Σε μια σχέση πάντα μπαίνει ο εγωισμός στη μέση. Θέλοντας και μη.
«Εγώ ξέρω καλύτερα, εγώ θα το έκανα έτσι, εγώ έκανα λάθος αλλά δε ζητάω συγγνώμη γιατί τι είμαστε; τίποτα αδύναμοι;»
Πόσο οικεία σας φαίνονται άραγε όλα αυτά;
Σε μια σχέση όμως, τα μέλη είναι συμπαίκτες Όχι αντίπαλοι. Για να νικήσει η ομάδα, πρέπει να υπάρχει συνεργασία.
Συνεργασία σημαίνει υποχώρηση, σημαίνει αναγνωρίζω τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία τόσο τα δικά μου όσο και του «συμπαίκτη» μου.
Το κυριότερο όμως είναι αυτόν τον τρόπο σκέψεις να τον έχουν και τα 2 μέλη.
Να ξέρουν δηλαδή πως, ακόμα κι αν ξεχνιούνται για λίγο και νομίζουν ότι είναι εχθροί, στο τέλος της ημέρας μόνο οι 2 τους μένουν, και αυτοί είναι η ομάδα.
🙂
Πόσο ανακουφιστικό είναι να βλέπεις αγκαλιασμένος ένα επεισόδιο στο νετφλιξ, μετά από μια αρκετά έντονη μέρα, χωρίς να μεσολαβήσει διάλογος;
Θα γίνει και αυτός!
Αλλά πόσο ωραίο είναι το «pilot» της σχέσης να βασίζεται στην ομόνοια και όχι στον εγωισμό. Στο δάσος και όχι στο δέντρο.
Σ. Σε ευχαριστώ 🙂