Όλοι ή μάλλον σχεδόν όλοι (στην Ελλάδα ζουμε άλλωστε) έχουμε έναν τρόπο σκέψης.

Αυτός ο τρόπος, είναι τα επονομαζόμενά κουτάκια.

Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του.

Άλλοι έχουν πολλά κουτάκια. Στενά. Μικρά. Με κοφτερές ορθές γωνίες.

Άλλοι έχουν λιγότερα. Πιο μεγάλα, ευρύχωρα, φωτεινά, με αποστρογγυελεμενες άκρες.

Που θέλω να καταλήξω;

Αφενός τα κουτάκια είναι χρήσιμα γιατί περιορίζουν το χάος στις σκέψεις.

Αφετέρου το σχήμα τους… παίζει μεγάλο ρόλο!

Είναι δύσκολο να χωρέσεις μεγάλες ιδέες και όνειρα σε μικρά κουτάκια.

Επίσης είναι ακόμα πιο δύσκολο να χωρέσεις τις ιδέες και τα όνειρα των άλλων στα δικά σου κουτάκια. Δεν προορίζονται για εσένα και δε θα τα καταφέρεις ποτέ.

Είχα πρόσφατα μια συζήτηση με κάποιον ο οποίος έχει όλα τα κουτάκια του πολύ ακονισμένα. Και πολύ γεμάτα.

Γάμος; Check

Σπίτι; Check

Παιδί; Check

Δουλειά; Check

Χρήματα; Check

Με ρωτούσε λοιπόν για ένα σχέδιο που έχω, και απορούσε που αντί να γεμίζω τα κουτάκια του, προσπαθώ να γεμίσω τα δικά μου.

Ήταν τέτοιο το μέγεθος της απορίας του που μετά από ένα σημείο άρχισα να αμφιβάλω για τον εαυτό μου.

Άρχισα να νιώθω άσχημα, να ντρέπομαι για τα όνειρα μου.

Ενιωθα ότι ξεκίνησα να μικραινω σιγά σιγά σιγά μέσα στο δωμάτιο μέχρι που έγινα σαν μια κουκίδα επάνω στο χαλί.

1. Το πόση δύναμη έχουν οι σκέψεις των άλλων επάνω μας είναι κάτι που το καθορίζουμε ΕΜΕΙΣ.

Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι.

2. Σε ενα γενικοτερρο πλαίσιο επικοινωνίας:

Δεν ζητήθηκε η γνώμη σου, οπότε μη την πεις.

ΚΑΝΟΝΑΣ: τη γνώμη μας, χωρίς να ζητηθεί, τη λέμε ΚΑΤ ΕΞΑΙΡΕΣΗ όταν πρόκειται για έπαινο ή όταν θεωρούμε ότι το άτομο διατρέχει κίνδυνο/ ώστε να το «προστατεύσουμε από μια κατάσταση».

Η κοινωνία έχει τα στενότερα κουτάκια, το θέμα είναι εμείς να τα φαρδύνουμε, όχι να στενέψουμε μαζι τους.

Όπου δε χωράς να φεύγεις.

Είπαμε, δεν είναι όλα για όλους. Eκτός απ τους κανόνες.

οι κανόνες είναι για όλους 😀

Χθες βρέθηκα στη Λυρική να ακούσω καθιστή, ηλεκτρονική μουσική φορώντας μάσκα.

Στην αρχή ήμουν ενθουσιασμένη αλλά και σκεπτική.

Ο κόσμος όμορφος. Χαμογελαστός με πολύχρωμες τσάντες και παλτό.

Ήμασταν ένα μάτσο πολύχρωμοί ταξιδέυτες με φόντο τη μουσική του Neapoly.

Από πίσω το βίντεο γουολ πρόβαλε σκηνές από λίβαδια, θαλασσες, δαση, σιδερένια κτίρια και ανθρώπους

Ελευθερία.

Ελευθερία η μουσική χωρίς στίχους που σε κανει αναπόφευκτα να δημιουργείς νοερά τους δικούς σου.

Οι νότες γίνονται σκέψεις και αυτές εικόνες και ύστερα λόγια.

Το βίντεο γουολ ήταν εκεί για να σε συντροφεύει στο «πνευματικό» ταξίδι σου.

Ελευθερία.

Μέσα σε μια γεμάτη σκηνή νιώθεις μόνος ήρεμος ελεύθερος να προβαλεις στον προσωπικο σου νοερο προτζεκτορα τις δικές σου εικόνες.

Να δημιουργήσεις νέες ή να επισκεφτείς παλιές.

Φαντασία αλλά και αναμνήσεις.

Ήταν ένα ταξίδι μαγικό, όπως πάντα η μουσική του Κωνσταντίνου.

Η ροή συνεχής αρμονική και συναρπαστική.

Να πάτε!

Δεν είναι resolution χρονιάς. Είναι resolution 7 χρονών. Και εδώ τελειώνει ένα πολύ πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου.

Για την ακρίβεια νιώθω ότι τελειώνει ένα βιβλίο ολόκληρο.

Όλα ξεκίνησαν το 2014.

Το 2014 υποτίθεται ότι θα ήταν η χρονιά μου. Πήρα το πτυχίο μου, επέστρεψα στην Ελλάδα, υποτίθεται θα με περίμεναν οικογένεια, φίλοι και ο τότε σύντροφος μου με ανοιχτές αγκάλες.

Όταν λέμε ΚΑΜΙΑ σχέση όμως. Εννοούμε ΚΑΜΙΑ.

Το 2014 λοιπόν αντί να ξεκινήσει η ήρεμη ζωή μου, γεμάτη ασφάλεια και σταθερότητα… ξεκίνησε ένα ταξιδι δύσκολο.

Σε αυτό το ταξίδι στο οποίο (ευτυχως) οδηγήθηκα λόγω συνθηκών ήρθα αντιμέτωπη με … εμένα!

Ξεθαψα μια μια τις πληγές μου, είδα ποτάμια το αίμα μου να τρέχει, Έχυσα αμέτρητα δάκρια και ένιωσα το βέλος της πικρίας, της σκληρότητας και της απογοήτευσης να στάζει όλο του φαρμάκι στην τρυφερή καρδούλα μου για χρόνια.

Έμαθα να αποδέχομαι αυτά που δε μπορώ να αλλάξω μα κυρίως έμαθα πως να αλλάζω τα υπόλοιπα! Έμαθα να γιατρευω τις πληγές μου (όχι ο χρόνος από μόνος του δεν κάνει και πολλά) έμαθα να διαχειρίζομαι το χάος μέσα μου και να το μετατρέπω συνειδητά πια σε δύναμη μου.

Σε όλη αυτή την πορεία συναντησα ανθρώπους που μου έβαλαν εμπόδια αλλά και ανθρώπους που μου κράτησαν το χέρι όταν το είχα ανάγκη και με έκαναν να νιώσω ότι υπάρχει ελπίδα όταν την είχα χάσει.

Σας ευχαριστώ όλους. Τους δεύτερους λίγο περισσότερο.

Και ερχόμαστε στο 2021. Στο τέλος αυτού του «βιβλίου». Όπου νιώθω πιο καλά από ποτέ.

Μέσα μου!

Νιώθω:

Ήρεμη

Σταθερή

Ασφαλής

Χαρούμενη

Ο καθένας κυνηγά την δική του ευτυχία. Οποία κι αν είναι αυτή, σε κάθε περίοδο της ζωής του.

Εύχομαι σε όλους να είμαστε τόσο ικανοί και τυχεροί ώστε να τη βρίσκουμε κάθε φορά.

Επιμονή. Δουλειά (πολλή δουλειά όμως, προσωπική) και Υπομονή. Α! Και λίγο θάρρος.

Τίποτα δε χαρίζεται. Ομως με προσπάθεια πολλά κερδίζονται!

Α και Δε γίνεται να κλέβουμε! Δε γίνεται να προσπαθούμε ελάχιστα για τα μέγιστα… είναι κλεψιά αυτό! Δεν είναι ώρα εργασίας, είναι η ζωή μας και οι εξυπνάδες δε περνάνε για πολυ.

Η ζωή θέλει και κόπο και τρόπο… λέει ο σοφός 31χρονος εαυτός μου.

Καλή χρονιά με υγεία και πολλές καλές νέες περιπετειες!!!

Ο Θάνος, με ρώτησε μια μέρα καθως μιλούσαμε, ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυθόρμητου και παρορμητικόυ.

Ιδού!

Παρόρμηση:

Είναι η πολύ πολύ έντονη επιθυμία να κάνεις κάτι, χωρίς να έχεις σκεφτεί τις συνέπειες. Είναι το «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Γιατί ο έχων σώας τας φρένας, εάν ξέρει ότι θα του βγει σε κακό, κάθεται στα αυγά του!

Αυθορμητισμός:

Είναι η φανταστική ιδέα που έχεις συλλάβει και προχωράς στην υλοποίηση της ΜΟΝΟΝ όταν έχεις σκεφτεί τις συνέπειες και αξιολογείς ότι είναι εντάξει.

Εμένα προσωπικά ο αυθορμητισμός μου φαίνεται φλώρος. Γι αυτό επένδυσα από νωρίς στον παρορμητισμο.

Μιλάμε για έναν υπερμεγέθη όγκο αποφάσεων χωρίς ίχνος σκέψης για το μετά.

Άλλοτε μου «καθότανε», κι ενώ πολλά πράγματα θα μπορούσαν να έχουν στραβώσει, πήγαν καλά.

Άλλοτε, όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρχαν συνέπειες.

Παρ’ όλο που οι περιπτώσεις με τις συνέπειες ήταν περισσότερες, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να χτίζω το βασίλειο των παρορμησεων.

Μου έχουν χαρίσει μοναδικές εμπειρίες. Για αυτό άλλωστε είναι και τόσο ελκυστικές.

Μου έχουν χαρίσει όμως περισσότερες πληγές. Οι όποιες δυστυχώς ξεχνιούνται πάνω στό χείμαρρο του «έδω και τώρα» .

Γιατί τα λέω όλα αυτά..

Τα λεω όλα αυτα γιατί μέσω μιας παρορμήσης, για κάποιους, ή αυθορμητισμού, για κάποιους άλλους, πήρα μια απόφαση… ριζοσπαστική.

Τις είχα σκεφτεί τις συνέπειες, αλλά αυτό δεν καθιστά την απόφαση λιγότερο ριζοσπαστική. Έτσι προκύπτει ο διχασμός των απόψεων!

… Η οποία μου ξάνα- άλλαξε τη ζωή

Που θέλω να καταλήξω:

Να είστε αυθόρμητοι… Όχι παρορμητικοί! Να ενθουσιάζεστε, να σκέφτεστε και να πράττειτε αναλόγως.

Σε κάθε περίπτωση να έχετε θάρρος.

Και θα σας… κάτσει!!! 😉

Ούτε που ήξερα το όνομα του.

Ήξερα που είναι, ότι μου φαίνεται «κουλ» και ότι παίζει ωραία μουσική.

Δεν έχουμε συναντηθεί πολλές φορές αλλά ήταν όλες τους συγκλονιστικές.

Το μαγαζί αυτό εκπροσωπεί την κλασσική «χαλαρή βραδια» που τελειώνει με τις πρώτες ηλιαχτίδες.

Εκπροσωπεί την διαδρομή από την νιότη στην… ωριμότητα! (Την πνευματική και ΜΟΝΟ)

Έχει φιλοξενήσει αμέτρητα μυστικά και γέλια, φιλιά, μπάνια κάτω από τα αστέρια και πολλή μα πάρα πάρα πολλή άμμο.

Κάθε φορά που ακούω το όνομα του, απλά χαμογελάω.

Δεν είναι ένα απλο μπαρ. Είναι οι καλύτερες βραδιές 2 δεκαετιών!!!

Βρίσκεται στη Ραφήνα και όσοι δεν έχετε πάει, σπεύσατε.

(Όχι κοκτέιλ εκεί Ε, μπυρίτσα!)

Ίσως και λίγο Jägermeister.

…KitKat

Από σήμερα το πρωί στις 11:00, προσπαθώ να συμμετάσχω σε κάποιο πάρτυ.

(βρίσκομαι εκτός Ελλάδος οπότε αυτά συμβαίνουν, κάπως διαφορετικά, αλλά πάντα νομιμα)

Για 1002 λόγους τα κατάφερα σήμερα το… βράδυ! Στις 00:20.

Δε θα σχολιάσω το 13ωρο της συνεχούς προσπάθειας και της ατερμονης αλλαγης σχεδίων, αλλά θα σχολιάσω το: «τα καταφερα».

Βρίσκομαι στο Βερολίνο, και όποιος ξερει απο δω, θα καταλάβει τις ουρές και όλα τα συνεπακόλουθα.

Θα καταλάβει ότι: καλά τα πάρτυ ‘στον κήπο’ αλλά όταν ανοίγει το kit kat, το οποίο είναι fetish club, εσωτερικού χώρου, η εμπειρία είναι διαφορετική και θα καταλαβει επίσης πως μέσα στο kit kat πέρασα 6 μαγευτικές ώρες νομίζοντας ότι έχει περάσει ένα τέταρτο.

6 ώρες απόλυτης ελευθερίας καθώς όλοι οι συμμετέχοντες εκτός από τον εμβολιασμό (απαραίτητος για την είσοδο) υποβλήθηκαμε και σε Rapid Test. Ναι ναι.

Γενικά η κατάσταση στα κλαμπ του Βερολίνου είναι παρόμοια με δημόσιες υπηρεσίες στην Ελλάδα.

Στέκεσαι στην ουρα ατελειωτες ώρες, ελπίζοντας να καταφέρεις το σκοπό σου με την πρώτη, πράγμα σπάνιο. Ώσπου, να καταλήξεις σε επόμενη ουρά, με εξίσου αμφίβολο αποτέλεσμα.

Όταν λοιπον ξεπεράσεις όλα αυτά τα εμπόδια, που ειναι πολλά, θα βρεθείς να κάνεις Rapid test. Eαν το περάσεις και αυτό, Ε τότε ναι, είσαι «ελεύθερος»!

Η ελευθεριά σε ένα τέτοιο μέρος… προκαλεί αισθήματα χειμαρρώδη.

Δεν χρειάστηκε ούτε αλκοόλ (ούτε καν αυτό) για να υποστηρίξει την εμπειρία μου.

Αυτό που έζησα ήταν κα τα πλη κτ ικό.

Άνθρωποι μαζί, να χορεύουν μέσα στα ιδιαίτερα, μικροσκοπικά «κουστούμια» τους. Να γελάνε, να διασκεδάζουν, να ακούνε μουσική και να ρουφάνε τη ζωή απ το μεδούλι!!! Ανέμελοι!

Ο ερωτισμός ήταν κι αυτός στα ύψη.

Έχω ξαναβρεθεί στο συγκεκριμένο μέρος αλλά αυτή τη φορά όλα ήταν αλλιώς. Υπήρχε συνεχής, αδιάκοπη αλληλεπίδραση μεταξύ των παρεβρισκομένων. Ειτε για μια απλή γνωριμια, είτε για ένα τσιγαρο (ναι καπνιζεις μεσα), ειτε για ένα χορό, είτε απλα για να πεις ενα καλο λογο βρε αδερφέ.

Η αλληλεπίδραση αυτή όμως ολοένα και εντυνόταν, ολοένα και φούντωσε όσο περνουσε η ώρα, ώσπου κάποια στιγμή, άρχισε να γινεται εξαιρετικά προσωπική αλλά ταυτόχρονα και δημόσια…

Αυτό που με σόκαρε ήταν το γεγονός πως ότι περιγράφω συνέβαινε μαζικά, σαν κύμα! Η ενέργεια του χώρου ήταν εξωπραγματική…

Δεν έχω βρεθεί σε χώρο με περισσοτερο ερωτισμό στη ζωή μου, και τίποτα από όλα αυτά δεν μου φάνηκε προκλητικό ή αφύσικο ή έστω αντιαισθητικό.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω όλα αυτά έζησα εκείνο το βραδυ εκτός απο εκστατικά.

Νιώθω πολύ τυχερή (και μεγάλο λοκάλι) που κατάφερα να βρεθώ σε ενα event σαν κι αυτό, τη δεδομένη, almost after corona εποχή…

Ήταν μια πρωτόγνωρα δυνατή και ξεχωριστή εμπειρια, ΚΑΙ θα μου μείνει σίγουρα αξέχαστη!

Πολλά γερμανικά φιλιά.