Η μάχη των Φύλων

Ίσως έχω ξαναγράψει κάτι με αυτό τον τίτλο… διαχρονικά επίκαιρος.

Χθες το βράδυ στα καλά καθούμενα παίρνω ένα οργισμένο μήνυμα από ένα φίλο μου, όπου με ενημέρωνε ότι η (για πάρα πολλά χρόνια) πρώην του μάλλον παντρεύεται καθώς από το πουθενά του ζήτησε να βρεθούν.

Τελικά η κοπέλα όντως παντρεύεται και πιθανά, ήθελε να του το πει η ίδια.

Αφού του εξήγησα το σκεπτικό μου, που συμφωνεί με την πρώην κοπέλα του, κατέληξε πάλι θυμωμένα στο «έχουμε προχωρήσει και οι δύο».

Κανόνας νο 1.

Όταν όντως προχωράς, σημάνει είτε ότι αδιαφορείς για το τι κάνει και τι όχι ο άλλος ή εάν τον αγαπάς ακόμα (ανθρώπινα), ίσως και να χαρείς γι αυτόν.

Προφανώς και στιγμιαία κάτι θα νιώσεις δεν είμαστε και ρομπότ, αλλά σ τ ι γ μ ι α ι α.

Επίσης έχω βαρεθεί να ακούω «Ναι ρε αυτός τα έχει με την τάδε τώρα, προχώρησε».

Μάγκα μου το ποσό προχωράει ή όχι κάποιος, μόνο ο ίδιος το ξέρει. Δεν είναι κάτι που «φαίνεται». Η για να το πω και διαφορετικά… είναι κάτι που εύκολα «μασκαρευεται».

Ξέρω από μένα την ίδια, πόσες «ευτυχισμένες» σχέσεις έκανα μέχρι να προχωρήσω όντως.

Το προχωράω δεν σημαίνει κοιμάμαι κάθε βράδυ με τον ίδιο άνθρωπο, ούτε σημαίνει συγκατοικώ, ούτε σημαίνει κάνω εκδρομές.

Όλα τα παραπάνω, χωρίς την αντίστοιχη εσωτερική δουλειά, είναι απλά ένας εξαιρετικός αντιπερισπασμός. 100% κοινωνικά αποδεκτός!

Κανόνας νο2.

Εαν σέβεσαι και εκτιμάς κάποιον και τον αγαπάς μη σου πω κιόλας, όπως λέγαμε πριν, θέλεις να τον προστατεύσεις. Βγαίνει ενστικτωδώς. Όλα αυτά προϋποθέτουν υγιείς σχέσεις πάντα.

Δεν θα μου άρεσε να μάθω για τον κολλητό μου κάτι από άλλη πηγή.

Κάπως έτσι, όταν συμβαίνει κάτι μεγάλο στη ζωή μας που ξέρουμε ότι θα έχει αντίκτυπο στους άλλους (έστω και μικρό) θέλουμε να τους προειδοποιήσουμε.

Δε θέλουμε ο ανρθωπος που εκτιμάμε να είναι «ο μαλακάς στο τραπεζι».

Να ξέρουν όλοι ότι παντρεύεται η πρώην σου, κι εσύ όχι.

Ούτε να το μάθεις από κάποιον καλοθελητη μια ανέμελη Κυριακή με λιακάδα, ενώ στρίβεις το τσιγάρο σου.

Τέλος οι κανόνες. 🙂

Όταν λοιπόν μοιράστηκα την παραπάνω ιστορία με γυναίκες/ φίλες μου, είχαμε την ίδια οπτική.

Όταν όμως το έκανα με άντρες/ φίλους μου, είχαν την οπτική του πρωταγωνιστή.

Και εκει εξεπλάγην!!!

Κατάλαβα πως κάτι «αυταποδεικτο» στα δικά μου μάτια, φαντάζει εντελώς διαφορετικό στα μάτια των ανδρών του κύκλου μου.

Δεν θέλω να κάνω εικασίες για το τι πιστεύουν εκείνοι, γιατί όταν ρώτησα, απάντηση δε πήρα.

Σε κάθε περίπτωση προβληματίστηκα.

Είναι δυνατόν να μη μπορείς να ξεχωρίσεις το φίλο απ τον εχθρό; είναι δυνατόν επειδη χώρισες με έναν άνθρωπο να υποθέτεις ότι θέλει το κακο σου; είναι δυνατόν να μη μπορείς να ξεχωρίσεις την προστασία απ την επίθεση;

Δεν το παίζω ειδήμων, ίσως είμαι εγώ αυτή που δε μπορεί να τα ξεχωρίσει… αλλά είναι δυνατόν;