The «Almost».

Τον είχα γνωρίσει πριν αρκετά χρόνια σ’ένα πάρτυ.

Και τον είχα ξαναδεί κάποια χρονια αργοτερα στο ίδιο πάρτυ.

Αυτό ήταν όλο.

Το προηγούμενο Σάββατο τον πέτυχα σχεδόν τυχαία σε ένα μαγαζί.

Απ αυτά που δε σύχναζω, κλασσικά!

Εμφανισιακά είναι εντελώς διαφορετικός απ’ ότι συνήθιζα να επιλέγω.

Και συμπεριφορικά όμως, μοιάζει πολύ περισσότερο σ εμένα απ ότι στις στρατιές των χαμένων στο χωροχρόνο…πρώην.

Ήταν η πρώτη φορά που επέλεξα κάποιον για πιθανό σύντροφο, όχι επειδή είναι ψηλός, αδύνατος, «του Πολυτεχνείου», κάνει μπαφους κι έχει κατά προτίμηση γαλάζια ματια.

(γιατί πάνω κάτω αυτό έψαχνα/όταν έψαχνα!

*τα ναρκωτικά ήταν μπονους)

Αλλά με βάση το: «θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος, έτσι οπως τον βλεπω, στο τώρα, να με κάνει ευτυχισμένη; θα μπορούσε να στηρίξει τις επιλογές και τον τρόπο ζωής μου;»

Προφανώς και αυτές δεν είναι ερωτήσεις που τις απαντά κάποιος στο πρώτο ραντεβου. Ούτε στο δεύτερο και ίσως ούτε και στο τρίτο.

Το θέμα είναι όμως ότι άλλαξα προσέγγιση.

Καλά τα κοινά ενδιαφέροντα, οι γνώσεις, η γοητεία και το potential.

Στην πράξη να δούμε τι γίνεται. Αυτό, όπως το βλεπεις, χωρίς να αλλάξεις και να δικαιολογήσεις τίποτα… σου κάνει νομιζεις;

Εμένα μου έκανε λοιπόν!

Αφού επέλεξα «εσένα» , ξεπερνώντας το εμπόδιο του τετριμμένου, βρέθηκα να νιωθω σαν να έχω σχέση χρόνια ενώ… δεν έχουμε κάνει καν σεξ.

Αλήθεια λέω!

Ήμασταν ξάπλα στον καναπέ, αγκαλιά, με την οικειότητα που έχουν τα ζευγάρια μετά από μια μακροχρόνια σχέση. Ενώ τον έχω δει μόνο 4 φορές στη ζωή μου και επαναλαμβάνω χωρίς σεξ.

Ο.τι και να γίνει λοιπόν από δω και μπρος, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί:

«Sex makes everything complicated»

You will always be the one who made me see beauty and worth where I wouldn’t and hope when i couldn’t.

So…. Thank you!