is a sum of all our choices λοιπόν και μολις ειδα γραμμενη αυτή τη φράση σε υπότιτλο σειρας του netflix, συνεβησαν 2 πράγματά πρώτα πρώτα:

1. Χαμογέλασα

2. Μου ήρθαν στο μυαλό 2 πρόσωπα

(Το 2ο μόλις μου έστειλε μήνυμα στο κινητό)

Είναι πολύ σημαντικό για μένα αλλά φαντάζομαι για τον καθένα να νιώθει loved, respected and appreciated.

Αυτό άλλες φορές γίνεται μαγικά, αβασάνιστα και άλλες φορές γίνεται μετά από πολύ κόπο και μόχθο και πόνο ίσως.

Όταν ακούω τη λέξη επιλογές λοιπόν, μου έρχονται αυτοί οι 2 άνθρωποι στο μυαλό πριν απ όλα τα άλλα.

Άνθρωποι που επέλεξα να αφήσω και να μην αφήσω ποτέ.

Ακόμα και για εκείνους που αφήνουμε πίσω… ο κόπος ο μόχθος και ο πόνος, κάποιες φορές (όπως στη δική μου περίπτωση) δημιουργούν ένα πολύ δυνατό και θετικό αποτύπωμα.

Φαντάζομαι είναι αυτό που λένε «κερδίζεις κάτι χάνοντας κάτι».

Το μοιράζομαι τώρα γιατί δεν το είχα βιώσει ποτέ παλιότερα τόσο καθαρά.

So…

The sum of all my choices so far… I like 🙂

I hope you do too!

Take care, stay healthy and fluffy!

And have a very happy new year!!

Άλλη μια πολύ οικεία έννοια στη ζωή μου είναι το άγχος.

Στο Σχολείο: ✔ (for no apparent reason)

Στη σχολή: ✔✔

Μετά τη σχολή: ✔✔✔

6 χρόνια μετά τη σχολη: ✔✔✔ (still here)

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω ο.τι θέλω και θέλω ο.τι έχω σε πολυυυ μεγάλο βαθμό!!!

Τίποτα δεν μου χαρίστηκε, δεν έλειψαν τα εμπόδια και με λίγα λόγια… τα έχω κερδίσει όλα αυτά! Ο λ α!

Αντί λοιπόν να κάθομαι λιιιγο και να τα απολαμβάνω (όπως θα έπρεπε και όπως μου αξίζει) εγώ συνεχίζω να έχω άγχος.

Είναι μια συνήθεια και αυτό και έχουμε πει ότι είναι μεγάλη η δύναμη της… Αλλά νισάφι.

Όποιος έχει καμία ηρεμιστική ιδέα feel free to share 🙂

Η ετυμολογια της λέξης υπομονή είναι η αρχαία λέξη υπομονή.

Από την άλλη, η συγγενική της λέξη υπομένω προέρχεται από την πρόθεση υπό και το ρήμα μένω.

Υπομονή και Υπομένω λοιπόν.

Η υπομονή είναι αρετή, σε γλιτώνει από κακοτοπιές, ανοίγει καλύτερα το δρόμο σου και τελικά σου προσφέρει αυτό που επιθυμείς ή τέλος παντων σε φέρνει πιο κοντά στο στόχο!

Το ρήμα υπομένω… κανει ακριβώς το αντίθετο. Έχεις ήδη βρεθεί σε κακοτοπιές, ο δρόμος σου φαίνεται δύσβατος και ο στόχος σου πιο μακρινός.

Η μαγκιά είναι να ξέρεις

1. Να τα αναγνωρίζεις

2. Να τα ξεχωρίζεις

3. Και να χωρίζεις από άτομα και καταστάσεις όταν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της υπομονής και όταν αντιληφθείς ότι υπο-μένεις.

Δύσκολο το silver lining my friends. Πολύ δύσκολο.

…

Μεγάλωσα με 2 κοκερ σπανιελ. Η Κάρυ απο τα 8 μεχρι τα 14 και η Μαριλού από τα 15 μεχρι τα 29.

Η μαμά μου ήταν και μαμά τους ή αλλιώς το «αφεντικό». Ο άνθρωπος τον οποίο υπακούν και στον οποίο λογοδοτούν.

Παρ ότι έχω μάθει να ζω μαζί τους κι εκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν έφυγαν… δε νομίζω ότι είχα καταλάβει την ουσία τους.

Αυτο συνέβη μόλις εχθές! Όπου ενώ βρίσκομαι εδω και 15 μέρες σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης… εχθές το σούρουπο μου ήρθε η φλασια να κάνω hicking στο βουνό, με προορισμό ενα πετρόχτιστο μοναστήρι με BREATHTAKING θεα.

Ξεκινάω λοιπόν χωρίς καμία οργάνωση, εκτός απο ένα μπουκάλι νερό και τη Μοίρα, το σκυλί του φίλου μου, να διασχίσω ένα μονοπάτι που δε ξέρω (μπρος πίσω) μέσα σε 1 ώρα και 15′, καθώς μετά θα νύχτωνε.

Καταπληκτική ιδέα το ξέρω!

Η διαδρομή ηταν υπέροχη, τόσο, που απ την αφηρημάδα μου να κοιτάω γύρω γύρω εξτατικά, έχασα το μονοπατι. Δεν πτοήθηκα γιατί υπήρχε ασφαλτόστρωτος δρόμος, σαφως πιό άνετος, και καθόλου υποδεέστερος στό ζήτημα της θέας.

Η Μοίρα χάζευε, με άφηνε να προπορεύομαι, εγώ αγνάντευα και η ώρα περνούσε. Ήταν έτσι κι αλλίως οριακά το εγχείρημα από άποψη χρόνου. Τώρα πού είχα ξεστρατίσει και είχα πάρει την περιφεριακή οδό τα πράγματα ήταν σαφώς χειρότερα.

Έκανα 1 ώρα μόνο για να φτάσω στο μοναστήρι και διψούσα πολύ. Πολύ.

Βγάζω το μπουκάλι, ξεβιδώνω το καπάκι και κάνω τη χούφτα μου μπολάκι για να δώσω νερό στη Μοίρα. Να πιεί δηλαδή ο σκύλος πριν από μένα. Μου κάνει εντύπωση η κίνησή μου αυτή. Το ότι έβαλα αυθόρμητα ένα πλάσμα, με το οποίο δεν έχω και τόσο ιδιαίτερη σχέση, πάνω από μενα.

Το προσπερνάω. Απολαμβάνω για άλλη μια φορα τη Θεα, παίζω με τη μοίρα κυνηγητό στα βράχια και ο ήλιος δύει.

– Μα πόσο τυχερές είμαστε Μοίρα, την κατάλληλη ώρα φτάσαμε!! Ουαου!! Κοίτα χρώματα!!

Ε… νυχτώνει σε λίγο, αλήθεια τώρα θέλω όντως να προχωράω μέσα σε άγνωστα μέρη, στο βουνό, με φακό;;;

Μ@λ@κί@ παίχτηκε σκέφτομαι και ξεκινάω την κατάβαση απο το μονοπάτι (που κόβεις δρόμο!) σα γνήσιο κρικρι.

ΜΟΝΟΠΑΤΙ, ΜΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΣΦΑΛΤΟΣΤΡΩΜΕΝΟ ΔΡΟΜΟ.

Ειλικρινά δεν ξέρω ΠΩΣ σκέφτομαι ώρες ώρες…

Παρ όλα αυτα, ήμουν ήδη στο μονοπάτι και ο δρόμος ηταν αθέατος. Αφού μπήκα στο χορό, θα χορέψω.

Εννοείται φοβήθηκα, πολύ κακή η κρίση μου καθ όλη τη διάρκεια του εγχειρήματος ΑΛΛΑ είχα ένα σύμμαχο. Έναν πανίσχυρο σύμμαχο, τη Μοίρα. Η οποία φρόντιζε να είναι πάντα μπροστά μου σε μικρή απόσταση, οδηγώντας με «γρήγορα» και με ασφάλεια στο σπίτι.

Το με ασφάλεια είναι σχετικό καθώς έπεσα κανα δυο φορές απ τη βιασύνη/ τρομάρα μου (το ούφο!)

Μετά από τόσα χρόνια που υπάρχουν αυτά τα πλάσματα στη ζωη μου, μόλις χθές κατάφερα να πάρω μια ουσιαστική γέυση από τη δυναμική αυτής της σχέσης…

Μοίρα σε ευχαριστώ!!!

Είναι ΟΙ ΠΡΏΤΕΣ ωρες των διακοπων και νιώθω ήδη υπεροχα. Ο φρέντο είναι πιο δροσερός και το τοστ πιο τραγανό.

Μιλάω με μηνύματα με τη φιλη μου που με προέτρεψε να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ.

Κάποτε κάποιος με είπε πει βαρετή. Και λίγα χρόνια αργότερα καποιος ειπε οτι δεν εχω ενδιαφέροντα.

Θα μπορούσα να επισυναψω ένα βιογραφικο για να αποδείξω ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει ούτε τώρα ούτε ποτέ αλλα δεν προτίθεμαι! 🙂

Λέμε τα νέα μας με τη φιλη μου και συνειδητοποιώ ότι οι ζωες μας γίνονται καλύτερες απ οσο φανταζόμασταν. Δεν ξερουμε πως θα καταλήξουν… προφανώς! Αλλα ολα έχουν πάρει το δρόμο του best case scenario.

And it feels terrifying and a little bit of amazing!

Ειμαι έτοιμη να κανω το μπανιο μου, να βάλω τις κρέμες μου και να κατακτήσω τους αιθέρες όπως κάθε ιπτάμενο κουνελι, που σέβεται τον εαυτό του.

Καλό καλοκαίρι!

(οχι δεν τελειώνει ακόμα)

Καλές διακοπές!

(πάντα υπάρχει τρόπος, έστω κι αν δεν είναι αυτός που ονειρευτήκαμε)

Και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους όσους μερα με τη μέρα αξιοποιούν κι ενα ακόμα κομματάκι του εαυτού τους για να φέρουν τη ζωη τους πιο κοντα στα όνειρά τους!

Μουυυυυυτς

Απο Lynyrd Skynyrd

Είναι η πρώτη φορά που γράφω, με αφορμή τραγούδι, άλλων, απο τους radiohead.

Ας σταθούμε λιγο σ αυτό.

….. (λίγο) …..

Be a simple kind of man. Be something you love and understand.

Όχι μόνο να σε αγαπάς, να σε καταλάβεις κιόλας, σου προτείνουν τα παιδιά.

ΚΆΘΕ ΑΛΛΟ παρά εύκολο.

Αλλά σοφό.

Να σε αγαπάς και για τα καλά σου μα κυρίως για τα άσχημα. Να αγαπάς τις (μικρές) ατέλειες σου, τις λάθος επιλογές και τις άδικες συμπεριφορές σου.

Και για να τις αγαπήσεις, πρέπει να τις καταλάβεις 🙂 όχι να τις δικαιολογείς!

Πρέπει να καταλάβεις το ΓΙΑΤΊ.

α. Δε φώναξες στο φανάρι γιατί ο άλλος είναι @@@…

β. Δεν αγχώθηκες γιατί έχεις «πολλά να παραδώσεις»…

γ. Δε τον φιλήσεις γιατί ήσουν μεθυσμένη…

δ. Ολα τα παραπάνω … προφανώς και συμβαίνουν αλλα δεν ειναι οι αιτίες, είναι αφορμές.

Αν σε καταλάβεις, θα σε αλλάξεις και τότε οι ατέλειες θα ειναι όντως μικρές.

Μετά, μπορείς ελεύθερα να αγαπηθείς!!!

Υ.Σ: Η αγάπη και ο εγωισμός «μοιάζουν» αλλά δεν σχετίζονται.