είναι ο τίτλος ενός από τα βιβλία του Tom Robbins.
Το κομμάτι του, που με έφερε εδώ απόψε, είναι το εξής:
Σελ. 124
«Το να επιζητεις πραγματικά τη μηδαμινότητα του τίποτα ειναι χειρότερο κι από ήττα. Είναι δειλία, στενοκαρδία, είναι μια ατιμωτική υποχώρηση και παράδοση άνευ όρων.
Σαν τα μωρά παιδιά που φοβούνται τόσο πολύ τον πόνο ώστε απορρίπτουν τα μύρια γλυκά θαύματα της ζωής για να προστατευθούν απο το πλήγωμα.
Πώς μπορείς να σεβαστείς μια τέτοια αδυναμία, πώς μπορείς να θαυμάσεις εναν άνθρωπο που συνειδητά ενστερνίζεται την κενότητα, τη μετριότητα και την ασφάλεια αντι να ρισκάρει την πιθανή οδύνη που μπορεί να προκύψει από κάποιες απογοητεύσεις;»
Αυτό το post είναι αφιερωμένο.
Και λυπάμαι απέραντα.
When I Think About Stuff 