«Εγώ θα πάω»

Είναι συναρπαστικό το πως μια φράση, για χρόνια αρνητικά φορτισμένη, αποτέλεσε τελικά το σύνθημα της «απελευθερωσης».

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για αρκετά χρόνια συναπτά ερωτικές σχέσεις αλληλεξάρτησης. Τοξικότατες. Εντονότατες. Χρονιότατες.

Σε αυτές τις σχέσεις (σίγουρα το έχω ξαναγράψει) δεν υπήρχε πουθενά το «μαζί». Υπήρχε το «ΕΓΩ θα πάω, θα κάνω, θα δω…».

Όταν ο άλλος σε αποκλείει με αυτόν τον τρόπο κι εσύ έχεις τα συναισθηματικά σου θέματα αδούλευτα ακομα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξάρτηση.

«Γιατί να πας μόνος σου; έμενα δε με θες; πάμε μαζί». Ειναι το πασίγνωστο: όσο σε φτύνω, τόσο στη δίνω. Με λίγο διαφορετική έκφανση. 🙂

Οι σχέσεις τελείωσαν, τα χρόνια πέρασαν, η θεραπεία έγινε.

Στην τελευταία μου σχέση λοιπόν, που είναι και η πιο ισορροπημένη έως σημερα, ξυπνάω μια μέρα με μια απόφαση παρμένη.

Είχα ενα ονειρο εδώ και κάποια χρόνια… Το δούλευα μέσα μου, το δούλευα και ξύπνησα εκείνη τη Τετάρτη για να πω στο σύντροφο μου:

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ.

Σχεδόν δε το πίστευα ότι έβγαινε αυτή η φράση απ το στόμα μου.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ λοιπόν και αντί να είναι φυλακή είναι Ελευθερία.

Όταν μπορείς να είσαι μόνος σου καλά είσαι ελεύθερος. Όταν λες «Εγώ θα παω» και το εννοείς, δε το λες για να δημιουργήσεις μια κατάσταση, τότε είσαι ελεύθερος. Και τότε μπορείς να έχεις οποία σχέση θέλεις γιατί δε τη χρειάζεσαι.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, δεν σε έχω ανάγκη. Για να είμαι μαζί σου, σημαίνει ότι σε επέλεξα. Συνειδητά. Όχι για να καλύψω/ ξεπεράσω/ προσπεράσω κάτι.

ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, δεν είναι εγωισμός. Ειναι προσήλωση στο στόχο, είναι κυνηγάω τα όνειρα μου, είναι σου δηλώνω μια επιθυμία και ταυτόχρονα σου δίνω μια επιλογή.

Δε θέλω να χωρίσω. Αλλά προτεραιότητα μου ειμαι εγώ. Θέλεις να συμπορευτούμε; θα χαρώ πολύ. Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου δίπλα μου; σα δύο παράλληλες γραμμες; Εάν μπορείς και θέλεις, θα είμαι η πιο ευτυχισμένη του κόσμου.

Εάν δε θέλεις, θα κλάψω θα στεναχωρηθω θα θα θα … θα είμαι καλά όμως. Γιατί το θέλω, είναι το όνειρο μου και ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ.

Δεν ξέρω… μου φαίνεται συγκλονιστικό το πως από ένα καλά κλειδωμένο οικοσιτο κουνέλι με ανησυχίες ανεξαρτησίας, φαίνεται να έχω γίνει οντως μια ανεξάρτητη γυναίκα.

Ειμαι καλή και στοργική σύντροφος, που όμως δεν θυσιάζει τα όνειρα της (δυστυχώς η ευτυχώς) για κανέναν. Εάν ταιριάζουν οι δρόμοι μας, εννοείται ότι θέλω να είμαστε μαζί.

Δεν σε αποκλείω, σε προσκαλώ!

Εάν όχι, θα ακολουθήσει ο καθένας το δρόμο του και στο (πολύ) τέλος της ημέρας θα είμαστε και οι δύο χαρούμενοι.

«Για ταξίδια που δεν ήθελες, τι σε πιάνει και πάλι κλαίς; Έλα πάμε και αντίο μη λες».Έτσι λέει ο Κώστας Μακεδόνας και δε συμφωνώ εξολοκλήρου αλλά θα σταθώ στο πρώτο σκέλος μόνο.

Εάν κάτι δε το θέλεις, μη το κάνεις.

Δε γινεται να τα έχουμε όλα πάντοτε. Ίσως ματαιωνεται ένα όνειρο σου, Ναι.. Για να ζήσει ένα άλλο όμως 🙂

Εκεί είναι που πρέπει να διαλέξεις τι θέλεις από τα δύο και δεν είναι εύκολη απόφαση.

Εγω θα παω λοιπόν. Δε θέλω να ζω άλλο έδω. Loud n Proud.

Και να ξερεις οτι σε αγαπώ*.

Έρθεις δεν έρθεις.

*πολύ.