Συνήθεια

Καθόλου υπερεκτίμημενη η δύναμη της.

Θεωρώ ότι έρχεται δεύτερη σε κυριαρχία, αμέσως μετά την ελπίδα και τη δικη της δύναμη.

[Ένας μικρός πρόλογος:

Τα τελευταία 6 χρονια ζουσα με ενα αγκαθι μονίμως καρφωμένο καπου αναμεσα στα πλευρα μου, απ την αριστερή μερια. Στην αρχη ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Με τον καιρο υπήρχε μικρή και σταθερή βελτίωση αλλά είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μάλλον κάπως έτσι θα ειναι τα πράγματα. Να μη κλαιω και στα καλα καθούμενα αλλα να μη ξεχνιέμαι κιολας εντελώς. Υπάρχουν όρια!]

Καθώς οδηγούσα λοιπόν προς το σπιτι, κάπου εκεί στην κατηφόρα της περιφερειακής Υμηττού που σε βγαζει καρφι στην Κατεχάκη, μπαίνει ενα τραγούδι.

Γνώριμο τραγουδι. Ξένο. Συνδεδεμένο με πολλές πολλές πολλές στιγμές.

Πρώτη σκέψη: ααα pixes

Δεύτερη: ωχ…

Τρίτη: τώρα θα πονέσω. Οι εικονες έρχονται. Τώρα θα πονέσω. Ελα, ενα τσιμπημα έστω, κάτι. Τώρα, τώρα ναι.

(εικόνες συνεχίζουν να ξεπηδανε σα νερο απο σπασμενο σωλήνα της ευδαπ)

Τέταρτη: δε πονάω.

Πέμπτη: όντως δε πονάω… περιεργο…

Έκτη: ΓΙΑΤΊ ΔΕ ΠΟΝΑΩ;;;

Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να αναρωτιέμαι γιατί δε πονάω;

Μήπως πάει κάτι λάθος; Μήπως δε τα θυμήθηκα καλα;

Γιατί οι εικόνες είναι θολές;

Γιατί δεν έχουν δύναμη επάνω μου;

– Σκάσε. Τα κατάφερες. Ρε! Τα κατάφερες!!!

– Ναι… τα κατάφερα αλλά δε πονάω πια 😦

Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα χωρίς καμία λογοκρισία.

Πόσο τρομακτικό. Να θεωρείς για αλλη μια φορα το οικείο ως ασφαλές ακόμα κι αν αυτό λέγεται πόνος, ακόμα κι αν λέγεται αγκάθι!

Προφανώς και δεν έμεινα άλλο στη χώρα των συναισθημάτων και πρυτάνευσε η λογική του:

Δε ποναω πια! Πόσο τέλειο!!! Πόσο τέλειο!!! Γαμάτη είμαι!!!

Αλλά ακόμα και για αυτό χρειάστηκε επεξεργασία, χρειάστηκε κόπος.

…

Τρελό.