Δεν είναι resolution χρονιάς. Είναι resolution 7 χρονών. Και εδώ τελειώνει ένα πολύ πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου.

Για την ακρίβεια νιώθω ότι τελειώνει ένα βιβλίο ολόκληρο.

Όλα ξεκίνησαν το 2014.

Το 2014 υποτίθεται ότι θα ήταν η χρονιά μου. Πήρα το πτυχίο μου, επέστρεψα στην Ελλάδα, υποτίθεται θα με περίμεναν οικογένεια, φίλοι και ο τότε σύντροφος μου με ανοιχτές αγκάλες.

Όταν λέμε ΚΑΜΙΑ σχέση όμως. Εννοούμε ΚΑΜΙΑ.

Το 2014 λοιπόν αντί να ξεκινήσει η ήρεμη ζωή μου, γεμάτη ασφάλεια και σταθερότητα… ξεκίνησε ένα ταξιδι δύσκολο.

Σε αυτό το ταξίδι στο οποίο (ευτυχως) οδηγήθηκα λόγω συνθηκών ήρθα αντιμέτωπη με … εμένα!

Ξεθαψα μια μια τις πληγές μου, είδα ποτάμια το αίμα μου να τρέχει, Έχυσα αμέτρητα δάκρια και ένιωσα το βέλος της πικρίας, της σκληρότητας και της απογοήτευσης να στάζει όλο του φαρμάκι στην τρυφερή καρδούλα μου για χρόνια.

Έμαθα να αποδέχομαι αυτά που δε μπορώ να αλλάξω μα κυρίως έμαθα πως να αλλάζω τα υπόλοιπα! Έμαθα να γιατρευω τις πληγές μου (όχι ο χρόνος από μόνος του δεν κάνει και πολλά) έμαθα να διαχειρίζομαι το χάος μέσα μου και να το μετατρέπω συνειδητά πια σε δύναμη μου.

Σε όλη αυτή την πορεία συναντησα ανθρώπους που μου έβαλαν εμπόδια αλλά και ανθρώπους που μου κράτησαν το χέρι όταν το είχα ανάγκη και με έκαναν να νιώσω ότι υπάρχει ελπίδα όταν την είχα χάσει.

Σας ευχαριστώ όλους. Τους δεύτερους λίγο περισσότερο.

Και ερχόμαστε στο 2021. Στο τέλος αυτού του «βιβλίου». Όπου νιώθω πιο καλά από ποτέ.

Μέσα μου!

Νιώθω:

Ήρεμη

Σταθερή

Ασφαλής

Χαρούμενη

Ο καθένας κυνηγά την δική του ευτυχία. Οποία κι αν είναι αυτή, σε κάθε περίοδο της ζωής του.

Εύχομαι σε όλους να είμαστε τόσο ικανοί και τυχεροί ώστε να τη βρίσκουμε κάθε φορά.

Επιμονή. Δουλειά (πολλή δουλειά όμως, προσωπική) και Υπομονή. Α! Και λίγο θάρρος.

Τίποτα δε χαρίζεται. Ομως με προσπάθεια πολλά κερδίζονται!

Α και Δε γίνεται να κλέβουμε! Δε γίνεται να προσπαθούμε ελάχιστα για τα μέγιστα… είναι κλεψιά αυτό! Δεν είναι ώρα εργασίας, είναι η ζωή μας και οι εξυπνάδες δε περνάνε για πολυ.

Η ζωή θέλει και κόπο και τρόπο… λέει ο σοφός 31χρονος εαυτός μου.

Καλή χρονιά με υγεία και πολλές καλές νέες περιπετειες!!!

Ούτε που ήξερα το όνομα του.

Ήξερα που είναι, ότι μου φαίνεται «κουλ» και ότι παίζει ωραία μουσική.

Δεν έχουμε συναντηθεί πολλές φορές αλλά ήταν όλες τους συγκλονιστικές.

Το μαγαζί αυτό εκπροσωπεί την κλασσική «χαλαρή βραδια» που τελειώνει με τις πρώτες ηλιαχτίδες.

Εκπροσωπεί την διαδρομή από την νιότη στην… ωριμότητα! (Την πνευματική και ΜΟΝΟ)

Έχει φιλοξενήσει αμέτρητα μυστικά και γέλια, φιλιά, μπάνια κάτω από τα αστέρια και πολλή μα πάρα πάρα πολλή άμμο.

Κάθε φορά που ακούω το όνομα του, απλά χαμογελάω.

Δεν είναι ένα απλο μπαρ. Είναι οι καλύτερες βραδιές 2 δεκαετιών!!!

Βρίσκεται στη Ραφήνα και όσοι δεν έχετε πάει, σπεύσατε.

(Όχι κοκτέιλ εκεί Ε, μπυρίτσα!)

Ίσως και λίγο Jägermeister.

Περίεργοι μήνες, αυτοί οι 6 πρώτοι του 21.

Πολλές αλλαγές.

Επαγγελματικά «ρίσκα», διαπροσωπικές ανακατατάξεις, επιτηδευμένα και μη ταξίδια.

Νέες πληροφορίες. Αναδρομές στο παρελθόν (πνευματικές, σωματικές).

Επαναπροσδιορισμοί.

Εγκατάσταση νέων εργοστασιακών ρυθμίσεων ώστε το φορμάτ να ξεκινάει από αναβαθμισμένη βάση.

Νέες συνήθεις. Το κάπνισμα είναι μια από αυτές (θα εξαιρεθεί από το φορμάτ).

Νέοι στόχοι. Πρωτόγνωροι. Έχει αλλάξει Όχι μόνο το λέβελ αλλά και το παιχνίδι.

Κι εγώ, Ανυπομονώ για τις 3 βδομάδες του Αυγούστου, σε ένα αγαπημένο μέρος, με αρκετή μοναχικότητα, αρκετή μουσική και χορό, ποδήλατο και αρκετά βιβλία.

Σας αγαπώ πολύ. Όλους. Και τους φίλους και τους πιο κοντινούς.

Αλλα χρειάζομαι 3 βδομάδες μόνο μαζί μου. Όπως τις έχω φανταστεί και βιώσει μέσα στο κεφάλι μου.

Wish me calmness, luck and sunny days.

In that order.

Please.

Und…

Auf Wiedersehen!

Ένα μέρος της δύναμης μου (το μεγαλύτερο συγκεκριμενα) είναι

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Που μυρίζονται τα ψυχολογικά μου σκαμπανεβάσματα και δε με αφήνουν στιγμή

Που θα γελάνε πάντα με τις «κρίσεις αυτοπεποίθησης μου», τις ζημιές που κάνω, και τα μαλλιά μου

Που θεωρούν ότι ειμαι «το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου»

Που είμαι ΠΕΡΗΦΑΝΗ γι αυτούς.

Και για τους παλιούς και για τους καινούργιους.

Και γι αυτούς που δε μιλάμε πια.

Πιθανά και γι αυτούς που θα έρθουν!

Οι φίλοι μας παιδιά… Η οικογένεια που διαλέγουμε!!!

Που είναι δίπλα μας no matter what.

Ευχαριστώ για όλα και κυρίως Ευχαριστώ για χθες ❤

Με ένα μαγικό τρόπο, ήσασταν όλοι εκεί! Πάλι και πάντα!

… ΤΏΡΑ!

Που θα ήθελες να είσαι;

Εάν η απάντηση είναι «εδώ», είσαι από τους πολύ τυχερούς!

Εγώ, που δεν είμαι τόσο, θα ήθελα να είμαι πάνω σ ένα ποδήλατο, να βρίζω λίγο από μέσα μου που κρυώνουν τα δάχτυλα μου (πάρα τα γάντια)

Να φοράω το κίτρινο σκούφι μου και να νιώθω τον παγωμένο αέρα στα κόκκινα μάγουλα μου

(Στο Βερολίνο όλα αυτά)

Να κατευθύνομαι σε κάποιο μπαρ όπου με περιμένουν αγαπημένα πρόσωπα.

Να παρκάρω το ποδήλατο, να τρέχω στην πόρτα με λαχτάρα, να μπαίνω μέσα σα σίφουνας και να σκάμε όλοι μαζί στα γέλια για κάποιο λόγο ή και χωρίς!

Εδώ και τώρα λοιπόν λαχταρώ την ελευθερία μου και το να γελάω με την καρδιά μου

Πόσο δεδομένα τα είχαμε πέρυσι όλα αυτά…

[Μπήκα να τσεκάρω άρθρα του παρελθόντος και υπήρχε ήδη ένα με αυτό τον τίτλο οπότε προστέθηκε η ουρίτσα για έξτρα μοναδικότητα]

Τις τελευταίες λίγες μέρες βιώνω ένα συναισθημα για πρώτη φορά. Η μάλλον βιώνω το ίδιο συναίσθημα σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη φορά.

Το υποφαινόμενο.

Άνθρωποι που αγαπάω και εκτιμάω, φίλοι και ακόμα πιο αγαπημένοι, μέσω της συμπεριφοράς τους επέλεξαν να μην συνεχίσει η κοινή μέχρι τώρα πορεία μας.

Πάει ο συνοδοιπόρος… Πάει το συν δηλαδή. Οδοιπόρους πια έχουμε πληθώρα.

Έτσι, επέλεξα κι εγώ τον εαυτό μου. Δεν τον έριξα, ούτε τον ξεπούλησα για να πετύχω αυτό το «συν».

Ήταν σκληρό και δύσκολο, όμως, μεσά απο αυτό, έφτασε η πρώτη φορά στη ζωή μου που βιώσα το «εσύ θα χάσεις».

Δεν το βιώσα εγωιστικά και εκδικητικά… Δεν τα έχω μέσα μου αυτά τα στοιχεία γιατί δεν … έτυχε.

Το βιώσα αναγνωριζοντας την αξία μου, τη δύναμη μου. Ξέρω τα στραβά μου, και τα μαύρα μου. Αλλά ξέρω και τα θετικά που είναι μεγαλύτερα και περισσότερα και πολυ πιο ισχυρά.

Είναι η πρώτη φορά που έχω τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Ναι είμαι περήφανη!

Ναι! Μπορώ να κάνω τους γύρω μου ευτυχισμένους (όσους ενδιαφέρονται, δε θα το παίξω ερυθρός σταυρός) αφού κατάφερα να γίνω εγώ πρώτα, μέσα μου!

Ναι, δε θα συμφωνήσω σε οτιδήποτε λιγοτερό από όσα αξίζω, οσο ωραίο και να ήταν το όνειρο.

Είναι πραγματικά λυτρωτική η αίσθηση!

Δεν μπορώ λοιπόν πάρα να ευχαριστήσω όσους με έφεραν εδω. Για όλες τις εμπειρίες από τις καλύτερες μέχρι τις χειρότερες. Από τις πιο αστείες μέχρι τις πιο λυπηρες. Από τις πιο έντονες μέχρι τις πιο ισχνές. Όλες!

Ακούγεται ίσως ειρωνικό αλλά το λέω μέσα απ την καρδιά μου

Με έκαναν να νιώθω πιο δυνατή από ποτέ. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα και που θα ειμαι από δω και μπρος .

Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι, οι συγκυρίες, οι επιλογές, η θεραπεία ίσως σταματούσα μόοοολις ένα βήμα πριν βρω το χρυσό.

Δεν ήθελα να περάσω τη ζωή μου χωρίς αυτούς, δεν την είχα φανταστεί χωρις αυτούς. Τώρα όμως, ακόμη και αυτό, φαντάζει μια legit επιλογή, μια πολύχρωμη επιλογή!

😀 I stood MY ground.

Y.Σ: στα τελευταία αρκετά αρθρα αναφέρω τη θεραπεια. Δεν παίρνω ποσοστά! Άλλαξε τη ζωη μου, και τωρα που έφτασε στο τέλος της… συνειδητοποιώ με ευγνωμοσύνη το ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ.

Με έχει πιάσει το συναισθηματικό μου και ΝΑΙ πιστεύω στα ζώδια.

Μπορώ να αναγνωρίσω αμέσως έναν δίδυμο και με λίγη παραπάνω προσπάθεια ΚΑΙ έναν σκορπιό.

(Απλά ήθελα να κάνω λογοπαίγνιο με τον τίτλο)

Ξεκινάμε κανονικα τώρα.

ΚΟΜΜΆΤΙΑ.

Όλοι αποτελούμαστε από.

Άλλα τα θρέφουμε και … ανθίζουν!

Άλλα, για τους δικούς μας λόγους, δε θέλουμε να τα ταΐζουμε άλλο πια.

Πάντως ΟΛΑ μας ήταν χρήσιμα σε κάποια στιγμή της ζωής μας and that’s precisely why we invented them!

Tonight I experienced a moment when I really missed a part of mine that has been asleep for a looooong time.

Αυτό το κομμάτι πίστευα ότι δε θα μου έλειπε ποτέ και έχουν περάσει γύρω στα 7 χρόνια οπότε my chances were pretty good… I thought!

Tonight I also thought of it as nice, and cool and really funny part of my life although It really is on bottom 2.

Με λίγα λόγια ακόμα και σε άσχημες περιόδους πάντα υπάρχουν στιγμές με φως, χαραμάδες!

Οι όποιες μπορεί (ω ναι) να μας λειπουν ώρες ώρες. Και να τις αναπολούμε (ω ναι) με νοσταλγία!

Κοίτα να δεις!

Blast from the past. Once more.

😉

Life is a sum of all our choices.

Τάδε έφη Albert Camus και με ενέπνευσε στιγμιαία ώστε να έρθω εδώ και να γράψω αυτό.

Συνήθως τέτοιες μέρες έχουμε τα resolutions… φέτος δεν μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία αφού όλο το 2020 ήταν μια χρονιά «pause» στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που επιβίωσαμε και είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ αυτή τη φάση χωρίς ίχνος ειρωνείας.

Life is a sum of all our choices λοιπόν και μολις ειδα γραμμενη αυτή τη φράση σε υπότιτλο σειρας του netflix, συνεβησαν 2 πράγματά πρώτα πρώτα:

1. Χαμογέλασα

2. Μου ήρθαν στο μυαλό 2 πρόσωπα

(Το 2ο μόλις μου έστειλε μήνυμα στο κινητό)

Είναι πολύ σημαντικό για μένα αλλά φαντάζομαι για τον καθένα να νιώθει loved, respected and appreciated.

Αυτό άλλες φορές γίνεται μαγικά, αβασάνιστα και άλλες φορές γίνεται μετά από πολύ κόπο και μόχθο και πόνο ίσως.

Όταν ακούω τη λέξη επιλογές λοιπόν, μου έρχονται αυτοί οι 2 άνθρωποι στο μυαλό πριν απ όλα τα άλλα.

Άνθρωποι που επέλεξα να αφήσω και να μην αφήσω ποτέ.

Ακόμα και για εκείνους που αφήνουμε πίσω… ο κόπος ο μόχθος και ο πόνος, κάποιες φορές (όπως στη δική μου περίπτωση) δημιουργούν ένα πολύ δυνατό και θετικό αποτύπωμα.

Φαντάζομαι είναι αυτό που λένε «κερδίζεις κάτι χάνοντας κάτι».

Το μοιράζομαι τώρα γιατί δεν το είχα βιώσει ποτέ παλιότερα τόσο καθαρά.

So…

The sum of all my choices so far… I like 🙂

I hope you do too!

Take care, stay healthy and fluffy!

And have a very happy new year!!

Άλλη μια πολύ οικεία έννοια στη ζωή μου είναι το άγχος.

Στο Σχολείο: ✔ (for no apparent reason)

Στη σχολή: ✔✔

Μετά τη σχολή: ✔✔✔

6 χρόνια μετά τη σχολη: ✔✔✔ (still here)

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω ο.τι θέλω και θέλω ο.τι έχω σε πολυυυ μεγάλο βαθμό!!!

Τίποτα δεν μου χαρίστηκε, δεν έλειψαν τα εμπόδια και με λίγα λόγια… τα έχω κερδίσει όλα αυτά! Ο λ α!

Αντί λοιπόν να κάθομαι λιιιγο και να τα απολαμβάνω (όπως θα έπρεπε και όπως μου αξίζει) εγώ συνεχίζω να έχω άγχος.

Είναι μια συνήθεια και αυτό και έχουμε πει ότι είναι μεγάλη η δύναμη της… Αλλά νισάφι.

Όποιος έχει καμία ηρεμιστική ιδέα feel free to share 🙂

Είναι ΟΙ ΠΡΏΤΕΣ ωρες των διακοπων και νιώθω ήδη υπεροχα. Ο φρέντο είναι πιο δροσερός και το τοστ πιο τραγανό.

Μιλάω με μηνύματα με τη φιλη μου που με προέτρεψε να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ.

Κάποτε κάποιος με είπε πει βαρετή. Και λίγα χρόνια αργότερα καποιος ειπε οτι δεν εχω ενδιαφέροντα.

Θα μπορούσα να επισυναψω ένα βιογραφικο για να αποδείξω ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει ούτε τώρα ούτε ποτέ αλλα δεν προτίθεμαι! 🙂

Λέμε τα νέα μας με τη φιλη μου και συνειδητοποιώ ότι οι ζωες μας γίνονται καλύτερες απ οσο φανταζόμασταν. Δεν ξερουμε πως θα καταλήξουν… προφανώς! Αλλα ολα έχουν πάρει το δρόμο του best case scenario.

And it feels terrifying and a little bit of amazing!

Ειμαι έτοιμη να κανω το μπανιο μου, να βάλω τις κρέμες μου και να κατακτήσω τους αιθέρες όπως κάθε ιπτάμενο κουνελι, που σέβεται τον εαυτό του.

Καλό καλοκαίρι!

(οχι δεν τελειώνει ακόμα)

Καλές διακοπές!

(πάντα υπάρχει τρόπος, έστω κι αν δεν είναι αυτός που ονειρευτήκαμε)

Και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους όσους μερα με τη μέρα αξιοποιούν κι ενα ακόμα κομματάκι του εαυτού τους για να φέρουν τη ζωη τους πιο κοντα στα όνειρά τους!

Μουυυυυυτς