O σκύλος

Μεγάλωσα με 2 κοκερ σπανιελ. Η Κάρυ απο τα 8 μεχρι τα 14 και η Μαριλού από τα 15 μεχρι τα 29.

Η μαμά μου ήταν και μαμά τους ή αλλιώς το «αφεντικό». Ο άνθρωπος τον οποίο υπακούν και στον οποίο λογοδοτούν.

Παρ ότι έχω μάθει να ζω μαζί τους κι εκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν έφυγαν… δε νομίζω ότι είχα καταλάβει την ουσία τους.

Αυτο συνέβη μόλις εχθές! Όπου ενώ βρίσκομαι εδω και 15 μέρες σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης… εχθές το σούρουπο μου ήρθε η φλασια να κάνω hicking στο βουνό, με προορισμό ενα πετρόχτιστο μοναστήρι με BREATHTAKING θεα.

Ξεκινάω λοιπόν χωρίς καμία οργάνωση, εκτός απο ένα μπουκάλι νερό και τη Μοίρα, το σκυλί του φίλου μου, να διασχίσω ένα μονοπάτι που δε ξέρω (μπρος πίσω) μέσα σε 1 ώρα και 15′, καθώς μετά θα νύχτωνε.

Καταπληκτική ιδέα το ξέρω!

Η διαδρομή ηταν υπέροχη, τόσο, που απ την αφηρημάδα μου να κοιτάω γύρω γύρω εξτατικά, έχασα το μονοπατι. Δεν πτοήθηκα γιατί υπήρχε ασφαλτόστρωτος δρόμος, σαφως πιό άνετος, και καθόλου υποδεέστερος στό ζήτημα της θέας.

Η Μοίρα χάζευε, με άφηνε να προπορεύομαι, εγώ αγνάντευα και η ώρα περνούσε. Ήταν έτσι κι αλλίως οριακά το εγχείρημα από άποψη χρόνου. Τώρα πού είχα ξεστρατίσει και είχα πάρει την περιφεριακή οδό τα πράγματα ήταν σαφώς χειρότερα.

Έκανα 1 ώρα μόνο για να φτάσω στο μοναστήρι και διψούσα πολύ. Πολύ.

Βγάζω το μπουκάλι, ξεβιδώνω το καπάκι και κάνω τη χούφτα μου μπολάκι για να δώσω νερό στη Μοίρα. Να πιεί δηλαδή ο σκύλος πριν από μένα. Μου κάνει εντύπωση η κίνησή μου αυτή. Το ότι έβαλα αυθόρμητα ένα πλάσμα, με το οποίο δεν έχω και τόσο ιδιαίτερη σχέση, πάνω από μενα.

Το προσπερνάω. Απολαμβάνω για άλλη μια φορα τη Θεα, παίζω με τη μοίρα κυνηγητό στα βράχια και ο ήλιος δύει.

– Μα πόσο τυχερές είμαστε Μοίρα, την κατάλληλη ώρα φτάσαμε!! Ουαου!! Κοίτα χρώματα!!

Ε… νυχτώνει σε λίγο, αλήθεια τώρα θέλω όντως να προχωράω μέσα σε άγνωστα μέρη, στο βουνό, με φακό;;;

Μ@λ@κί@ παίχτηκε σκέφτομαι και ξεκινάω την κατάβαση απο το μονοπάτι (που κόβεις δρόμο!) σα γνήσιο κρικρι.

ΜΟΝΟΠΑΤΙ, ΜΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΣΦΑΛΤΟΣΤΡΩΜΕΝΟ ΔΡΟΜΟ.

Ειλικρινά δεν ξέρω ΠΩΣ σκέφτομαι ώρες ώρες…

Παρ όλα αυτα, ήμουν ήδη στο μονοπάτι και ο δρόμος ηταν αθέατος. Αφού μπήκα στο χορό, θα χορέψω.

Εννοείται φοβήθηκα, πολύ κακή η κρίση μου καθ όλη τη διάρκεια του εγχειρήματος ΑΛΛΑ είχα ένα σύμμαχο. Έναν πανίσχυρο σύμμαχο, τη Μοίρα. Η οποία φρόντιζε να είναι πάντα μπροστά μου σε μικρή απόσταση, οδηγώντας με «γρήγορα» και με ασφάλεια στο σπίτι.

Το με ασφάλεια είναι σχετικό καθώς έπεσα κανα δυο φορές απ τη βιασύνη/ τρομάρα μου (το ούφο!)

Μετά από τόσα χρόνια που υπάρχουν αυτά τα πλάσματα στη ζωη μου, μόλις χθές κατάφερα να πάρω μια ουσιαστική γέυση από τη δυναμική αυτής της σχέσης…

Μοίρα σε ευχαριστώ!!!