Εργοτάξιο

Η ζωή μου τον τελευταίο χρόνο πραγματικά θυμίζει εργοτάξιο.

Όλο κάτι γίνεται, όλο κάτι περιμένεις, όλο κάτι προκύπτει, προχωράς, χαίρεσαι.

Μετά παίρνεις απόσταση λες: πωωωω καλό γίνεται αλλά έχει ακόμα.

Και ξανά κάτι γίνεται, κάτι περιμένεις, προχωράς χαίρεσαι.

Θέλει πολλή πολλή υπομονή πολλή. Επιμονή και Παρωπίδες. Αμε! Είναι καλές καμιά φορά οι παρωπίδες, μόνο μπροστά.

Και παγωτό.

Δεν έχω ιδέα γιατί μπήκα να γράψω, συνήθως μοιράζομαι «συμπεράσματα» αλλά μάλλον σήμερα ψάχνω από κάπου δύναμη.

(Δε βρήκα παγωτό)

Δευτέρα αύριο.

Πάλι εργοτάξιο.

Θα βάλουμε το κράνος μας και θα ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Όπως έχω ξαναπεί αν μη τι άλλο η ελπίδα σκοτώνεται πολύ πολύ πολύ δύσκολα. Μονή της δε νομίζω ότι πεθαίνει, ούτε καν τελευταία.

Με αγάπη,

ΙΚ