Εξάρχεια

Το φοβόμουν αυτό το προάστιο.

Ελάχιστες φορές είχα πάει και πάντα ένιωθα σαν τη μύγα μες το γάλα.

«Εδώ συχνάζουν οι ψαγμένοι και οι μπαφιάριδες», σκεφτόμουν. ΜΌΝΟ.

Δεν θεωρούσα τον εαυτό μου σε καμία περίπτωση το πρώτο και πιο διακριτά, ούτε το δεύτερο.

Εδώ και κανένα χρόνο έχει αρχίσει λοιπον αυτή η σχέση, όποτε δεν είναι ότι έχω «μεγαλώσει» εκεί, σε καμία περίπτωση…

Αλλά!

Έχει πολύ ωραία και φτηνά μαγαζιά, για όλα τα γούστα.

Έχει πάρα πολλά βιβλιοπωλεία.

Έχει πολύ ωραία γκράφιτι.

Έχει πολύ ωραία μέρη με θέα.

Έχουν όλοι αναπτήρα.

Μένουν πολλοί φίλοι και γνωστοί πια εκεί.

Κανείς δε νοιάζεται τι φοράς και τι όχι.

Υπάρχει το κλασσικό στυλάκι τοταλ μπλακ ποδήλατο και μπακπακ αλλά και … όχι.

Βρίσκεις κάθε καρυδιάς καρύδι.

Αρκετά απο τα πρόσωπα που συναντάς είναι ευγενικά και χαμογελαστά.

Έχει κόσμο πάντα και παντού.

Εκεί έχω περάσει πια πολλά ωραία βραδιά.

Έχω φάει και γ@@@ τα παγωτά.

Έχω κάτσει σε πεζούλια και παγκάκια.

Φιλίες και έρωτες έχουν περάσει από κει.

Κλάματα επίσης.

Αρκετές μπύρες, χώματα και τσιγάρα.

Βρίσκω και να παρκάρω άνετα πια..

Είναι ωραία τα Εξάρχεια!

Ταλαιπωρημένα, λίγο γερασμένα αλλά πάντα επίκαιρα.

Με χαρακτήρα πολύπλευρο και ενδιαφέροντα.

Είναι τόσο mix and match που καθένας θα μπορούσε να τα νιώσει «δικά του».

Give it a try, if you are not a fan yet.

I bet you will be, soon enough!