… to die for

Προσπαθούσα να πείσω ενα φιλο μου εχθες, να δωσει μια ευκαιρια στην ψυχοθεραπεια.

Μπαίνοντας σε αυτο το διάλογο συνειδητοποίησα ολα τα οφέλη που εχω εισπράξει απο τη θεραπεια. Θυμηθηκα που ημουν, πως ημουν… εκανα συγκριση με το ΤΩΡΑ.

Εχω κερδισει παρα πολλά, αναμφισβήτητα, μα «έχασα» κι ένα.

Έχασα το «θα πέθαινα για σένα».

Δεν πεθαίνω για κανεναν σας μαγκες μου. Δε θελω και σαφως δεν προτίθεμαι.

Η μονη περίπτωση να ζήσω τοσο δυνατή αγάπη ειναι με τα παιδια μου, και μονο, οταν ερθει εκεινη η ώρα.

Το συναίσθημα του να πεθαινεις για καποιον και να πεθαινει κι αυτος για σενα ειναι ακραιο, μεθυστικο, υπέροχα χαοτικο και συγκλονιστικά δυνατό.

Ου α Ου

Όταν όμως για κάποιο λογο πρεπει να απομακρυνθεις απο αυτον τον άνθρωπο δεν εισαι ποτέ ξανα ο ίδιος. Nevaaaaaaah. Evaaaah.

Που να χτυπιεσαι κάτω!

Εισαι διαφορετικός.

Ο δικος μου διαφορετικός εαυτος λοιπον δε θελει να πεθανει για κανεναν και καμια.

Δεν μπορω να αποφασισω ακομα αν κερδισα η εχασα απο αυτη τη συνθηκη.

Θα θελα να ξαναζησω κατι τοσο έντονο αλλα οσο και να κρατήσει (το για παντα is not an option) το ΜΕΤΑ κρατάει πολυ περισσότερο. Σε σημαδεύει. Σαν ενα πανεμορφο τατουαζ που μετα γίνεται πληγη και μετα σου μενει μια ουλη ΝΑ.

Αντε να την ξαναβαψεις…

Δεν ειναι ευκολα τα πράγματα.

Οπότε μάλλον έχασα ένταση για να κερδίσω ηρεμία, και όσο το βλεπω γραμμενο, τόσο μου φαίνεται δίκαιη η μοιρασια.

Παω να κανω καφέ γιατί μου έπεσε βαριά η περισυλλογή πρωί πρωί.

Καλημέρες 🙂

Υ.Σ: τα bold ειναι στιχοι του Λεξ απ το τραγούδι ΜΠΟΜΠΑΝ. Νομιζω τους ίδιους εχει και στο ΚΡΙΜ.