Προχθες το βραδυ σκοτωσα την ελπιδα!
Η άτιμη… πεθαίνει παρα πολυ δύσκολα ακομα κι αν ειναι βαθυτατα εξασθενημένη. Όμως ευτυχως εγώ τη σκότωσα.
Καποιες ελπίδες τρέφονται υγιεινά, με θετικα συναισθηματα οπως: η χαρά, η συντροφικοτητα, η υποστήριξη…
Αυτες φυσικα και δεν τις σκοτώνουμε. Τις προσεχουμε και τις συντηρούμε οπως μπορούμε!!
Η δική μου όμως, που ήταν και παχουλη παχουλη, ενω ξεκίνησε vegan και τα ρέστα, κατέληξε να τρεφεται αποκλειστικα με πονο. Και ηταν ιδιαίτερα σχολαστική.
Αμέτρητες φορές είπα (πραγματικά αμετρητες)
«δεν μπορώ να ποναω αλλο»
κι εκείνη αμείλικτη, εκεί, να περιμενει με το στομα ανοιχτο κραυγάζοντας
ΠΕΙΝΑΩ.
Αυτη την ελπίδα λοιπον σκοτωσα προχθες και απο τοτε νιωθω ελεύθερη και ευγνώμων.
Δεν θα ποναω αλλο πια. Το παρελθον ανηκει ολοκληρωτικα στο… παρελθον κι εγω θα ειμαι πιο ελευθερη απο πότε να σχεδιασω ξανα και ξανα και ξανα τη ζωη μου!
Το κενο ειναι αντικειμενικα μεγαλο (ειπαμε… ειχε εκτόπισμα!)
Αλλα δεν ειναι πια γεματο με κουφαρια νεκρων ονειρων. Αυτα έφυγαν οριστικά.
Μαλιστα το πρωί που εριξα μια μάτια, ειχαν ερθει ήδη καινούργια όνειρα και στοχοι.
Ετσι σιγα σιγα και να μην κλείσει τελειως το κενό, τουλαχιστον θα ειναι ομορφα διακοσμημένο!
Θα αποτελεί πηγη εμπνευσης κι ελευθεριας!
Ειναι δυνατη εμπειρία το να σκοτωνεις μια ελπίδα. Χρονοβόρα και απαιτητική.
Δεν ξερω αν θα χρειαστει να το ξανακάνω. Serial killer etc…
Αυτο που ξέρω όμως ειναι οτι αξιζε 100%!
* Know when to hope and when to hop off *
When I Think About Stuff 