Η ζωή

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω.

Η ζωή… τη φαντάζεσαι κάπως! Μετα σου βγαίνει κάπως αλλιώς.

Λες «εγώ ποτέ» δε θα έκανα το τάδε και τσουπ μετά από λίγο έρχεται και σου αποδεικνύει πως «γίναν όλα δυνατά τα αδύνατα».

Λες… είμαι σίγουρη, θέλω αυτό! Και τσουπ ξεπετάγεται μια ευκαιρία, ένας κρυφός πόθος, κάτι τέλος πάντων και σε κάνει να αναθεωρείς.

Αυτό που έχω καταλάβει εγώ στα 32 χρόνια είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η υγεία δεν είναι δεδομένη, το ότι θα ζήσουμε 1999 χρόνια δεν είναι δεδομένο, όι γύρω μας δεν είναι δεδομένοι.

Οπότε να λέμε κάθε μέρα Ευχαριστώ. Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη και να μοιραζόμαστε με όσους αγαπάμε τα συναισθήματα μας.

Δεν είναι ωραίοι οι συμβιβασμοί. Όχι ακόμα. Ας κυνηγήσουμε τα όνειρα μας. Ας μη πούμε «δε βαριεσαι».

«Ας κάνω υπομονή…Σε 2 χρονιά θα γίνει αυτό!» Μακάρι αλλά δε το ξέρεις!

Ας ψάξουμε να βρούμε τη λεπτή εκείνη χρυσή τομή που δένει αρμονικά την καθημερινότητα με τους μελλοντικούς μας στόχους.

🙂