Το κεφάλαιο Μητσος

Ένα από τα μεγαλα κεφάλαια στη ζωή μου.

Αν και αναφέρω συχνά τον Πολυδεύκη εδώ, ίσως επειδή μου έλειπε περισσότερο, δε σημαίνει ότι μονοπωλούσε την καρδιά μου ως φίλος.

Ιδού Μήτσος.

Ενώ λοιπόν μετά από μεγάλο καθημερινό αγώνα να συμφιλίωσω την επί 10 χρόνια  ελεύθερη επαγγελματία- πανιά- ποτά- Βερολίνο με την 1 χρόνο υπάλληλο- μαμα- σουπερμάρκετ- baby swimming και μπορώ να πω ότι εδώ και 2 μέρες πάει σημαντικά καλύτερα…

Έρχεται μήνυμα από το Μήτσο. Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα  βιντεάκι από τα παλιά.

Τότε που περνούσαμε ώρες ατελείωτες στο μπλε λύκο να τριγυρνάμε τις μικρές ώρες από κέντρο Άλιμο γιατί κι εγώ θα βαριομουνα να πάω με τα μέσα, να τραγουδάμε από muse μέχρι Μποφίλιου.

και ξαφνικά να τα δάκρυα ποτάμι…

Τι ποτά έχουμε πιει τι τραγούδια τι ιστορίες τι εξομολογήσεις τι έρωτες διαφωνίες τι απόσταση μετα ξανα-μαζι.

Τον Μήτσο τον ξέρω από τα 17 🙂 Μιλούσαμε στο msn για το επαγγελματικό μας μέλλον.

Από το Μήτσο γνώρισα τον Ψηλό, τον Κ, την Ελένη.

Εκεί να δεις αναμνήσεις και μαγικές στιγμές.

Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους φίλους μου το έχω πει πολλές φορές και είμαι πολύ τυχερή που έχω ζήσει ο.τι ζησει μαζί τους.

Από Πατησίων μέχρι Βουλιαγμένης, από Πράγα Βουδαπέστη, από τα σεπτούμ και τα τατουάζ μέχρι τα βινύλια το συλλεκτικό Χάρι Πότερ και το σημαντικότερο: από τη Βανδή μέχρι τη Μπιορκ: θα σ αγαπώ ως το άπειρο κι ακόμα παραπέρα.

Και τα χιλιόμετρα όπως η ηλικία, δεν είναι παρά ένας αριθμός.

Ευτυχώς τα δάκρυα δε μετριούνται, ακόμα εδώ θα ήμασταν!

Φιλιά.