ΙΚ junior μου λείπεις!

ώρες ώρες είναι σχεδόν αβάσταχτο.

Προφανώς ο εαυτός μας δεν είναι στατικός, είναι κάτι που διαρκώς αλλάζει, διαμορφώνεται, προσαρμόζεται.

Σήμερα λοιπόν, εννοείται ημέρα διακοπών, συνειδητοποίησα ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ μου λείπεις.

Εσύ η ΙΚ ετών 29- 32.

Μου λείπει η ρουτίνα σου η άτρωτη.

Μου λείπουν τα ταξίδια σου. Μου λείπουν οι τρελές γεμάτες αδρεναλίνη ιδέες σου που ήταν ένα κλικ μακριά από την υλοποίηση.

Μου λείπει που η υπομονή δεν έπιανε 16 ώρες στη μέρα σου.

Μου λείπουν τα τσαλίμια σου, το πονηρό χαμόγελο σου και η αστείρευτη θετική ενέργεια σου.

Μου λείπουν οι Παρασκευές σου που ξημέρωναν Κυριακή.

Μου λείπει που δεν ήξερες το που θα ξημερώσουν.

Μου λείπει που έπαιζες Tetris με τις προτεραιότητες λες και ήταν πίστα στον κινητό σου.

Μου λείπει που ήξερες λιγότερα και ενθουσιάζουν περισσότερο.

Μου λείπει η ελαφρώς πιο αδύναμη εκδοχή σου, ναι! μου λείπει!

Μου λείπει να σκέφτομαι για έναν! Μου λείπει η μοναξιά και το χουζούρι σου!

Μου λείπουν ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ και Η ΜΟΥΣΙΚΗ σου.

Μου λείπει το Βερολίνο σου. Μου λείπει πολύ.

Μου λείπει που άκουγες όλη μέρα ραδιόφωνο και ήξερες τα πολιτιστικά απέξω.

Μου λείπουν οι εναέριες τούμπες σου και οι γραμμωμένοι γλουτοί σου.

Μου λείπει το χάος ΣΟΥ. Μου λείπουν οι γκάφες σου.

Μου λείπει γενικά η έκδοση 30.0 (όχι η πιο παλιά).

Από την άλλη- Έκδοση 35.0

Θαυμάζω τη δύναμη σου. Θαυμάζω που κυνηγάς τα όνειρα μας. Θαυμάζω που φέρνεις τον κόσμο στα μέτρα σου. Θαυμάζω το πώς βλέπεις τη ζωή. Θαυμάζω την επιμονή και – ω ναι – την υπομονή σου. Θαυμάζω που λες ευχαριστώ και συγγνώμη σα παιδι. Θαυμάζω τη δίψα σου να μαθαίνεις όπως επίσης θαυμάζω υπέρμετρα την ευγένεια και την καλοσύνη σου. Θαυμάζω που ακόμα πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη και στον Πίτερ Παν.

Δεν είναι εύκολο το 35.0 παρ’ όλο που καμιά φορά ίσως και να φαντάζει έτσι.

μια ευτυχισμένη μέρα ήταν η σημερινή.

ήταν η μέρα μετά από μια μακριά νύχτα.

ήταν η μέρα μετά από ένα γερό και δύσκολο καύγα.

ήταν η μέρα με το μήνυμα «ξεκινάω, έρχομαι να σε πάρω»

ήταν η μέρα που είχε 2 ζευγάρια γυαλιά ηλίου ασορτι. ένα λευκό «μεγάλο» και ένα κόκκινο «μικρό».

ήταν η μέρα με το μπάνιο και τα ροζ καστρα.

ήταν η μέρα υπεροχής  συνάντησης με 6 Φρέντο εσπρέσσο, γάλα με παγάκια και πολλά πλαστικά  καλαμάκια.

ήταν η μέρα με τα τρανταχτά γέλια και τους Ausländer.

ήταν η μέρα με τα όμορφο σαλόνι και τα νορβηγικά ταξίδια.

ήταν η μέρα με το ντελιβερι στο κρεβάτι και

φυσικά μια ευτυχισμένη μέρα δε θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένη χωρίς 2 πιάτα μακαρόνια με κιμά.

ο γάμος είναι μια απόφαση.

η απόφαση δεν είναι για μια μέρα, για έναν τόπο και για ένα φόρεμα.

η απόφαση είναι για την ομάδα. αφορά την συνειδητή κοινή πορεία και αντίληψη του εμείς.

ο γάμος είναι η απόφαση ότι είσαι ομάδα όχι για μια χρονιά. όχι για να δεις πως θα πάει και να κοιτάς για μεταγραφή, αλλά για όσο πάει.

και δεν πάει μόνο του. θέλει δύο για να πάει.

αυτό είναι ο γάμος και είναι απαιτητική συνθήκη.

Από την άλλη ΑΥΤΗ είναι μια ευτυχισμένη μέρα.

Για μένα η σημερινή μέρα είχε αξία μεγαλύτερη από εκείνη με το λευκό φόρεμα και το (ομολογουμένως αξέχαστο) πάρτυ.

αυτό ήταν διασκέδαση και η διασκέδαση είναι…εύκολη. καμιά σχέση με την ευτυχία.

ο γάμος εξ ορισμού, δεν εμπεριέχει καμία από τις δύο έννοιες.

Όμως είναι μεγάλη η ευτυχία τις ημέρες όπου το καταφέρνει.

Αρχές Αυγούστου του ’25 και η ευτυχισμένη μέρα.

Είναι συναρπαστικό το πως μια φράση, για χρόνια αρνητικά φορτισμένη, αποτέλεσε τελικά το σύνθημα της «απελευθερωσης».

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για αρκετά χρόνια συναπτά ερωτικές σχέσεις αλληλεξάρτησης. Τοξικότατες. Εντονότατες. Χρονιότατες.

Σε αυτές τις σχέσεις (σίγουρα το έχω ξαναγράψει) δεν υπήρχε πουθενά το «μαζί». Υπήρχε το «ΕΓΩ θα πάω, θα κάνω, θα δω…».

Όταν ο άλλος σε αποκλείει με αυτόν τον τρόπο κι εσύ έχεις τα συναισθηματικά σου θέματα αδούλευτα ακομα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξάρτηση.

«Γιατί να πας μόνος σου; έμενα δε με θες; πάμε μαζί». Ειναι το πασίγνωστο: όσο σε φτύνω, τόσο στη δίνω. Με λίγο διαφορετική έκφανση. 🙂

Οι σχέσεις τελείωσαν, τα χρόνια πέρασαν, η θεραπεία έγινε.

Στην τελευταία μου σχέση λοιπόν, που είναι και η πιο ισορροπημένη έως σημερα, ξυπνάω μια μέρα με μια απόφαση παρμένη.

Είχα ενα ονειρο εδώ και κάποια χρόνια… Το δούλευα μέσα μου, το δούλευα και ξύπνησα εκείνη τη Τετάρτη για να πω στο σύντροφο μου:

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ.

Σχεδόν δε το πίστευα ότι έβγαινε αυτή η φράση απ το στόμα μου.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ λοιπόν και αντί να είναι φυλακή είναι Ελευθερία.

Όταν μπορείς να είσαι μόνος σου καλά είσαι ελεύθερος. Όταν λες «Εγώ θα παω» και το εννοείς, δε το λες για να δημιουργήσεις μια κατάσταση, τότε είσαι ελεύθερος. Και τότε μπορείς να έχεις οποία σχέση θέλεις γιατί δε τη χρειάζεσαι.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, δεν σε έχω ανάγκη. Για να είμαι μαζί σου, σημαίνει ότι σε επέλεξα. Συνειδητά. Όχι για να καλύψω/ ξεπεράσω/ προσπεράσω κάτι.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, δεν είναι εγωισμός. Ειναι προσήλωση στο στόχο, είναι κυνηγάω τα όνειρα μου, είναι σου δηλώνω μια επιθυμία και ταυτόχρονα σου δίνω μια επιλογή.

Δε θέλω να χωρίσω. Αλλά προτεραιότητα μου ειμαι εγώ. Θέλεις να συμπορευτούμε; θα χαρώ πολύ. Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου δίπλα μου; σα δύο παράλληλες γραμμες; Εάν μπορείς και θέλεις, θα είμαι η πιο ευτυχισμένη του κόσμου.

Εάν δε θέλεις, θα κλάψω θα στεναχωρηθω θα θα θα … θα είμαι καλά όμως. Γιατί το θέλω, είναι το όνειρο μου και ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ.

Δεν ξέρω… μου φαίνεται συγκλονιστικό το πως από ένα καλά κλειδωμένο οικοσιτο κουνέλι με ανησυχίες ανεξαρτησίας, φαίνεται να έχω γίνει οντως μια ανεξάρτητη γυναίκα.

Ειμαι καλή και στοργική σύντροφος, που όμως δεν θυσιάζει τα όνειρα της (δυστυχώς η ευτυχώς) για κανέναν. Εάν ταιριάζουν οι δρόμοι μας, εννοείται ότι θέλω να είμαστε μαζί.

Δεν σε αποκλείω, σε προσκαλώ!

Εάν όχι, θα ακολουθήσει ο καθένας το δρόμο του και στο (πολύ) τέλος της ημέρας θα είμαστε και οι δύο χαρούμενοι.

«Για ταξίδια που δεν ήθελες, τι σε πιάνει και πάλι κλαίς; Έλα πάμε και αντίο μη λες».Έτσι λέει ο Κώστας Μακεδόνας και δε συμφωνώ εξολοκλήρου αλλά θα σταθώ στο πρώτο σκέλος μόνο.

Εάν κάτι δε το θέλεις, μη το κάνεις.

Δε γινεται να τα έχουμε όλα πάντοτε. Ίσως ματαιωνεται ένα όνειρο σου, Ναι.. Για να ζήσει ένα άλλο όμως 🙂

Εκεί είναι που πρέπει να διαλέξεις τι θέλεις από τα δύο και δεν είναι εύκολη απόφαση.

Εγω θα παω λοιπόν. Δε θέλω να ζω άλλο έδω. Loud n Proud.

Και να ξερεις οτι σε αγαπώ*.

Έρθεις δεν έρθεις.

*πολύ.

Δεν τους μπορώ! Τους δειλούς και τους αδύναμους! Δεν τους μπορώ καθόλου!

Ένας άνθρωπος που εξαρταται μονίμως από άλλους για να επιβιώσει… είτε συναισθηματικά είτε οικονομικά είτε κοινωνικά… είτε! Αυτός είναι ένας αδύναμος άνθρωπος. Και από προσωπική εμπειρία συνήθως είναι και δειλός.

Συνήθως, όχι πάντα!

Τόση ενέργεια για να «ταιριάξεις», τόσος μόχθος και άλγος… γιατί;

Εάν όλη αυτή την προσπάθεια την επένδυες στον εαυτό σου, θα ήσουν κάποιος. Θα είχες προσωπικότητα. Θα είχες σταθερές βάσεις, θα ήσουν αξιόπιστος γιατί απλά θα ήξερες ποιος είσαι.

Όταν εξαρτασαι ΜΟΝΙΜΩΣ από άλλους δεν έχεις προσωπικότητα… κανονική. Αν βγάζει νόημα αυτό που λέω.

Δεν πιστεύω πια στον «καλό άνθρωπο». (Ίσως το έχω ξαναπεί)

Πιστεύω στον δυνατό άνθρωπο.

Ένας δυνατός άνθρωπος είναι διαυγής.

Είτε σου ταιριάζει είτε όχι, ότι βλέπεις παίρνεις.

Βασίζεσαι.

Απορρίπτεις.

Είναι όλα σωστά.

Ο δειλός όμως… που έχει τη δικαιολογία ΕΔΩ, ο αδύναμος, που γίνεται χαμαιλεον για όλους τους λάθος λόγους, είναι αξιόπιστος μόνο όταν τα συμφέροντα του ταυτίζονται με τα δικά σου.

(Δεν ξερω καν εαν αυτό εντάσσεται στη σφαίρα του «αξιόπιστος».)

Εάν ποτέ κάνω παιδιά θα τους μάθω:

να χαμογελάνε, με τα μάτια

να είναι δυνατά, με την καρδιά

και να μη φοβούνται να μην ταιριάξουν.

ατίθασοι_και_απροσάρμοστοι