…KitKat

Από σήμερα το πρωί στις 11:00, προσπαθώ να συμμετάσχω σε κάποιο πάρτυ.

(βρίσκομαι εκτός Ελλάδος οπότε αυτά συμβαίνουν, κάπως διαφορετικά, αλλά πάντα νομιμα)

Για 1002 λόγους τα κατάφερα σήμερα το… βράδυ! Στις 00:20.

Δε θα σχολιάσω το 13ωρο της συνεχούς προσπάθειας και της ατερμονης αλλαγης σχεδίων, αλλά θα σχολιάσω το: «τα καταφερα».

Βρίσκομαι στο Βερολίνο, και όποιος ξερει απο δω, θα καταλάβει τις ουρές και όλα τα συνεπακόλουθα.

Θα καταλάβει ότι: καλά τα πάρτυ ‘στον κήπο’ αλλά όταν ανοίγει το kit kat, το οποίο είναι fetish club, εσωτερικού χώρου, η εμπειρία είναι διαφορετική και θα καταλαβει επίσης πως μέσα στο kit kat πέρασα 6 μαγευτικές ώρες νομίζοντας ότι έχει περάσει ένα τέταρτο.

6 ώρες απόλυτης ελευθερίας καθώς όλοι οι συμμετέχοντες εκτός από τον εμβολιασμό (απαραίτητος για την είσοδο) υποβλήθηκαμε και σε Rapid Test. Ναι ναι.

Γενικά η κατάσταση στα κλαμπ του Βερολίνου είναι παρόμοια με δημόσιες υπηρεσίες στην Ελλάδα.

Στέκεσαι στην ουρα ατελειωτες ώρες, ελπίζοντας να καταφέρεις το σκοπό σου με την πρώτη, πράγμα σπάνιο. Ώσπου, να καταλήξεις σε επόμενη ουρά, με εξίσου αμφίβολο αποτέλεσμα.

Όταν λοιπον ξεπεράσεις όλα αυτά τα εμπόδια, που ειναι πολλά, θα βρεθείς να κάνεις Rapid test. Eαν το περάσεις και αυτό, Ε τότε ναι, είσαι «ελεύθερος»!

Η ελευθεριά σε ένα τέτοιο μέρος… προκαλεί αισθήματα χειμαρρώδη.

Δεν χρειάστηκε ούτε αλκοόλ (ούτε καν αυτό) για να υποστηρίξει την εμπειρία μου.

Αυτό που έζησα ήταν κα τα πλη κτ ικό.

Άνθρωποι μαζί, να χορεύουν μέσα στα ιδιαίτερα, μικροσκοπικά «κουστούμια» τους. Να γελάνε, να διασκεδάζουν, να ακούνε μουσική και να ρουφάνε τη ζωή απ το μεδούλι!!! Ανέμελοι!

Ο ερωτισμός ήταν κι αυτός στα ύψη.

Έχω ξαναβρεθεί στο συγκεκριμένο μέρος αλλά αυτή τη φορά όλα ήταν αλλιώς. Υπήρχε συνεχής, αδιάκοπη αλληλεπίδραση μεταξύ των παρεβρισκομένων. Ειτε για μια απλή γνωριμια, είτε για ένα τσιγαρο (ναι καπνιζεις μεσα), ειτε για ένα χορό, είτε απλα για να πεις ενα καλο λογο βρε αδερφέ.

Η αλληλεπίδραση αυτή όμως ολοένα και εντυνόταν, ολοένα και φούντωσε όσο περνουσε η ώρα, ώσπου κάποια στιγμή, άρχισε να γινεται εξαιρετικά προσωπική αλλά ταυτόχρονα και δημόσια…

Αυτό που με σόκαρε ήταν το γεγονός πως ότι περιγράφω συνέβαινε μαζικά, σαν κύμα! Η ενέργεια του χώρου ήταν εξωπραγματική…

Δεν έχω βρεθεί σε χώρο με περισσοτερο ερωτισμό στη ζωή μου, και τίποτα από όλα αυτά δεν μου φάνηκε προκλητικό ή αφύσικο ή έστω αντιαισθητικό.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω όλα αυτά έζησα εκείνο το βραδυ εκτός απο εκστατικά.

Νιώθω πολύ τυχερή (και μεγάλο λοκάλι) που κατάφερα να βρεθώ σε ενα event σαν κι αυτό, τη δεδομένη, almost after corona εποχή…

Ήταν μια πρωτόγνωρα δυνατή και ξεχωριστή εμπειρια, ΚΑΙ θα μου μείνει σίγουρα αξέχαστη!

Πολλά γερμανικά φιλιά.

Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρεις χρονιά αλλά μεγαλώνετε χωριστά.

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάς εκτιμάς και σέβεσαι.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχεις πάψει να εκτιμάς ή να σέβεσαι αλλά τους αγαπάς.

Υπάρχουν και άνθρωποι που έρχονται από το πουθενά και κερδίζουν το σεβασμό την εκτίμηση και την αγάπη σου.

Δεν είναι κακο να αφηνεις πίσω ότι πια δεν σου ταιριάζει. Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς, δε σημαίνει ότι δε νοιάζεσαι.

Σημαίνει ότι προστατεύεις τον εαυτό σου και μπράβο σου. Δεν ειναι κακο να εισαι η καλυτερη εκδοση του εαυτού σου χωρις αυτούς. Ίσως είναι κι εκείνοι καλύτεροι χωρίς εσένα.

Καλύτερα χώρια, πάρα frenemies παιδιά.

Είναι κακή αυτή η λέξη. Σπιλωνεις κάτι υπέροχο (όπως είναι η φιλία) με κάτι τόσο άσχημο.

Δεν μπορώ να διανοηθώ καν ποιος σκέφτηκε να φτιάξει αυτή τη σύνθετη λέξη.

Δε μπορώ να διανοηθώ καν ποιος την επέλεξε για τίτλο άρθρου.

Πραγματικά δεν μπορώ!

:*

… Η Disney μας μαθαίνει τη μια πλευρά.

Αυτή που όλα είναι ρόδινα, αμοιβαία, και η αγάπη πάντα νικάει.

Αμ δε!

(δυστυχώς σε αυτό το κείμενο θα είμαι ρεαλιστρια)

Αυτό που παθαίνεις όταν πρέπει να χωριστούν οι δρόμοι; Δε στο μαθαίνουν. Το περνάνε στο «ζησανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»

Το ότι για να ξεπεράσω εναν έρωτα χρειάστηκα όσα χρόνια τον έζησα (τραβηγμένο λίγο αλλά more or less accurate) δεν στο μαθαινει κανεις.

Όταν νιώθεις τα ίδια πράγματα… (τις πεταλούδες που λέει ο καλύτερος μου φίλος) για κάποιον άλλο και παθαίνεις πανικό στη σκέψη του τι μπορεί να πάθεις εάν αυτό στραβώσει, δε στο μαθαίνει κανεις.

Να μη σταματάς να ρισκάρεις και να τολμας οσα ράμματα κι αν εχει η καρδια σου, γιατί μόνο έτσι θα πάρεις αυτό που θελεις, ούτε αυτό στο έμαθε κανεις.

Τη δύναμη που χρειάζεσαι απαραίτητα, για να ζησεις κατι τοσο μεγαλο, απο την πιο μαγευτικη του εκφανση εως την πιο σκοτεινη, ούτε αυτό διδάσκεται.

Και τώρα που ένα πεταλουδισιο φτερό μέσα μου κουνήθηκε, και φοβάμαι, φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι. (Και τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη!)

Τώρα τι γίνεται;

Για γυριστε μια ταινια παρακαλώ πολύ, για την κουνελοπριγκιπισσα με τα ροζ αυτιά, ώστε να βρει το μαγικό φίλτρο που θα της δώσει πολλή πολλή δύναμη και τολμη ώστε να προσπαθησει να διεκδικήσει γι ακόμη μια φορά την ‘ευτυχία’ της.

(Ασε… χαμός…)

Περίεργοι μήνες, αυτοί οι 6 πρώτοι του 21.

Πολλές αλλαγές.

Επαγγελματικά «ρίσκα», διαπροσωπικές ανακατατάξεις, επιτηδευμένα και μη ταξίδια.

Νέες πληροφορίες. Αναδρομές στο παρελθόν (πνευματικές, σωματικές).

Επαναπροσδιορισμοί.

Εγκατάσταση νέων εργοστασιακών ρυθμίσεων ώστε το φορμάτ να ξεκινάει από αναβαθμισμένη βάση.

Νέες συνήθεις. Το κάπνισμα είναι μια από αυτές (θα εξαιρεθεί από το φορμάτ).

Νέοι στόχοι. Πρωτόγνωροι. Έχει αλλάξει Όχι μόνο το λέβελ αλλά και το παιχνίδι.

Κι εγώ, Ανυπομονώ για τις 3 βδομάδες του Αυγούστου, σε ένα αγαπημένο μέρος, με αρκετή μοναχικότητα, αρκετή μουσική και χορό, ποδήλατο και αρκετά βιβλία.

Σας αγαπώ πολύ. Όλους. Και τους φίλους και τους πιο κοντινούς.

Αλλα χρειάζομαι 3 βδομάδες μόνο μαζί μου. Όπως τις έχω φανταστεί και βιώσει μέσα στο κεφάλι μου.

Wish me calmness, luck and sunny days.

In that order.

Please.

Und…

Auf Wiedersehen!

Ένα μέρος της δύναμης μου (το μεγαλύτερο συγκεκριμενα) είναι

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Που μυρίζονται τα ψυχολογικά μου σκαμπανεβάσματα και δε με αφήνουν στιγμή

Που θα γελάνε πάντα με τις «κρίσεις αυτοπεποίθησης μου», τις ζημιές που κάνω, και τα μαλλιά μου

Που θεωρούν ότι ειμαι «το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου»

Που είμαι ΠΕΡΗΦΑΝΗ γι αυτούς.

Και για τους παλιούς και για τους καινούργιους.

Και γι αυτούς που δε μιλάμε πια.

Πιθανά και γι αυτούς που θα έρθουν!

Οι φίλοι μας παιδιά… Η οικογένεια που διαλέγουμε!!!

Που είναι δίπλα μας no matter what.

Ευχαριστώ για όλα και κυρίως Ευχαριστώ για χθες ❤

Με ένα μαγικό τρόπο, ήσασταν όλοι εκεί! Πάλι και πάντα!

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγα λεπτά όταν χτύπησε η πορτα και μια γλυκύτατη κοπέλα με ενημερωσε ότι «Η κυρία Ψ έχει πέσει απ το ταξί. Είπε να σας ενημερώσουμε.»

(Η κυρία Ψ είναι μια χαρά, μην ανησυχείτε)

Το γεγονός όμως αυτό, της πτώσης, με έβαλε σε σκέψεις.

Μου αρέσει η βροχή οκ; τρελαίνομαι. Θα βγω ευχάριστα έξω να χορέψω οριακά ξυπόλητη…. ΤΏΡΑ. Που είμαι νέα.

Η κυρία Άννα που δεν είναι πια, έπεσε! Και θα μπορούσε ίσως να έχει τραυματιστεί!

Μου αρέσουν τα χιόνια, τα αεροπλάνα, οι βράχοι και τα ψηλά βουνά.

Τώρα!

Μεγαλώνοντας είναι πιθανό να αρχισω να τα φοβάμαι ή (σχεδόν σίγουρο) να μην μπορώ να τρέχω πηδάω χορεύω όπως σήμερα!

Τα νιάτα μας τα θεωρούμε δεδομένα, δεν ειναι όμως. Κάνε σήμερα όσα έχεις φανταστεί.

Βγες! Νετφλιξ θα βλέπεις και στα 100, εξερευνήσε, ρίσκαρε, κανε σεξ, χόρεψε στη βροχή!

Δεν θα υπάρχει η επιλογή για πάντα …

Be present 💙

… ΤΏΡΑ!

Που θα ήθελες να είσαι;

Εάν η απάντηση είναι «εδώ», είσαι από τους πολύ τυχερούς!

Εγώ, που δεν είμαι τόσο, θα ήθελα να είμαι πάνω σ ένα ποδήλατο, να βρίζω λίγο από μέσα μου που κρυώνουν τα δάχτυλα μου (πάρα τα γάντια)

Να φοράω το κίτρινο σκούφι μου και να νιώθω τον παγωμένο αέρα στα κόκκινα μάγουλα μου

(Στο Βερολίνο όλα αυτά)

Να κατευθύνομαι σε κάποιο μπαρ όπου με περιμένουν αγαπημένα πρόσωπα.

Να παρκάρω το ποδήλατο, να τρέχω στην πόρτα με λαχτάρα, να μπαίνω μέσα σα σίφουνας και να σκάμε όλοι μαζί στα γέλια για κάποιο λόγο ή και χωρίς!

Εδώ και τώρα λοιπόν λαχταρώ την ελευθερία μου και το να γελάω με την καρδιά μου

Πόσο δεδομένα τα είχαμε πέρυσι όλα αυτά…