Αυτό κι αν ήταν.
Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι η τελευταία φορά…
Είτε πρόκειται για κάτι όμορφο, είτε για κάτι στενάχωρο.
Το καλοκαίρι του 23, που δε με τρέλανε κιόλας, να τα λέμε και αυτά, ήταν το τελευταίο του είδους του.
Μετά από ειλικρινά πολλές συγκυρίες, βρέθηκα αντιμέτωπη με εξίσου πολλές σημαντικές και μη ανατρέψιμες καταστάσεις, γνωστές και ως ΑΛΛΑΓΕΣ.
Γενικά εμένα οι αλλαγές είναι το φόρτε μου.
Τις βλέπω σαν προκλήσεις.
Φέτος όμως το κοντέρ Αλλαγές- Ιωάννα έγραψε 5-0 από το πρώτο ημίχρονο.
Ήμουνα το λιγότερο χαμένη… έπρεπε να αναδιαμόρφωσω πολλά σχέδια, να αναβάλλω στόχους και όνειρα και να φανταστω μια διαφορετική ζωή, που δεν ήμουν διαθετιθεμένη να φανταστω- σχεδιάσω- οργανώσω άμεσα. Για κανένα λόγο.
Πέρασαν οι μήνες, ηρέμησα, δεν ήταν εύκολο, και τελικά κατάφερα τη φαντασία.
Πέρασαν άλλες λίγες μέρες, πέρασα στο σχεδιασμό και τον επόμενο μήνα θα μπω και στην οργάνωση.
Μέσα απ όλη αυτή τη διαδικασία θυμήθηκα ότι το βουνό πάντα μας φαίνεται πελώριο από κάτω αλλά όσο περπατάς, ένα βήμα τη φορά, ένα ακόμα βήμα, άντε κι άλλο ένα, δεν φαίνεται πια τόσο τρομακτικό.
Αρκεί να περπατήσεις.
Και να μη κάθεσαι σα το χανο να το κοιτάς.
Κάποιοι χαραμιζουν τη ζωή τους να το κοιτούν. Κάποιοι κάνουν ότι δε το βλέπουν (είναι οι αγαπημένοι μου αυτοί) και κάποιοι κάνουν αυτό το πρωτο βήμα.
Be the Walker.
Θεωρώ τον εαυτό μου δυνατό και θεωρώ ότι έχω ρίξει πολύ περπάτημα. Δεν το ήθελα και αυτό το βουνο… παρ’ όλα αυτά δε θα σταματήσω ποτέ να περπατάω.
When I Think About Stuff 