«In love»

… Η Disney μας μαθαίνει τη μια πλευρά.

Αυτή που όλα είναι ρόδινα, αμοιβαία, και η αγάπη πάντα νικάει.

Αμ δε!

(δυστυχώς σε αυτό το κείμενο θα είμαι ρεαλιστρια)

Αυτό που παθαίνεις όταν πρέπει να χωριστούν οι δρόμοι; Δε στο μαθαίνουν. Το περνάνε στο «ζησανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»

Το ότι για να ξεπεράσω εναν έρωτα χρειάστηκα όσα χρόνια τον έζησα (τραβηγμένο λίγο αλλά more or less accurate) δεν στο μαθαινει κανεις.

Όταν νιώθεις τα ίδια πράγματα… (τις πεταλούδες που λέει ο καλύτερος μου φίλος) για κάποιον άλλο και παθαίνεις πανικό στη σκέψη του τι μπορεί να πάθεις εάν αυτό στραβώσει, δε στο μαθαίνει κανεις.

Να μη σταματάς να ρισκάρεις και να τολμας οσα ράμματα κι αν εχει η καρδια σου, γιατί μόνο έτσι θα πάρεις αυτό που θελεις, ούτε αυτό στο έμαθε κανεις.

Τη δύναμη που χρειάζεσαι απαραίτητα, για να ζησεις κατι τοσο μεγαλο, απο την πιο μαγευτικη του εκφανση εως την πιο σκοτεινη, ούτε αυτό διδάσκεται.

Και τώρα που ένα πεταλουδισιο φτερό μέσα μου κουνήθηκε, και φοβάμαι, φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι. (Και τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη!)

Τώρα τι γίνεται;

Για γυριστε μια ταινια παρακαλώ πολύ, για την κουνελοπριγκιπισσα με τα ροζ αυτιά, ώστε να βρει το μαγικό φίλτρο που θα της δώσει πολλή πολλή δύναμη και τολμη ώστε να προσπαθησει να διεκδικήσει γι ακόμη μια φορά την ‘ευτυχία’ της.

(Ασε… χαμός…)