Ουράνια Κουνέλια

Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων κατεβήκαμε οικογενειακώς στο κέντρο της πόλης. Θέλαμε να τη χαρούμε πολύβουη και στολισμένη.

Με τα γυαλιά ηλίου στα μαλλιά και ύστερα στα μάτια βρεθήκαμε σιγά σιγά στη λίμνη.

Καλλιτέχνες έπαιζαν πιάνο, σαντούρι και άλλοι τραγουδούσαν .

Υπήρχαν κι αλλες οικογένειες, πολλά ζευγάρια αλλα και παρέες. Κάθε τρεις και λίγο έβλεπες παιδια με γαλότσες και πολυχρωμους σκούφους να μετακινούνται προς πάσα κατεύθυνση.

Ακομη υπήρχαν και αυτοι που παρά το κρύο και τους εορτασμούς δε χαλασαν τη ρουτινα τους και έκαναν γυμναστική!

Που θέλω να καταλήξω; ότι ενω φαινομενικά γινόταν ένας χαμός, η ατμόσφαιρα απέπνεε τόση  ηρεμία που σχεδόν σε καθηλώνε. Δεν είχα ξανανιώσει κατι τέτοιο, τόσο έντονο.

Βρεθηκα λοιπον μονη μου, στην ξύλινη εξέδρα οκλαδόν, δίπλα σε κάτι κύκνους.

Ο ήλιος, ο ουρανός, το νερο, το χιονισμένο τοπίο, οι γλάροι, ο κύριος που ψαρεύει.

Ηταν σα να ΕΠΡΕΠΕ να σταματήσω να περπαταω να ΕΠΡΕΠΕ να σταματησω να σκέφτομαι, να ΕΠΡΕΠΕ να σταματήσω να φοβάμαι.

(Οι άλλοι συνέχισαν κανονικά, θα τους συναντούσα αργότερα)

Λίγο πριν μπορώ να γράψω εδώ, διάβασα ένα απόφθεγμα του Milorad Pavić σύμφωνα με το οποίο «Η κατεύθυνση κατά την οποία ο φόβος σου μεγαλώνει, είναι η σωστή».

Χαίρομαι λοιπον που κατά το μυθοστοριγραφο τα πηγαίνω περίφημα, αλλά πιο πολύ χαίρομαι για εκείνη τη στιγμή που το περιβάλλον μού επιβλήθηκε. Που  ΕΠΡΕΠΕ να δεχτώ τη γαλήνη και ΕΠΡΕΠΕ να υποταχτω για λίγο στο τίποτα.

«Τι κανεις; Τίποτα. Τι σκέφτεσαι; Τίποτα. Τι ακολουθεί; δε ξέρω δε το σκέφτομαι, τίποτα.».

Εκείνη τη στιγμή, τη στιγμη του τίποτα, εμφανίστηκε στον ουρανό ένα λευκό κουνελι από σύννεφα.

Ηταν σα να χοροπηδάει προς τις σκέψεις μου και τελικά να τις τρώει μια μια.

Και όσο τις έτρωγε τόσο φουντώνε και τόσο πεταγοντουσαν ψηλά τα αυτιά του.

Και όσο τις έτρωγε τόσο πιο φουντωτή αισθανόμουν κι εγώ και γέμιζα γέμιζα γέμιζα, μέχρι που έσκασα από ηρεμία, και μόνο τότε πήρα μια ανάσα, χαμογέλασα και σηκώθηκα.

«-Που είστε; έγραφε το μήνυμα.

-Τέλεια, μια μηλόπιτα πάρτε μου και σε 5′ είμαι εκει.»

Η αγάπη είναι σπουδαία και τεράστια και δυνατή. Το ίδιο και η ηρεμία. Η αγάπη καμία φορά δε φτάνει, και μπορεί κανείς να πληγωθεί. Η ηρεμία δεν πληγώνει. Μόνο θεραπεύει.

Πόσο τυχερή είμαι που βρήκα και τις δύο.

Δε θα έκανα βόλτα στη λίμνη διαφορετικά, και δε θα είχα δει ποτέ με τα μάτια μου κουνέλια που τρωνε τις σκέψεις και πετάνε με τα αφτιά τους.

Κάπου εδώ έφτασε το τέλος της γραφής μα και της χρονιάς.

Εύχομαι πολλές στιγμές ηρεμίας, υγεία, δύναμη και φαντασία.

Μακάρι να μετατρέπουμε κάθε πρόκληση και φόβο σε ουράνια- παραμυθένια περιπέτεια.

Πολλά φιλιά και χρονιά πολλά!