Το καλοκαίρι μου

Και αρχάς το καλοκαίρι δεν είναι η εποχή μου. Προτιμώ 1000 φορές τις βροχές και τα χιόνια από τον ήλιο.

Επίσης κανένα καλοκαίρι δεν είχα περάσει πραγματικά, μέσα απ την ψυχή μου, καλά.

Δηλαδή μια χαρά περνούσα αλλά είναι αυτο που γίνεσαι 30, κοιτάς τα 29 καλοκαίρια πίσω σου και αναρωτιεσαι: «απ ολα αυτά; ποιο ξεχωρίζεις;» και δεν υπάρχει απάντηση.

Αυτό εννοώ.

Παρακάτω λοιπόν….

Φέτος είχα αρκετες μερες διακοπων και αποφάσισα να τις περάσω στο μέρος που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο, και αυτό είναι το Βερολίνο.

Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι ΕVER.

Είδα κόσμο που είχα καιρό να δω, συγκατοικουσα με τον καλύτερο μου φίλο, βγήκα, έκανα εκδρομές, γνωριμίες, διασκέδασα, ξεκουράστηκα, ΞΕΧΆΣΤΗΚΑ. Που είναι και το πιο βασικό.

Η τελευταία φορά που θυμάμαι να ξεχνιέμαι ήταν το 1 μπροστά ηλικιακά… Από τότε είχε να μου συμβεί, και συνέβη πάλι φέτος λίγο μετά το Πάσχα.

Δεν το πίστευα. Νόμιζα ότι είναι τυχαίο!!!

Μετά η κατάσταση συνεχίστηκε για κάποια σαββατοκύριακα ακόμα, και εδώ, επισφραγίστηκε.

Έχω φτάσει με κόπο σε μια φάση της ζωής μου όπου αγκαλιάζω την ευτυχία μου. Όπου πια πιστεύω ότι μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένη και το βιώνω όσο πιο έντονα μπορώ.

Είναι ανείπωτη η χαρά και η αίσθηση της απελευθέρωσης που ακολουθεί την παραπάνω πραγματικότητα.

Με περηφάνια λοιπόν λέω ναι, κατάφερα να έχω ένα εξαιρετικό καλοκαίρι, κάποια εξαιρετικά σαββατοκύριακα και θα επιδιώξω τη χρονιά που μας έρχεται να βιώσω όσο περισσότερα τέτοια μπορώ.

Νομίζω πως η κατάρα έσπασε… Και ότι μπορώ πολλά, από δω και μπρος!

Είναι φοβερή η δύναμη που έχουν οι σκέψεις μας. Μπορούμε είτε να τη χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας, είτε να την αφήσουμε να μας κυβερνά.

Ελπίζω όλοι μας να καταφέρουμε το 1ο.

🙂