Το Φάουλ

Χτυπάει το κινητό.

Άγνωστος αριθμός μα όχι απόρρητος.

Η ώρα είναι γύρω στις 19.00.

Είμαι στη δουλειά αλλά το σηκώνω γιατί έχω βάλει και μια αγγελία, οπότε μπορεί να είναι και γι αυτο;

Δεν ήταν.

Ήταν το oomph.

Που με πήρε : «κατά λάθος», από το σταθερό.

Το είχα διαγράψει.

Γύρισε Ελλάδα. Έχει ήδη ένα μήνα εδω.

Η φωνή του είναι ζεστή και μετά απότομη και μετά θυμωμένη.

Δε λέμε τίποτα ουσιαστικό.

Το κλείνω.

Χαμογελάω αλλά δεν κρατάει πολυ.

Δείξε λίγο θάρρος. Λίγο.

Το πηρες απόφαση, σήκωσες το ακουστικό, έψαξες τον αριθμό απο το κινητο σου, τον πληκτρολογησες και πατησες το πράσινο κουμπί της κλήσης.

Χτυπάει.

Περιμένεις.

Ξέρεις πόσα βήματα είναι αυτα; Στα οποία προλαβαίνες 100 φορές να αλλάξεις γνώμη;

Δεν άλλαξες.

Μπράβο σου αλλά στάσου στο ύψος σου μετά.

Ήξερα ότι με σκέφτεσαι και χωρίς να με πάρεις.

Αυτό που ζήσαμε ήταν αυτό που ήταν και γι αυτό δεν ξεχνιέται εύκολα ίσως και ποτέ.

Αλλά μη πέφτεις στα μάτια μου έτσι…

Όχι μ αυτόν τον τρόπο.

Λίγο θάρρος. Λίγο.

Έχω να πάρω «τυχαία» κάποιον από τα 16.

(Γιώργο ναι, επίτηδες το έκανα, το παραδεχομαι!)

Είσαι 29 … κι αυτό ήταν φάουλ.