Δε θυμάμαι αν το χω αναφέρει αλλά παω σε ψυχολόγο.
Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα’ ψυχολογική, χωρις καμία λογικη.
Θα καταλάβετε…
Μεγάλωσα (πολύ κακώς) έχοντας την πεποίθηση ότι ειμαι ενα ωραιο, ολοστρόγγυλο και αστραφτερό ΜΗΔΕΝ.
Αυτό πρακτικά μεταφράζεται από το υπεργαματο υποσυνείδητό μου ως: «Δεν σου αξιζει τιποτα καλο. Ποτέ και για κανενα π@@στη λόγο».
Αφού έγινε το πρώτο βήμα και αφησα ολους τους μ@@@κες πισω μου, που με ταιζαν τα δικα τους εξισου ωραια μηδενικά για δεκάρια.
Εγινε και το δεύτερο βήμα, και βρηκα το 10 το καλό…
Φτάσαμε στο τρίτο βήμα.
Αυτο το βημα μοιζει με το τριτο χτύπημα στο γνωστο άσμα.
Η πρωταγωνιστρια σηκώνεται και φεύγει.
Ετσι ακριβως και η δικη μου λογική! Φευγει και μας αφήνει χρόνους.
Στο τριτο βήμα λοιπόν, το υποσυνείδητο μου (το γαμάτο, επαναλαμβάνω) προσπαθεί να με κανει να τα χαλάσω ολα αυτά τα ωραια που επιτέλους μου συμβαίνουν για να υποστηρίξει αυτό που ξέρω και εμπιστεύομαι τοσα χρόνια.
Το υπέροχο, εντελώς παράλογο: «Δε μου αξίζει!»
Στο ινσεψιον χαιρόσουν που ειχες το υποσυνείδητο σύμμαχο, να σε προστατευει απο τις ιδεες που προσπαθουσε να σου φυτεψει ο Λιο με την παρεα του.
Εδω; Τι φάση;
Πολεμάς για να αποβάλλεις αυτή την πεποίθηση σε συνειδητό επίπεδο.
Γ@μιεσαι μέχρι να τα καταφερεις.
Και μετα ερχεται το υποσυνειδητο και σου λεει round two μαγκα μου.
Κέρδισες τη μάχη αλλα οχι τον πόλεμο.
So…..
ΦΑΚ ΓΙΟΥ ΦΡΟΙΝΤ. ΦΑΚ ΓΙΟΥ.
#δύσκολη_μέρα_για_κουνέλια
When I Think About Stuff 