18/8/19 Aθenian

Εχω κοιμηθεί με sleeping bag στο κατάστρωμα (ουτε στα νιατα μου τέτοιες δοξες)

Εχω ξυπνήσει αχάραγα δίπλα σε δύο κοκερ σπανιελ και οριακά πνίγομαι στα καυσαέρια.

Γενικά… έχω καποια νευρα.

Οπως ειπα και στην αρχη, απο διακοπες γυρνάω!

Μετα απο 9 ώρες πλοήγησης, παρκάρουμε επιτέλους.

Σχεδόν θέλω να φιλήσω τη στεριά.

Κατεβαίνω απο τις κυλιόμενες που δε λειτουργούν πια, και ψαχνω το σταθμό ΗΣΑΠ στο gps μιας και προσανατολισμο δεν εχω!

Αφου περπατάω ήδη ενα 10′, ζωσμένη με τις τσαντες μου σαν πανοπλο χελονονιτζακι

(υπάρχει λεωφορείο που σε γλιτώνει απο αυτή την ταλαιπωρία αλλα για κάποιο λόγο το αγνόησα επιδεικτικά)

βρίσκω τον σταθμό, σχεδόν έρημο, και μπαινω στο πρωτο τρένο.

Κάθομαι στο κάθισμα δίπλα στο παράθυρο. Πάντα.

Αυτόματα βαζω τα ακουστικά στ αυτια. Radiohead ❤

Έχω ακόμη νεύρικοτητα.

Μου δίνω χρόνο.

Παρατηρώ τους γυρω μου (συνήθως με ηρεμει αυτο)

Μάταια!

Κάποια στιγμή, ενώ είμαι βυθισμένη στις σκέψεις μου και προσπαθω να εντοπίσω τι ακριβώς μου φταίει, γυρίζω το κεφαλι προς τα αριστερά.

Βλέπω την Πειραιώς και τα φωτα της Τεχνόπολης.

Το τρενο συνεχιζει προς Θησείο κι έπειτα Μοναστηράκι.

Ξαφνικα νιωθω ζεστασιά, νιωθω σπιτι μου.

Χαμογελάω.

Μου είναι οικείες οι αυτές οι εικόνες. Πολύ.

-Εδώ είχα πάει σ αυτό το πάρτυ με τον Χ. Τι ωραία βραδια!

-Εδω τρώμε παγωτό με την Ψ. Παγωτό φιστίκι.

-Αυτό το μαγαζί παίζει ωραία μουσική τις Πέμπτες.

– Λίγο πιο πέρα δουλεύει η Φ.

-Από κει ψώνισα τα σανδάλια που φοράω…

Χωρις καφε και πρωινό, μες το τρένο, με 12 ωρες συνολικά ταξιδιού στην πλατη και μολις 2 ύπνου.

Κι ομως εγω ειμαι ήδη «σπιτι μου» και χαμογελαω πλατιά.