Δεν είναι ένα, το ψέμα…

Δύο η αδιαφορία, τρία τα νεύρα (Δε θα τα παραθέσω όλα εδώ) θα μιλήσω για την αχαριστία μόνο!

Εντυπωσιακό. Εντυπωσιακό πως φτιάχνουμε στο μυαλό μας ιστορίες γιατί δεν αντέχουμε το βάρος των πράξεων μας. Δεν αντέχουμε τις ευθύνες, δεν αντέχουμε τις συνέπειες, δεν αντέχουμε την πραγματικότητα.

Όταν η μάχη φτάνει (στο μυαλό μας) στο σημείο: Ο θάνατος σου – η ζωή μου, η συντριπτική πλειοψηφία διαλέγει το εγώ.

Σε μια τέτοια περίπτωση πιθανά να έκανα το ίδιο, απλά πια ξέρω ότι σπάνια θα βρεθείς πραγματικά σε τέτοια συγκυρία. (Δεν μιλάω για σχέσεις σε εργασιακό επίπεδο. Μιλάω για σχέσεις σε προσωπικό επιπεδο)

Έχουμε την τάση να δραματοποιουμε, να ξεχνάμε, να κλείνουμε τα αυτιά, να δείχνουμε με το δάχτυλο.

Ότι μας πληγώνει φταίει αυτό!

Κάποιες φορές ισχύει και αυτό. Σαφώς. Αλλά ας αφήσουμε και ένα 50% όπου φέρουμε κι εμείς κάποια ευθύνη.

Όχι επειδή κάναμε απαραίτητα κάτι λάθος. Μπορεί απλά να μην είχαμε βάλει όρια.

Σε κάθε περίπτωση αυτή η ικανότητα διαστρέβλωσης της πραγματικότητας για να ικανοποιήσει τη συνείδηση μας με εντυπωσιάζει με τρομάζει και με απωθεί.

Δεν την μπορώ την αχαριστία. Εκούσια ή ακούσια.

Δεν την δέχομαι, δεν την ανέχομαι και κυρίως δεν την συγχωρώ.

Πείτε το αδυναμία. Έχω κι απ αυτές.

Sorry, not sorry.