Για το Θάνο

Ο Θάνος, με ρώτησε μια μέρα καθως μιλούσαμε, ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυθόρμητου και παρορμητικόυ.

Ιδού!

Παρόρμηση:

Είναι η πολύ πολύ έντονη επιθυμία να κάνεις κάτι, χωρίς να έχεις σκεφτεί τις συνέπειες. Είναι το «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Γιατί ο έχων σώας τας φρένας, εάν ξέρει ότι θα του βγει σε κακό, κάθεται στα αυγά του!

Αυθορμητισμός:

Είναι η φανταστική ιδέα που έχεις συλλάβει και προχωράς στην υλοποίηση της ΜΟΝΟΝ όταν έχεις σκεφτεί τις συνέπειες και αξιολογείς ότι είναι εντάξει.

Εμένα προσωπικά ο αυθορμητισμός μου φαίνεται φλώρος. Γι αυτό επένδυσα από νωρίς στον παρορμητισμο.

Μιλάμε για έναν υπερμεγέθη όγκο αποφάσεων χωρίς ίχνος σκέψης για το μετά.

Άλλοτε μου «καθότανε», κι ενώ πολλά πράγματα θα μπορούσαν να έχουν στραβώσει, πήγαν καλά.

Άλλοτε, όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρχαν συνέπειες.

Παρ’ όλο που οι περιπτώσεις με τις συνέπειες ήταν περισσότερες, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να χτίζω το βασίλειο των παρορμησεων.

Μου έχουν χαρίσει μοναδικές εμπειρίες. Για αυτό άλλωστε είναι και τόσο ελκυστικές.

Μου έχουν χαρίσει όμως περισσότερες πληγές. Οι όποιες δυστυχώς ξεχνιούνται πάνω στό χείμαρρο του «έδω και τώρα» .

Γιατί τα λέω όλα αυτά..

Τα λεω όλα αυτα γιατί μέσω μιας παρορμήσης, για κάποιους, ή αυθορμητισμού, για κάποιους άλλους, πήρα μια απόφαση… ριζοσπαστική.

Τις είχα σκεφτεί τις συνέπειες, αλλά αυτό δεν καθιστά την απόφαση λιγότερο ριζοσπαστική. Έτσι προκύπτει ο διχασμός των απόψεων!

… Η οποία μου ξάνα- άλλαξε τη ζωή

Που θέλω να καταλήξω:

Να είστε αυθόρμητοι… Όχι παρορμητικοί! Να ενθουσιάζεστε, να σκέφτεστε και να πράττειτε αναλόγως.

Σε κάθε περίπτωση να έχετε θάρρος.

Και θα σας… κάτσει!!! 😉