Πέρυσι Τέτοια Μέρα

Πέρυσι τέτοια μέρα ήμουν σε ένα house party στα Εξάρχεια.

Έπινα μπύρες και κάπνιζα.

Άκουγα drum n bass και ημουν με τον (γνωστό για μένα) άγνωστο για σας Χ.

Θυμάμαι ότι είχαμε φύγει απο το πάρτυ, είχαμε πάει σε μια παιδικη χαρα (επειδη το ζητησα!) και μετα στο στρεφη.

Ισως και να την εχω ξαναγραψει την ιστορια.

Ηταν μια πολυυυ ωραια βραδια.

Αυτό που σίγουρα δεν είχα γράψει, είναι το day after.

Κοιμήθηκα αγκαλιασμενη και ευτυχισμενη και ξύπνησα δίπλα σ εναν αποτομο και επιθετικο συντροφο.

Θυμαμαι οτι άνοιγε το στομα του μονο για να φωναξει εκεινη τη μερα, κι εγω αναρρωτιόμουν τι μπορεί να παει τοσο στραβα μεσα σε 8 ωρες υπνου…

Παρ ολα αυτα’ εμένα, δε μιλούσα, υπέμενα.

Μια βραδια σαν τη χθεσινη ελεγα, το αξιζει αυτο.

(Προκειμένου να την ξαναζήσω).

Ένα χρόνο μετά λέω περήφανα ΟΧΙ.

Η ευτυχία δεν κρύβεται ΠΟΤΕ μεσα σε τόση ασχήμια.

Και δεν χρειάζεται να υπομείνεις για να την κατακτήσεις.

Να προσπαθήσεις ναι, χρειάζεται καποιες φορές.

Να υπομείνεις όμως… Oh no!

Τωρα πια το ξέρω.