Η αστυνομία κινείται ανεξέλεγκτα σε επίπεδα βίας υψηλότερα από κάθε άλλη φορά

Πολιτικοί σκοτώνουν πολίτες σε κοινή θέα και αποσιωπάται το γεγονός από τα ΜΜΕ

Πολιτικοί συγκαλύπτουν βιασμούς ανηλίκων και μη.

Τα ΜΜΕ χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για παραπληροφόρηση και εκφοβισμό

Τίθεται ξανά το θέμα των εκτρώσεων

Είμαστε Αλήθεια στην Ευρώπη το 2021;

Μήπως ταξιδεψαμε στο χωροχρόνο σε κάποια μουσουλμανική χωρα; Η έστω στη Βορεια Κορέα;

ΝΤΡΟΠΗ.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΛΕΜΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ‘ΕΧΟΥΜΕ’

ΚΙ ΕΜΕΙΣ… ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟΥΣ.

ΝΤΡΟΠΉ.

Η ντροπή είναι η πανδημία της εποχής. Όχι ο covid. Η μάλλον η έλλειψη ντροπής.

Να ντρέπεστε όταν οι πράξεις σας το απαιτούν.

Να ντρέπεστε και να ζητάτε και συγγνώμη και να κάνετε ο.τι περνάει απ το χέρι σας για να το αλλάξετε.

Είναι σπουδαίο πράγμα η ντροπή όταν συνοδεύεται από την αντίστοιχη ποσότητα δύναμης.

Να είσαι γενναίος.

Όλοι έχουμε καλές και κακές πλευρές.

Κάποιοι έχουν λίγο πιο πολύ καλό, κάποιοι λίγο πιο πολύ κακό και κάποιοι εχουν παραπανω κι απ τα δύο.

Και τα 2 θέλουν διαχείριση. Και τα 2 θέλουν όρια.

Πρέπει να ξέρεις πως να διαχειριστείς το καλό.

*Όχι δε θα τους σωσεις όλους.

Αλλά και το κακο θέλει προσοχή.

… Ίσως το δεύτερο λίγη παραπάνω γιατί μπορεί να βλάψει και κάποιον άλλο εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό. (Bonus action)

Ότι δε μας αρέσει τι το κάνουμε;

Το κρυβουμε κάτω από το πατακι και κάνουμε ότι δε το βλέπουμε.

Υπέροχα.

Με αυτόν όμως τον τρόπο και:

1. δεν καθαρίζουν τα πόδια μας απ τη βρωμιά με αποτέλεσμα να τη βάζουμε μέσα στο σπιτι μας αλλά και:

2. δεν μπορούμε να δούμε το μεγεθος της βρωμιάς ώστε να ξέρουμε πότε θα χρειαστεί να το πλυνουμε!

Στουμπωνουμε λοιπόν το σπίτι με βρωμιά μέσα έξω… και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πνιγόμαστε (όλοι όσοι είμαστε μέσα στο σπιτι) από τη δυσωδία.

Προσοχή στο πατάκι παιδιά. Ή θα χρησιμοποιείται σωστά… Ή καθόλου!.

Be brave λοιπόν.

Να κοιτάτε το πατακι σας στα μάτια! 🙂 και ο.τι δε σας αρέσει, να το αλλάζετε!

Αν δε μπορείτε μόνοι σας, ζητήστε βοήθεια. Σήμερα! Όχι αύριο.

Θα σας γλιτώσει από τόνους βρωμιάς και από πολλά πολλά αλλά.

Clean n clear και καθάρισες, οριστικά!

Μεγάλωσα, στην ενήλικη ζωή μου, με την πεποίθηση ότι το να δείχνεις δημόσια την αγάπη σου (να κρατιέσαι χέρι χέρι λέμε τωρα) να παραδέχεσαι ότι είσαι σε σχέση, να παραδέχεσαι ότι σου αρέσουν τα δώρα (σοκολάτα ιόν η μικρή απ το περιπτερο) και η τρυφερότητα είναι κάτι το υπερβολικό που κάνουν οι τριτοδεύτεροι.

Πώς θα μπορούσα ποτέ εγώ! Η wanna be βασίλισσα του cool και wanna be accepted να περιοριστώ σε στεγανά όπως το «έχουμε σχέση», «Ναι, γουστάρω να μου στέλνεις Καλημέρα καλησπέρα καληνύχτα».

Απαπα παπα παπα.

Και ερωτώ.

Ποιος «νορμαλ» ανρθωπος δε θέλει να νιώθει ότι τον αγαπάνε, ότι τον σκέφτονται;

Ποιος «νορμαλ» ανθρωπος δε θέλει να νιώθει την ασφάλεια του «Ναι, έχουμε σχέση, είμαι εδώ για σένα». Οταν όντως έχει σχέση και ισχύουν όλα αυτά και από τις 2 μεριές απλά δεν ειπώνονται;

Συμφωνω απόλυτα με το ότι δεν κάνουν τα λόγια τη διαφορά, την κάνουν οι πράξεις αλλά κάποιες φορές είναι και αυτά απαραίτητα.

Απαραίτητα.

Εάν αυτό που διαβάζετε σας αγγίζει με καποιο τρόπο… please do some thinking about your relationship (the easy part) and then (the hard part) about yourselves.

You may find out some pretty interesting stuff!!

Όποιος δε γουστάρει valentine’s day με γεια του και χαρά του.

Δεν πιστεύω με τίποτα όμως ότι το να σου προσφέρει ένας αγαπημένος σου άνθρωπος κάποιου είδους δώρο μπορεί να σε κάνει να νιώσεις οτιδήποτε λιγότερο από χαρά.

Και όποιος δεν το παραδέχεται αυτό ή είναι αρκετά δυστυχισμένος ή αρκετά δειλός.

(Ή αρκετά από κάτι άλλο δυσάρεστο που μου διαφευγει αυτή τη στιγμή)

Έχω υπάρξει και τα 2.

Now I am different and it feels better.

So if any of these rings a bell, you should try ‘different’ too 🙂

This topic is ALWAYS of great interest.

I am really lucky. I don’t know why but I can’t get addicted to smoking or drugs.

I simply cannot.

I have been a social smoker for more than 12 years but never a regular.

And I have tried drugs (‘the things that won’t kill you’) more times than I would like to admit and still nothing.

The unlucky part of my story begins when I saw the person I loved, adored and admired the most(!) losing a GREAT part of his mind and soul over this «cool», «not dangerous» HABIT.

Because sooner but rather later that is what it becomes. A habit.

It changes your character for life and not for the better. Never for the better.

«If you stare into the abyss, the abyss stares back at you»

You are strong and smart Of course. But this doesn’t mean that you CAN control the effect it has on you.

It is naive (if not completely STUPID) to believe that you can.

So

1. Use wisely

2. If you are already wise enough… STAY AWAY.

Προχθες το βραδυ σκοτωσα την ελπιδα!

Η άτιμη… πεθαίνει παρα πολυ δύσκολα ακομα κι αν ειναι βαθυτατα εξασθενημένη. Όμως ευτυχως εγώ τη σκότωσα.

Καποιες ελπίδες τρέφονται υγιεινά, με θετικα συναισθηματα οπως: η χαρά, η συντροφικοτητα, η υποστήριξη…

Αυτες φυσικα και δεν τις σκοτώνουμε. Τις προσεχουμε και τις συντηρούμε οπως μπορούμε!!

Η δική μου όμως, που ήταν και παχουλη παχουλη, ενω ξεκίνησε vegan και τα ρέστα, κατέληξε να τρεφεται αποκλειστικα με πονο. Και ηταν ιδιαίτερα σχολαστική.

Αμέτρητες φορές είπα (πραγματικά αμετρητες)

«δεν μπορώ να ποναω αλλο»

κι εκείνη αμείλικτη, εκεί, να περιμενει με το στομα ανοιχτο κραυγάζοντας

ΠΕΙΝΑΩ.

Αυτη την ελπίδα λοιπον σκοτωσα προχθες και απο τοτε νιωθω ελεύθερη και ευγνώμων.

Δεν θα ποναω αλλο πια. Το παρελθον ανηκει ολοκληρωτικα στο… παρελθον κι εγω θα ειμαι πιο ελευθερη απο πότε να σχεδιασω ξανα και ξανα και ξανα τη ζωη μου!

Το κενο ειναι αντικειμενικα μεγαλο (ειπαμε… ειχε εκτόπισμα!)

Αλλα δεν ειναι πια γεματο με κουφαρια νεκρων ονειρων. Αυτα έφυγαν οριστικά.

Μαλιστα το πρωί που εριξα μια μάτια, ειχαν ερθει ήδη καινούργια όνειρα και στοχοι.

Ετσι σιγα σιγα και να μην κλείσει τελειως το κενό, τουλαχιστον θα ειναι ομορφα διακοσμημένο!

Θα αποτελεί πηγη εμπνευσης κι ελευθεριας!

Ειναι δυνατη εμπειρία το να σκοτωνεις μια ελπίδα. Χρονοβόρα και απαιτητική.

Δεν ξερω αν θα χρειαστει να το ξανακάνω. Serial killer etc…

Αυτο που ξέρω όμως ειναι οτι αξιζε 100%!

* Know when to hope and when to hop off *

Πέρυσι τέτοια μέρα ήμουν σε ένα house party στα Εξάρχεια.

Έπινα μπύρες και κάπνιζα.

Άκουγα drum n bass και ημουν με τον (γνωστό για μένα) άγνωστο για σας Χ.

Θυμάμαι ότι είχαμε φύγει απο το πάρτυ, είχαμε πάει σε μια παιδικη χαρα (επειδη το ζητησα!) και μετα στο στρεφη.

Ισως και να την εχω ξαναγραψει την ιστορια.

Ηταν μια πολυυυ ωραια βραδια.

Αυτό που σίγουρα δεν είχα γράψει, είναι το day after.

Κοιμήθηκα αγκαλιασμενη και ευτυχισμενη και ξύπνησα δίπλα σ εναν αποτομο και επιθετικο συντροφο.

Θυμαμαι οτι άνοιγε το στομα του μονο για να φωναξει εκεινη τη μερα, κι εγω αναρρωτιόμουν τι μπορεί να παει τοσο στραβα μεσα σε 8 ωρες υπνου…

Παρ ολα αυτα’ εμένα, δε μιλούσα, υπέμενα.

Μια βραδια σαν τη χθεσινη ελεγα, το αξιζει αυτο.

(Προκειμένου να την ξαναζήσω).

Ένα χρόνο μετά λέω περήφανα ΟΧΙ.

Η ευτυχία δεν κρύβεται ΠΟΤΕ μεσα σε τόση ασχήμια.

Και δεν χρειάζεται να υπομείνεις για να την κατακτήσεις.

Να προσπαθήσεις ναι, χρειάζεται καποιες φορές.

Να υπομείνεις όμως… Oh no!

Τωρα πια το ξέρω.

Σήμερα το βράδυ βγήκα με τους φίλους μου.

Για την ακρίβεια μόλις μπήκα σπίτι και η ώρα είναι 04.16

Ξημερώνει Τετάρτη. Εργάσιμη.

Είναι όλοι τους νέοι στη ζωή μου.

(Οι συγκεκριμένοι, γιατί φυσικά έχουμε και βετεράνους)

Ήταν μια βραδιά που ξεκίνησε λίγο άτσαλα, εξελίχθηκε σε… βατά, συνεχίστηκε διασκεδαστικά για να κορυφωθεί στο «ντάξει, πέρασα πολύυυυ καλα».

Ένιωθα τόσο επιθυμητή.

Από σεξουαλικής απόψεως (μετράει ακόμα κι αν προέρχεται από φίλους) μέχρι (που είναι και το πιο βασικό) … φιλικής.

Δεν ήμουν η καβάτζα.

Ήμουν επιλογή!

Ήθελα λοιπόν να μοιραστώ το εξής: να έχετε ανθρώπους στη ζωή σας που να σας κάνουν να νιώθετε έτσι!

Να νιώθετε επιλογή, προτεραιότητα και ενδιαφέρον.

Αλλιώς δεν έχει νοημα.

Βασική προϋπόθεση να αισθάνεστε το ίδιο για αυτούς.

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά!

#i_love_friendzone

Γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 2009 στη Σκύρο.

Οικογενειακές διακοπές. Εγώ, γονείς, αυτός, γονείς, αλλά 8 παιδιά και άλλοι 16 γονείς.

Μεγααααλη παρέα.

Τον ξεχώρισα γιατί ήταν τόσο γλυκός και καλόκαρδος και χαμογελαστός και ήπιων τόνων και σκανταλιάρης όπου πρέπει.

Ναι τα κατάφερνε όλα αυτά.

Και γι αυτό κρατήσαμε επικοινωνία για κάνα δυο χρόνια.

Ήταν η χρόνια που μετακόμισα στην Πράγα… δύσκολα χρόνια, πολύ κακη ψυχολογία, δεν υπήρχαν και smartphones ακόμα…

… οπότε προβλέψιμα χαθήκαμε.

Από τότε είχα να τον δω και να πάω στη Σκύρο μέχρι που πήγα ξανά φέτος το Πάσχα.

Από παντού ξεπήδουσαν μυρωδιές και οικείες εικόνες, αυτες έφερναν αναμνησεις και οι αναμνήσεις οδήγησαν στο να τον βρω μέσω fb και να κανονίσουμε να βγούμε, στην Αθήνα πια, μετά από κάποιες βδομάδες.

Βγήκαμε λοιπόν Εχθές!

Τον αναγνώρισα ενώ καθόταν πλάτη κι έτρωγε κάτι πολύ νόστιμο κάπου στα Εξάρχεια.

Καλά το θυμόμουν, παίρνει φοβερές αγκαλιές…

Ανάβουμε τσιγάρο και παραγγέλνουμε μπυρίτσες.

Μη τα πολυλογώ, νομίζω ότι (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) τον θαυμάζω περισσότερο από οποιονδήποτε ξέρω.

Όλη του η ζωή μια περιπέτεια.

Και κάθε περιπέτεια την έχει χτίσει ολομόναχος.

Κανένα υπόβαθρο οικονομικό.

Καμία βοήθεια «απ έξω».

Μόνο δουλειά, πειθαρχεία, όνειρα και όση τρέλα χρειάζεται για να ανέβει με ευκολία στην κορυφή του τσάρτ μου.

Δεν με συγκίνησαν τόσο τα κατορθώματά του, όσο η άγνοια της δύναμης και του υπέροχου της σκέψης του.

Ο τύπος είναι διαμάντι. Διά μα ντι.

Όπως τον θυμόμουν, με την ίδια σπιρτάδα στο βλέμμα.

Το οποίο πια είναι πιο βαθύ και ταλαιπωρημένο αλλά το ίδιο ζωντανό και καθαρό.

Έχω μείνει έκθαμβη.

Ακούω με το στόμα ανοιχτό και μάτια στρογγυλά σαν της κουκουβαγιας.

Τι να πω…

Εύχομαι ολόψυχα να γνωρίσω περισσότερους ανθρώπους σαν το Θάνο.

Εύχομαι να εξελιχθούν περισσότεροι άνθρωποι όπως αυτός.

Με ηρεμία, δημιουργικότητα, επιμονή και ανθρωπιά.

#so_proud_of_you

Είναι η μόνιμη ερώτηση του Μαρκ. Κάθε μέρα αγωνία για το well (or less well) being μας μέσω του Facebook.

Σήμερα λοιπόν σκέφτομαι ότι ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΤΥΧΆΙΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ.

Μέσα σε ένα μήνα έχω συναντηθεί τυχαία με όλο μου το ρομαντικό παρελθόν.

Ο Θαρραλέος Τσιφούτης μετακόμισε από Μόναχο Αθήνα και τα έφτιαξε με μια από τις κολλητές του και πρώην φίλη μου (touche).

Αριθμός τυχαίων συναντήσεων: 2

Ο Ιζνογκουντ μου χάρισε τον αόρατο μανδύα του Χάρυ Πότερ. Και αντί να πει ένα «γεια» ως την ελάχιστη ένδειξη πολιτισμού κάνει ότι δεν υπάρχω.

Πολύ βολικό αλήθεια μα και κάπως κουτό.

Αριθμός τυχαίων συναντησεων: 2

Ό ουλτιμετ πρώην μου, με συνάντησε τυχαία την πρώτη μέρα της δουλειάς του, στο δρόμο, μέσα από το αυτοκίνητο.

Περίμενα υπομονετικά στο στοπ μου και απλά γύρισε και με κοίταξε!

Ποιος κοιτάει δεξια και αριστερά σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας;

Ειλικρινά τώρα!

Επίσης ο πρώην μου δεν ξέρει τι σημαίνει δουλειά.

Εκείνη τη μέρα έμαθε. Του πέσαν κι αυτουνού μαζεμένα δε λέω.

(Σε αυτό το σημείο θα εκφράσω μια μορφη συμπάθειας προς το άτομο του)

Αριθμός τυχαίων συναντησεων: 1

Όλα αυτά μπορεί να σας φαίνονται πολύ ραντομ αλλά έχουν γίνει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.. δεν προλαβαίνω να βγω έξω και τσουπ!

Ξεπετάγονται από παντού οι αναμνήσεις.

Είναι διασκεδαστικό δε θα το κρυψω αλλά κάπου ΦΤΆΝΕΙ.

Υ.Γ: Ευτυχώς που η τελευταία μεγάλη μου αγάπη πήγε στη Αλάσκα και είναι αποδεδειγμένα ακόμα εκεί. Ένας λιγότερος.

Ένα μεγάλο γιορτινό τραπέζι.

Χαρούμενα βλέμματα.

Καφές και γλυκό.

Οικογένεια.

Ένα σπίτι γεμάτο ζεστούς ανθρώπους .

Μια αγκαλιά.

Τη δική σου αγκαλιά.

Πατάτες ντελουξ.

Ένα μικρό μπουκάλι κρασί.

Το αυτοκίνητο μου.

Τα φώτα της Αθήνας από ψηλά.