Μεγάλωσα, στην ενήλικη ζωή μου, με την πεποίθηση ότι το να δείχνεις δημόσια την αγάπη σου (να κρατιέσαι χέρι χέρι λέμε τωρα) να παραδέχεσαι ότι είσαι σε σχέση, να παραδέχεσαι ότι σου αρέσουν τα δώρα (σοκολάτα ιόν η μικρή απ το περιπτερο) και η τρυφερότητα είναι κάτι το υπερβολικό που κάνουν οι τριτοδεύτεροι.
Πώς θα μπορούσα ποτέ εγώ! Η wanna be βασίλισσα του cool και wanna be accepted να περιοριστώ σε στεγανά όπως το «έχουμε σχέση», «Ναι, γουστάρω να μου στέλνεις Καλημέρα καλησπέρα καληνύχτα».
Απαπα παπα παπα.
Και ερωτώ.
Ποιος «νορμαλ» ανρθωπος δε θέλει να νιώθει ότι τον αγαπάνε, ότι τον σκέφτονται;
Ποιος «νορμαλ» ανθρωπος δε θέλει να νιώθει την ασφάλεια του «Ναι, έχουμε σχέση, είμαι εδώ για σένα». Οταν όντως έχει σχέση και ισχύουν όλα αυτά και από τις 2 μεριές απλά δεν ειπώνονται;
Συμφωνω απόλυτα με το ότι δεν κάνουν τα λόγια τη διαφορά, την κάνουν οι πράξεις αλλά κάποιες φορές είναι και αυτά απαραίτητα.
Απαραίτητα.
Εάν αυτό που διαβάζετε σας αγγίζει με καποιο τρόπο… please do some thinking about your relationship (the easy part) and then (the hard part) about yourselves.
You may find out some pretty interesting stuff!!
Όποιος δε γουστάρει valentine’s day με γεια του και χαρά του.
Δεν πιστεύω με τίποτα όμως ότι το να σου προσφέρει ένας αγαπημένος σου άνθρωπος κάποιου είδους δώρο μπορεί να σε κάνει να νιώσεις οτιδήποτε λιγότερο από χαρά.
Και όποιος δεν το παραδέχεται αυτό ή είναι αρκετά δυστυχισμένος ή αρκετά δειλός.
(Ή αρκετά από κάτι άλλο δυσάρεστο που μου διαφευγει αυτή τη στιγμή)
Έχω υπάρξει και τα 2.
Now I am different and it feels better.
So if any of these rings a bell, you should try ‘different’ too 🙂
When I Think About Stuff 